சுவாமிமலை முருகன் உலா
காப்பு மற்றும் விநாயகர் வணக்கம்
சீரார் சுவாமி
மலைவாழும் செவ்வேற்கைப்
பேரார் உலாவைப்
புகலவே
-
உரை: சிறப்புகள் மிகுந்த
சுவாமிமலையில் எழுந்தருளியிருக்கும், கையில் சிவந்த வேலை ஏந்திய
முருகனின் புகழாரமான இந்த உலாவைப் பாடத் தொடங்குகிறேன்.
காரார் மதக்களிற்றுப்
பார்வையை மாமலையைச்
சூடும் பதக்களிற்றுப்
பாதம் பணி
உரை: மேகம் போன்ற
கரிய நிறமும், மதமும் கொண்ட யானை முகத்தவனான விநாயகரின் திருவடிகளைப்
பணிந்து இப்பணியைத் தொடங்குகிறேன்.
கற்பகத்தின்
காவேயும் முப்பழமும் தேன்பாலும்
பொற்புறவே நல்கும்
புகர்முகத்தோன்
உரை: கற்பக விருட்சம்
போன்ற அருளையும், இனிய கனிகளையும், பாலையும்
போன்ற இனிமையான அறிவைத் தரும் விநாயகனைப் போற்றுகிறேன்.
அத்தன் அருளுணர்த்தும்
ஞானக் கலைவாணி
சித்தம் புகுந்து
சிறக்கவே
உரை: இறைவனின் திருவருளை
நமக்கு உணர்த்தும் கல்விக்கு அதிபதியான கலைமகள் என் சிந்தையில் வீற்றிருக்க வேண்டுகிறேன்.
முந்து தமிழ்ச்சங்கம்
மேவிய மூதுணர்வோர்
வந்தனை செய்து
வழுத்தவே
உரை: பழமையான தமிழ்ச்
சங்கத்தில் அமர்ந்து தமிழை வளர்த்த புலவர்கள் போற்றும் வண்ணம் இந்த நூல் அமையட்டும்.
தலச் சிறப்பும் உபதேச மகிமையும்
பொன்னி நதிபுரளும்
சோழ வளநாட்டின்
கன்னித் தமிழ்தழைக்கும்
காவிரியான்
உரை: காவிரி ஆறு பாயும்
வளமான சோழ தேசத்தில், தமிழ் மணம் கமழ விளங்கும் திருத்தலம் சுவாமிமலை.
ஓங்காரத் தத்துவத்தை
ஒண்தமிழால் தந்தைக்கே
பாங்காகச் சொன்ன
பரமகுரு
உரை: 'ஓம்'
எனும் பிரணவப் பொருளைத் தன் தந்தையாகிய சிவபெருமானுக்கே உபதேசித்த ஞானாசிரியன்
முருகன்.
சிவனார் செவிக்குளறச்
செப்பியே ஞானம்
புவனமெல்லாம்
போற்றும் புகழான்
உரை: உலகமே போற்றும்
வகையில் ஈசனின் செவியில் மறைபொருளை உரைத்து 'தகப்பன் சாமி'
என்று பெயர் பெற்றவன்.
அறுபடை வீடுகளுள்
ஐந்தாம் படையாகும்
குறுமுனிவன்
போற்றும் குருநாதன்
உரை: முருகனின் அறுபடை
வீடுகளில் ஐந்தாவது வீடாகத் திகழும் சுவாமிமலையில் அகத்திய முனிவர் போற்றும் குருவாக
அமர்ந்துள்ளான்.
கல்லாலின்கீழ்
அமர்ந்தான் காதலால் கைதொழுது
நில்லா வினைதீர்க்கும்
நிமலன்
உரை: கல்லால மரத்தடியில்
அமர்ந்த சிவபெருமானே வியந்து தொழும் வண்ணம் நின்றவன், நம் வினைகளைத்
தீர்ப்பவன்.
தலச் சிறப்பும் கட்டுமலை மகிமையும்
அறுபது படிகளே
வீடெனக் கொண்டான்
அறுபது ஆண்டின்
உருவென நின்றான்
உரை: சுவாமிமலையில்
உள்ள 60 படிகளும் தமிழ் ஆண்டுகளான பிரபவ முதல் அட்சய வரை உள்ள
60 ஆண்டுகளின் வடிவம். அவற்றின் மீது ஏறிச் சென்றால்
காலத்தைக் கடந்த இறைவனைக் காணலாம்.
எண்குணத்தான்
ஏறும் எழிலார் கட்டுமலை
விண்கணத்தார்
போற்றும் வியன்
உரை: எட்டு குணங்களைக்
கொண்ட சிவபெருமான் வியக்கும்படி அமைந்த இந்தக் கட்டுமலை, தேவர்களாலும்
போற்றப்படும் பெருமை உடையது.
ஆதி விநாயகன்
அடிபணிந்து ஏறிடவே
சோதி மயமான
சுப்பிரமணியன்
உரை: மலையின் அடிவாரத்தில்
உள்ள கணபதியை வணங்கி படிகளில் ஏறினால், மலையுச்சியில் ஒளிவடிவான
முருகனைத் தரிசிக்கலாம்.
மாங்கனி ஈந்த
மலைமகள் மைந்தனுக்கு
தேன்கனிச் சோலைத்
திருத்தலம்
உரை: ஞானப்பழத்தைப்
பெறாத கோபத்தில் நின்ற முருகனுக்கு, தேன் சொட்டும் கனிகள் நிறைந்த
சோலைகள் சூழ்ந்த இடமாக இத்தலம் விளங்குகிறது.
நாரதப் பேரறிஞன்
நாவாரப் போற்றிடவே
சீருலவும் செந்தில்
வடிவேலன்
உரை: நாரத முனிவர்
தன் நாவால் புகழும்படி, திருச்செந்தூர் வேலவனே இங்கே குருவாக
வந்து அமர்ந்தான்.
முருகனின் திருவுருவ வருணனை
ஆறு முகமும்
அணிமகுடம் ஆறேழும்
நீறு புனைந்த
நிமிர்நெற்றியும்
உரை: ஒளி வீசும் ஆறு
முகங்களும், அவற்றில் சூட்டப்பட்ட கிரீடங்களும், திருநீறு அணிந்த அழகிய நெற்றியும் கொண்டவன்.
பன்னிரு கண்களும்
பார்த்தாரைக் காக்கின்ற
மின்னும் கருணை
விழிமலர்கள்
உரை: பன்னிரண்டு கண்களும்
தன்னை நோக்கும் பக்தர்களைக் காக்கும் கருணை மழையைப் பொழிகின்றன.
செச்சை மலர்மாலையும்
செங்கடப்பத் தாரும்
அச்சை யணிந்த
அழகுத்தோள்
உரை: செந்நிற மலர்
மாலைகளும், கடப்ப மலர் மாலைகளும் அணிந்த பன்னிரு தோள்கள் மலையெனக்
காட்சி தருகின்றன.
வேலாயுதம் ஏந்தி
வினைகளை வேரறுக்க
காலாயுதம் ஏந்து
கந்தன்
உரை: கையில் ஏந்திய
கூர்வேல் நம் அறியாமையை நீக்கி, வினைகளை வேரோடு அழிக்கிறது.
மார்பில் அணிந்த
மணிவடமும் முத்தாரும்
சீர்பெறவே மின்னும்
திருமேனி
உரை: வைர மாலைகளும்,
முத்துச் சரங்களும் முருகனின் திருமார்பில் அசைந்து பேரொளி தருகின்றன.
முருகனின் அவயவ வருணனை
மாணிக்க மேகலை
மன்மதன் வில்லெனவே
நாணிடச் செய்யும்
நனி இடை
உரை: முருகனின் இடையில்
அணிந்துள்ள மேகலை என்னும் ஆபரணம், மன்மதனின் வில்லைக் காட்டிலும்
அழகுடன் மிளிர்கிறது.
பீதாம்பரம்
மின்னப் பொன்னிறத் தாடையுடன்
வேதங்கள் போற்றும்
விமலன்
உரை: பொன்னிறமான பட்டு
வஸ்திரத்தை (பீதாம்பரம்) இடையில் தரித்து,
வேதங்கள் புகழும் தூய்மையான வடிவம் கொண்டுள்ளான்.
வீரக் கழலொலிக்க
வென்றிடு வாளுறைய
தீரனாய் நின்ற
திருக்காட்சி
உரை: கால்களில் வீரக்கழல்கள்
ஒலிக்க, இடுப்பில் வீரவாள் உறையிடப்பட்டிருக்க, சூரன் முதலியோரை வென்ற வீரனாகக் காட்சி தருகிறான்.
தாமரைத் தாள்கள்
தாரணி போற்றிடவே
மாமறையெல்லாம்
மலராக
உரை: முருகனின் திருவடிகள்
தாமரை போன்ற மென்மையானவை; வேதங்களே அந்தப் பாதங்களில் மலர்களாக
அர்ச்சிக்கப்படுகின்றன.
பன்னிரு தோள்களும்
பாரினைக் காக்கின்ற
மின்னும் அலைகடல்
மேனி
உரை: அவனது பன்னிரண்டு
தோள்களும் உலகைக் காக்கும் அரண்களாக உள்ளன; அவன் திருமேனி கடல்
போன்ற நீல நிற ஒளியுடன் திகழ்கிறது.
செச்சை மலர்க்கண்ணி
சிரசின்மேல் மின்னவே
பச்சை மயில்வாகனன்
பாரோர் புகழ
உரை: தலையில் செந்நிற
மலர் மாலைகளால் ஆன கண்ணி (முடிமாலை) ஒளிவீச,
உலகத்தவர் புகழும் பச்சை மயில் வாகனத்தில் வீற்றிருக்கிறான்.
குண்டலங்கள்
காதில் குலவிடவே கோலமுடன்
மண்டலங்கள்
ஏழும் மயங்கவே
உரை: காதுகளில் அணிந்துள்ள
மகர குண்டலங்கள் அசைந்தாட, ஏழு உலகங்களும் அவனது பேரழகில் மயங்கி
நிற்கின்றன.
மார்பினில்
பொன்னூல் மனதைக் கவரவே
சீர்பெறவே நின்ற
திருவுருவம்
உரை: திருமார்பில்
அணிந்த பூணூலும் (யக்ஞோபவீதம்), தங்கச்
சங்கிலிகளும் அவனது மேனியில் அழகாகப் பொருந்தி, பக்தர்களின் மனதைக்
கவர்கின்றன.
கருணை பொழிகின்ற
கமல முகத்தினில்
புன்னகை பூக்கும்
புதுநிலவே
உரை: கருணை நிறைந்த
அந்தத் தாமரை முகத்தில் தோன்றும் புன்னகை, குளிர்ந்த நிலவொளியைப்
போலப் பக்தர்களின் துயரை மாற்றுகிறது.
கைத்தலங்கள்
பன்னிரண்டும் காக்கும் தொழிலுக்கே
எத்திசையும்
போற்றவே நின்றவன்
உரை: பன்னிரண்டு கைகளும்
உலகத்தைக் காக்கவும், பக்தர்களுக்கு வரமளிக்கவும் சித்தமாக இருக்க,
எட்டுத் திசைகளும் முருகனைப் போற்றுகின்றன.
வீதி உலாத் தொடக்கம்
இந்திரன் தந்த
எழில்மயிலில் ஏறியே
சுந்தரன் வீதி
உலாப்போந்தான்
உரை: இந்திரன் வாகனமாகத்
தந்த பிணிமுகம் எனும் யானை அல்லது மயிலின் மீது ஏறி அழகுற வீதியில் உலா வருகிறான்.
கொடிகளும் குடைகளும்
கோலமுடன் சூழ
துடிகளும் முழங்கத்
துலங்கவே
உரை: சேவற்கொடி பறக்க,
வெண்கொற்றக் குடை நிழல் தர, வாத்தியங்கள் முழங்க
இறைவன் புறப்பட்டான்.
கந்தர்வன் பாடக்
கின்னரங்கள் யாழ்மீட்ட
வந்தமர்ந்தார்
தேவர் குழாம்
உரை: கந்தர்வர்கள்
பாடி வர, தேவர்கள் பூமாரி பொழிய, அந்த வீதியே
விண்ணுலகம் போலக் காட்சியளித்தது.
வீதி உலா அணிவகுப்பு
பேரிகை தாளம்
பெருமுரசு ஆர்த்திடவே
காரிகை மாதர்
கவரிவீச
உரை: பெரிய முரசுகளும்
வாத்தியங்களும் முழங்க, தேவலோக மங்கையர் வெண்சாமரம் வீச முருகன்
வீதியில் வருகிறான்.
ஐராவதம் முன்செல்ல
அணிவகுக்கும் யானை
வைரத் தாரோடு
வரும்
உரை: இந்திரனின் யானையான
ஐராவதம் முன்னே செல்ல, அதனைத் தொடர்ந்து பல யானைகள் அணிவகுத்து
வருகின்றன.
பரிமாற வரும்
புரவிகள் பாய்ந்திட
நெறிமாறா வீதி
நிலம்
உரை: காற்றெனப் பாயும்
குதிரைப் படைகள் வீதியின் இருபுறமும் முறைப்படி அணிவகுத்து வருகின்றன.
வேதியர் வேதம்
ஓதிட விண்ணவர்
ஆதிநா தன்வளம்
பாட
உரை: பிராமணர்கள்
வேதம் ஓத, தேவர்கள் முருகனின் புகழைப் பாடித் துதிக்கின்றனர்.
பூச்சொரியும்
மேகம் புவியெங்கும் மணம்வீச
வாசம் கமழும்
வீதி
உரை: தேவர்கள் சொரியும்
கற்பக மலர்களால் வீதியே நறுமணம் வீசும் பூக்காடாக மாறியது.
கிண்கிணி சத்தமும்
கெண்டை மணிஒலியும்
எங்கும் நிறைந்திட
ஏகினான்
உரை: காலில் அணிந்த
கிண்கிணிகளும், யானை மற்றும் குதிரைகளின் கழுத்தில் உள்ள மணிகளும்
ஒலிக்கும் மங்கல ஓசை எங்கும் நிறைந்தது.
சித்திரப் பந்தல்
சீர்பெறவே வீதியெங்கும்
முத்தாரப் பந்தல்
மொய்த்திடவே
உரை: வீதிகள் தோறும்
சித்திர வேலைப்பாடுகள் கொண்ட பந்தல்களும், முத்துச் சரங்கள் தொங்கும்
தோரணங்களும் இறைவனை வரவேற்கின்றன.
மங்கையர் தீபம்
மங்கலமாய்க் ஏந்திடவே
செங்கதிர் வேலவன்
சீருலாவே
உரை: சுமங்கலிப் பெண்கள்
கைகளில் மங்கல தீபங்களை ஏந்தி நிற்க, கதிரவனைப் போல ஒளி வீசும்
வேலவன் உலா வருகிறான்.
சித்தர்கள்
கூடிச் சிவனுருவாய்க் கண்டிடவே
நித்தமும் வாழ்த்தும்
நெடுவீதி
உரை: தவம் செய்யும்
சித்தர்கள் முருகனைச் சிவபெருமானின் வடிவமாகவே கண்டு தரிசிக்க, அந்த வீதியே தவச்சாலையைப் போலக் காட்சியளிக்கிறது.
நான்முகன் வேத
நவிற்று குரலோசை
வான்முகடு எட்டி
மகிழ்ந்திடவே
உரை: பிரம்மதேவன்
முன்னின்று வேதங்களை ஓத, அந்த ஓசை ஆகாயம் வரை எட்டி உலகிற்கு
அமைதியைத் தருகிறது.
கந்தர்வர் தாளம்
கின்னரர்கள் இன்னிசையும்
செந்தமிழ்ப்
பாடலுடன் சேர்ந்திடவே
உரை: தேலோக இசைக்கருவிகளின்
நாதமும், தூயத் தமிழ்ப் பாடல்களும் இணைந்து ஒரு தெய்வீக இன்னிசை
மழையைப் பொழிகின்றன.
எம்மதமும் போற்றும்
எழில்சுவாமி மலைநாதன்
நம்மைக் காக்கவே
நண்ணினான்
உரை: எல்லா மக்களும்
போற்றும் சுவாமிமலை நாதன், நம் அனைவரையும் காப்பதற்காகக் கருணையுடன்
வீதியில் எழுந்தருளினான்.
பேதை பருவக் கண்ணிகள்
பந்தும் கழங்கும்
பயின்று விளையாடும்
செந்தமிழ்ப்
பேதை சிறுமி ஒருத்தி
பொருள்: பந்து அடித்தும், கழங்கு கற்களை வீசியும் தோழிகளுடன்
விளையாடிக் கொண்டிருந்தவள், செந்தமிழ் போன்ற இனிமையான இயல்புடைய
'பேதை' எனும் பருவத்தைச் சேர்ந்த ஒரு சிறுமி.
வீதி வழிவருவார்
மேன்மை மிகக்கண்டு
ஏதுமறி யாதாள்
இயல்புமறந்து
பொருள்: வீதியில் மேளதாளங்களுடன் மேன்மையாக உலா வரும் முருகப் பெருமானைக் கண்டாள்.
உலக அறிவு ஏதும் அறியாத அச் சிறுமி, தான் செய்து
கொண்டிருந்த விளையாட்டைத் தானறியாமலேயே மறந்து போனாள்.
கையில் இருந்த
கழங்கினைத் தான்மறந்து
செய்ய முகத்தினைக்
கண்டு திகைத்து
பொருள்: தன் கையில் வைத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்த கழங்கு கற்களை நழுவவிட்டாள்.
முருகனின் செந்தாமரை போன்ற சிவந்த திருமுகத்தின் அழகைக் கண்டு,
வியப்பில் அப்படியே சிலையாகத் திகைத்து நின்றாள்.
இவனாரோ என்றுரைத்து
ஏங்கிடவே தோழி
பவன உலாப்போந்த
பாலன் எனச்சொல்ல
பொருள்: "தோழியே! இவ்வளவு அழகாக இருப்பவர் யார்?"
என்று அவள் வியப்புடன் கேட்க, அதற்கு அவள் தோழி,
"இவன் உலகைக் காக்க வீதி உலா வரும் சுவாமிமலையின் பாலமுருகன்"
என்று பதிலுரைத்தாள்.
மயில்மீது ஏறிவரும்
மாண்பினைப் பார்த்தே
அயில்வேல் அண்ணல்
அழகில் நனைந்தாள்
பொருள்: தோகை விரித்தாடும் மயிலின் மீது ஏறி வரும் அந்தப் பெருமானின் மாண்பினைப் பார்த்தாள்.
கூர்மையான வேலை ஏந்திய அந்த அண்ணலின் தெய்வீக அழகில் தன்னை மறந்த நிலையில்
நனைந்து நின்றாள்.
உடுத்த துகிலும்
ஒளிவளையும் சோர
அடுத்தவள் முகம்நோக்கி
அன்பு பெருக
பொருள்: முருகனின் அழகில் மயங்கிய அந்தப் பேதைச் சிறுமி, தான்
உடுத்தியிருந்த ஆடை நெகிழ்வதையும், கையில் அணிந்திருந்த வளையல்கள்
தளர்வதையும் அறியாதவள் ஆனாள். அருகில் நின்ற தோழியின் முகம் பார்த்து,
இறைவன்பால் கொண்ட அன்பினால் நெகிழ்ந்து நின்றாள்.
பேதைமை நீங்கிப்
பெருமான் வடிவுகண்டு
மாதவஞ் செய்தாள்
இவளெனத் தேற
பொருள்: அறியாமை நீங்கி, இறைவனின் திருவுருவத்தைக் கண்ட அந்தச்
சிறுமி, இப்பேற்பட்ட தரிசனத்தைப் பெற இவள் முற்பிறவியில் என்ன
தவம் செய்தாளோ எனப் பார்ப்பவர் வியக்கும்படி நின்றாள். (இதனுடன்
பேதை பருவம் நிறைவு பெறுகிறது).
விளக்கம்: இப்பருவத்தில் பக்தி என்பது வியப்பு (Wonder) வடிவில்
வெளிப்படுகிறது. ஒரு சிறுமி விளையாட்டை மறப்பது என்பது,
ஆன்மா உலக ஆசைகளை (விளையாட்டை) மறந்து இறைவனைக் கண்டதும் அவன்பால் ஈர்க்கப்படுவதன் அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறது.
பெதும்பை பருவம்
அரும்பும் முறுவலும்
ஆடும் விழியாளும்
பெதும்பை பருவத்துப்
பேதை ஒருத்தி
பொருள்: மெல்ல அரும்பும் புன்னகையும், துள்ளி ஆடும் விழிகளையும்
கொண்ட பெதும்பை பருவத்தைச் சேர்ந்த மற்றொரு சிறுமி வீதியில் வந்தாள். (பேதையை விட சற்று அறிவு முதிர்ச்சி கொண்ட பருவம் இது).
வீதி உலா வரும்
வேலவன் தனைக்கண்டு
காதல் எனும்பெயர்
கட்டுரைக்க நாணி
பொருள்: வீதி உலா வரும் வேலவனைக் கண்டதும், அவள் உள்ளத்தில் ஒரு
ஈர்ப்பு உண்டானது. ஆனால், அது 'காதல்' என்று சொன்னால் மற்றவர் ஏளனம் செய்வார்களோ என
நாணிக் கோணினாள்.
மார்பில் அணிந்த
மணிமாலையை நோக்கி
யார்இவன் என்று
தோழியைக் கேட்க
பொருள்: முருகனின் திருமார்பில் அசைந்தாடும் ரத்தின மாலைகளையும், அவனது கம்பீரத்தையும் கண்ட அவள், தன் தோழியைப் பார்த்து,
"தோழியே, காண்பவர் கண்ணைக் கவரும் வண்ணம்
உலா வரும் இவன் யார்?" என வினவினாள்.
ஓராறு முகமும்
ஒளிர்வேலும் கண்டளவில்
பேரானந்தக்
கடலில் பிணைந்து நின்றாள்
பொருள்: முருகனின் ஒளிவீசும் ஆறு முகங்களையும், கையில் ஏந்திய
வேலையும் கண்ட மாத்திரத்திலேயே, அந்தப் பெதும்பை சிறுமி எல்லையற்ற
பேரானந்தக் கடலில் மூழ்கியவள் போல மெய்மறந்து நின்றாள்.
செவ்வாய் இதழும்
சிரிக்கின்ற அழகினில்
எவ்வா றிருப்பேன்
எனத் திகைக்க
பொருள்: முருகப் பெருமானின் பவளம் போன்ற சிவந்த இதழ்கள் சிந்தும் அந்த மெல்லிய புன்னகையில்
கட்டுண்ட அவள், "இனி ஒரு கணம் கூட இவனைப் பிரிய மனம் வராதே,
நான் எப்படி இருப்பேன்?" என்று திகைப்படைந்தாள்.
உள்ளம் கவர்ந்தான்
உமைமகன் என்றறிந்தே
வள்ளல் இவன்என்று
வாழ்த்தி நின்றாள்
பொருள்: தன் உள்ளத்தைக் கொள்ளை கொண்டவன் பார்வதி தேவியின் மைந்தனாகிய முருகனே என்று
உணர்ந்தாள். வாரி வழங்கும் வள்ளலாக உலா வரும் அவனைத் தன் மனதார
வாழ்த்தி வணங்கினாள்.
கழுத்தில் அணிந்த
கடப்ப மலர்மாலையை
விழுப்ப முறவே
வேண்டி நின்றாள்
பொருள்: முருகனின் கழுத்தில் மணம் வீசும் கடப்ப மலர் மாலை அசைந்தாடியது.
"அந்த மாலையில் ஒரு மலராவது எனக்குக் கிடைக்காதா?"
என்று மிகுந்த ஆசையுடனும் பக்தியுடனும் வேண்டினாள்.
நாணும் ஒருபுறம்
நலியவே தான்மறந்து
கோணுதலும் இன்றித்
தொழுது நின்றாள்
பொருள்: தன் பருவத்திற்கே உரிய நாணம் ஒருபுறம் அவளைத் தடுத்தாலும், இறைவனின் அழகில் தன்னை மறந்தவளாக, எந்தவிதத் தயக்கமும்
இன்றி அவனது திருவுருவத்தைத் தொழுது நின்றாள்.
விளக்கம்: பெதும்பை பருவத்தில், இறைவனுக்கும் ஆன்மாவுக்கும் இடையிலான
பிணைப்பு வலுப்பெறத் தொடங்குகிறது. இங்கு நாணம் மற்றும் சரணாகதி
ஆகிய இரண்டு உணர்வுகளும் மாறி மாறி வெளிப்படுகின்றன. இறைவனின்
அடையாளமான 'கடப்ப மாலை' மீது ஆசைப்படுவது,
அவன் அருளைப் பெறத் துடிக்கும் ஆன்மாவின் வேட்கையைக் குறிக்கிறது.
மயில்நடாத்
திவரும் வள்ளல் முகம்கண்டு
துயில்மறந்து
நின்றாள் தொழுது
பொருள்: மயிலைச் செலுத்தி வீதியில் வரும் வள்ளலாகிய முருகனின் திருமுகத்தைக் கண்ட பெதும்பை,
இரவு உறக்கத்தையும் மறந்து அவனையே நினைந்து வணங்கி நின்றாள்.
(இதனுடன் பெதும்பை பருவத்தின் வருணனை முடிகிறது).
விளக்கம்: பேதை பருவத்தில் வெறும் வியப்பு மட்டுமே இருந்தது. ஆனால்,
பெதும்பை பருவத்தில் மெல்ல நாணம் (Shyness) தலைதூக்குகிறது.
இறைவனைக் கண்டதும் ஏற்படும் மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தத் தெரியாமல்,
உள்ளுக்குள் மறைக்கும் பக்தி நிலையை இது குறிக்கிறது.
மங்கை பருவம்
மங்கை பருவத்து
மன்மதன் வில்லன்ன
செங்கயற்கண்
கொண்டாள் சிறுமி
பொருள்: மங்கை பருவத்தை அடைந்தவளும், மன்மதனின் வில்லைப் போன்ற
புருவங்களையும், சிவந்த கயல் மீன் போன்ற கண்களையும் உடைய ஒரு
சிறுமி அங்கு வந்தாள்.
வேலவன் உலா
வரும் வேகம் தனைக்கண்டு
நூலன்ன இடையாள்
நுணுகி
பொருள்: முருகப் பெருமான் வீதியில் உலா வரும் அழகிய வேகத்தைக் கண்டு, நூல் போன்ற மெல்லிய இடையைக் கொண்ட அந்த மங்கை, அவனது
கம்பீரத்தில் மெய்மறந்து போனாள்.
சூரனை வென்ற
சுடர்மிகும் வேற்படை
ஆரணங் காகக்
கண்டாள்
பொருள்: சூரபத்மனை அழித்த அந்த ஒளிமிக்க வேற்படையை ஏந்திய முருகனை, தன் துயரைத் தீர்க்கும் அரணாக (பாதுகாவலனாக) அவள் உள்ளம் ஏற்றுக்கொண்டது.
தண்டை சிலம்பொலி
தாளத்தோடு இசைக்கவே
கொண்டை அவிழ்ந்தது
காண
பொருள்: முருகனின் கால்களில் உள்ள தண்டை மற்றும் சிலம்புகள் தாளத்தோடு ஒலிக்க,
அந்த இசையிலும் அழகிலும் மயங்கிய மங்கையின் கூந்தல் முடிப்பு
(கொண்டை) அவள் அறியாமலேயே தளர்ந்து அவிழ்ந்தது.
(இறைவன் மீது கொண்ட தீவிர ஈடுபாட்டைக் குறிக்கும் அடையாளம் இது).
ஆறு முகமும்
அணிமணித் தோள்களும்
நீறு புனைந்த
நிமிர்நுதலும்
பொருள்: முருகனின் அழகிய ஆறு முகங்களையும், ரத்தினங்கள் பதித்த
ஆபரணங்கள் அணிந்த பன்னிரு தோள்களையும், திருநீறு அணிந்த கம்பீரமான
நெற்றியையும் கண்டு மங்கை வியந்து நின்றாள்.
பார்த்தே பரவசப்
பட்டாள் படர்சடை
ஈர்த்தே இதயத்துள்
வைத்தாள்
பொருள்: அந்தத் தெய்வீகக் காட்சியைக் கண்டு பரவசம் அடைந்த அவள், சுவாமிமலையில் குருவாக வீற்றிருக்கும் அந்த ஈசனின் மைந்தனைத் தன் இதயத்தின்
உள்ளே நிலைபெறச் செய்தாள். (இதனுடன் மங்கை பருவம் நிறைவடைகிறது).
விளக்கம்: மங்கை பருவத்தில் பக்தி என்பது ஆழ்ந்த ஈர்ப்பு (Attraction) மற்றும் அர்ப்பணிப்பு உணர்வாக மாறுகிறது. "கொண்டை
அவிழ்தல்" மற்றும் "இடையாள் நுணுகுதல்"
போன்ற வருணனைகள், ஒரு ஆன்மா இறைவனைக் கண்டதும்
தன்னிலை மறந்து தன்னுள் ஒடுங்குவதைச் சித்திரிக்கின்றன. மங்கை
பருவத்தில் இருப்பவளுக்கு இறைவனின் வீரமும் (சூரசம்ஹாரம்)
அழகும் சரிசமமாக ஈர்ப்பைத் தருகின்றன.
மடந்தை பருவம்
மடந்தை பருவத்து
மாண்புடைப் பெண்ணொருத்தி
கடந்தோங்கும்
அறிவினில் காண
பொருள்: அறிவு முதிர்ச்சியும், பெண்மைக்குரிய மாண்பும் நிறைந்த
மடந்தை பருவத்தைச் சேர்ந்த ஒருத்தி, உலா வரும் முருகனைக் காண
வீதிக்கு வந்தாள்.
உள்ளம் உருகவே
ஓங்காரப் பொருளினை
வள்ளல் உரைத்ததைக்
கேட்டாள்
பொருள்: தன் தந்தைக்கே பிரணவப் பொருளை உபதேசித்த அந்தப் பரமகுருவின் பெருமையை எண்ணி
உள்ளம் உருகினாள். அவனது ஞானமே அவளைப் பெரிதும் ஈர்த்தது.
கண்கள் இமையாது
கந்தன் எழில்பருகி
பெண்ணல்ல பேயெனவே
நின்றாள்
பொருள்: இமைகளை மூடாமல் கந்தனின் பேரழகைப் பருகிக் கொண்டிருந்தாள். சுற்றியுள்ள உலகை மறந்து, அந்த அழகிலேயே ஊன்றி நின்ற
அவளது நிலை, ஒரு பித்து பிடித்தவளைப் போல (பக்திப் பித்து) காணப்பட்டது.
விளக்கம்: மடந்தை பருவத்தில் பக்தி என்பது அறிவுப்பூர்வமான ஈடுபாடாக
(Intellectual Devotion) மாறுகிறது. முருகனின்
புற அழகை விட, அவனது "ஞான ஆசிரியர்"
(குரு) என்ற தகுதியே அவளை அதிகம் ஈர்க்கிறது.
இமைக்காமல் பார்ப்பது என்பது, இறைத் தியானத்தில்
நிலைபெற்று நிற்கும் ஒரு ஆன்மாவின் முதிர்ச்சியைக் காட்டுகிறது.
வாசம் கமழும்
மலர்க்குழல் சோரவே
மோசம் செய்தான்
முகம்கண்டு
பொருள்: நறுமணம் வீசும் மலர்களைச் சூடிய அவளது கூந்தல் தளர்ந்து அவிழ்ந்தது.
முருகனின் காந்தம் போன்ற திருமுகத்தைக் கண்ட மாத்திரத்திலேயே,
அவன் தன் இதயத்தைக் கவர்ந்து கொண்டு, தன்னைத் தவிக்க
விட்டுவிட்டானே என்று எண்ணி உருகினாள்.
வளைகழல நின்றாள்
வடிவேலன் பேரழகை
உளைகழல உள்ளத்துள்
கொண்டு
பொருள்: முருகனின் பேரழகை எண்ணி உடல் மெலிந்ததால், அவள் கைகளில்
அணிந்திருந்த வளையல்கள் தாமாகவே கழன்று விழுந்தன. மனக்கவலைகள்
நீங்க, அவனது ஒளிவீசும் திருவுருவத்தைத் தன் உள்ளத்தின் ஆழத்தில்
இருத்தினாள்.
பன்னிரு தோள்களும்
பாரினைக் காக்கின்ற
நன்னிலை கண்டு
நயந்தாள்
பொருள்: உலகத்து உயிர்கள் அனைத்தையும் காக்கின்ற முருகனின் வலிமை மிக்க பன்னிரண்டு
தோள்களையும் கண்டாள். அத்தோள்கள் அவளுக்குப் புகலிடம் தருவதை
உணர்ந்து, அவனது ஆற்றலை வியந்து நின்றாள்.
தகப்பன் சாமியாய்
நின்ற தகைமையை
மிகப்பணிந்து
போற்றி விழைந்தாள்
பொருள்: தன் தந்தைக்கே குருவாக நின்று ஞானம் புகட்டிய 'தகப்பன்
சாமி' என்ற அந்த உன்னத நிலையைப் போற்றினாள். ஞானமே வடிவான அந்தப் பெருமானின் அருளைப் பெறப் பெரிதும் விரும்பினாள்.
வீதி உலாப்போகும்
வேந்தன் வடிவுகண்டு
பாதி உயிரற்றாள்
பரிந்து
பொருள்: வீதியில் அரசனைப் போலக் கம்பீரமாக வரும் முருகனின் அழகைக் கண்ட மடந்தை,
அவன் தன்னைத் தாண்டிச் செல்வதைக் கண்டு, தன் பாதி
உயிர் பிரிந்தது போன்ற வேதனையுடன் அவனைத் துரத்திச் செல்லும் பார்வையுடன் நின்றாள்.
விளக்கம்: மடந்தை பருவத்தில் பக்தி என்பது 'பிரிவாற்றாமை'
(Separation anxiety) என்ற நிலையை எட்டுகிறது. வளையல்கள் கழலுதல் (வளை சோர்தல்) என்பது சங்க இலக்கிய மரபில் தலைவனின் பிரிவைத் தாங்க முடியாத தலைவியின் நிலைக்குச்
சொல்லப்படும் உவமை. இங்கு, இறைவன் தன்னை
விட்டு நகர்ந்து செல்வதை ஒரு கணமும் தாங்க முடியாத ஆன்மாவின் தவிப்பை இது காட்டுகிறது.
கண்ணால் கதிர்வேலன்
காட்சியினைப் பருகியே
மண்ணில் மயங்கி
விழுந்தாள்
பொருள்: தன் கண்களால் கதிர்வேலனின் பேரழகைப் பருகிக் கொண்டிருந்த மடந்தை, ஒரு கட்டத்தில் அந்தத் தெய்வீகப் பேரொளியைத் தாங்க முடியாமல், தன் உணர்விழந்து தரையில் மயங்கி விழுந்தாள். (இதனுடன்
மடந்தை பருவத்தின் வருணனை முடிகிறது).
அரிவை பருவம்
அரிவை பருவத்து
அணிகலன் பூண்டோள்
பரிவால் முருகனைப்
பார்த்தாள்
பொருள்: உடல் அழகும், அறிவு முதிர்ச்சியும் ஒருசேர அமையப்பெற்ற
அரிவை பருவத்தைச் சேர்ந்த ஒருத்தி, பல ஆபரணங்களை அணிந்து கொண்டு,
மிகுந்த பக்தியோடும் அன்போடும் (பரிவு)
முருகனைப் பார்க்க வந்தாள்.
ஞானப் பழமது
கைநழுவி வந்தவன்
தானே இவன்எனத்
தேர்ந்தாள்
பொருள்: ஞானப்பழம் கிடைக்காத கோபத்தில் பழனி மலையில் நின்றவனும், பின்னர் சுவாமிமலையில் குருவாக அமர்ந்தவனும் இவனே என்பதைத் தன் அறிவினால் உணர்ந்து
கொண்டாள். (புற அழகைத் தாண்டி அகத் தன்மையை உணரும் நிலை இது).
ஆறு படைவீடும்
ஆளுகின்ற அண்ணல்தன்
வீறு மிகக்கண்டு
வியந்தாள்
பொருள்: அறுபடை வீடுகளையும் தன் ஆளுகைக்குள் கொண்டுள்ள அந்தத் தலைவனின் கம்பீரமான
(வீறு) தோற்றத்தைக் கண்டு, "இவன் அன்றோ தலைவன்" என்று வியந்து போற்றினாள்.
செவ்வேள் முகத்தினில்
சேரும் அருட்கடலை
எவ்வாறு சொல்வேன்
என
பொருள்: செவ்வேளின் முகத்தில் பொங்கித் ததும்பும் அந்த அருட்கடலை வருணிக்க வார்த்தைகளே
இல்லை என்று எண்ணி, பேச முடியாமல் மௌனமாக அவனது அருளைப் பருகினாள்.
விளக்கம்: அரிவை பருவத்தில் பக்தி என்பது நிதானமான முதிர்ச்சி (Mature
Devotion) நிலையை அடைகிறது. இங்கு உணர்ச்சிவசப்படுவதை
விட, இறைவனின் வரலாற்றையும் அவனது ஞானத் தன்மையையும் ஆராய்ந்து
அறியும் பக்குவம் வெளிப்படுகிறது. "அருட்கடலை எவ்வாறு சொல்வேன்"
என்பது, சொல்லால் விவரிக்க முடியாத இறை அனுபவத்தை
(Inexplicable Experience) உணர்த்துவதாகும்.
மாடத்து மேலிருந்து
மால்முருகன் தனைப்பார்த்து
ஆடல் அடங்கினாள்
ஆங்கு
பொருள்: தனது மாளிகையின் மாடத்திலிருந்து வீதியில் வரும் முருகனைப் பார்த்த அந்த அரிவை,
உலகியல் தொடர்பான ஆடல் பாடல்கள் மற்றும் ஆரவாரங்கள் அனைத்தையும் நிறுத்திவிட்டு,
அமைதியில் ஆழ்ந்தாள். (இறைவனைக் கண்டபின் மனம்
ஒருநிலைப்படுவதைக் குறிக்கிறது).
கண்கள் ததும்பக்
கைகூப்பி நின்றவள்
விண்கணத் தாரெனவே
வீழ்ந்து
பொருள்: கண்கள் ஆனந்தக் கண்ணீரால் நிறைய, இரு கைகளையும் கூப்பி
வணங்கினாள். வானுலகத் தேவர்களே வந்து வணங்குவது போல, அவளும் நிலத்தில் விழுந்து முருகனைத் தொழுதாள். (இதனுடன்
அரிவை பருவம் நிறைவு பெறுகிறது).
தெரிவை பருவம்
தெரிவை பருவத்துத்
தெளிந்த அறிவினாள்
பரிவு மிகக்கொண்டாள்
பரிந்து
பொருள்: தெரிவை பருவத்திற்குரிய தெளிந்த ஞானமும், முதிர்ச்சியும்
கொண்ட ஒரு பெண், முருகப் பெருமான் மீது அளவு கடந்த அன்பும் பக்தியும்
கொண்டு வீதிக்கு வந்தாள்.
தந்தைக்கே பாடம்
சொன்ன தகப்பன் சாமியினை
சிந்தை யுள்ளே
இருத்தி
பொருள்: தன் தந்தைக்கே குருவாக இருந்து பிரணவப் பொருளை உபதேசித்த 'தகப்பன் சாமி'யைத் தனது சிந்தையினுள்ளே நிலையாக நிறுத்தினாள்.
(புறக்கண்களால் பார்ப்பதை விட அகக்கண்களால் அவனை உணரத் தொடங்கினாள்).
வேலவன் உலா
வரும் வேகம் தனைப்பார்த்து
காலமும் கடந்து
நின்றாள்
பொருள்: மயில் வாகனத்தில் வேலவன் வீதி உலா வரும் காட்சியைக் கண்டவள், அந்தப் பரவசத்தில் காலத்தின் ஓட்டத்தையே மறந்து நின்றாள். இறந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம்
என்ற பேதமற்று இறைவனோடு ஒன்றினாள்.
விளக்கம்: தெரிவை பருவத்தில் பக்தி என்பது 'ஞான பக்தி'
(Knowledge-based Devotion) ஆக மாறுகிறது. இப்பருவத்தில்
இருப்பவள் இறைவனைப் பார்த்ததும் மயங்கி விழுவதோ அல்லது வளையல்களைக் கழற்றி விடுவதோ
இல்லை; மாறாக, மிகத் தெளிவான அறிவோடு இறைவனின்
தத்துவத்தை உணர்ந்து, அந்தப் பேரமைதியில் (Stillness)
ஆழ்கிறாள். "காலமும் கடந்து நிற்றல்"
என்பது யோக நிலையில் ஒரு ஆன்மா இறைவனோடு இரண்டறக் கலப்பதைக் குறிக்கிறது.
பன்னிரு தோள்களும்
பன்னிரு சூரியர் என
மின்னிடக் கண்டாள்
மெலிந்து
பொருள்: முருகனின் பன்னிரண்டு தோள்களும் பன்னிரண்டு சூரியர்கள் ஒரே நேரத்தில் உதித்தது
போன்ற பேரொளியுடன் மின்னக் கண்டாள். அந்தத் தெய்வீக ஒளியின் முன்னே
தன் முனைப்பு (ego) மெலிந்து அடங்கி நிற்கக் கண்டாள்.
வேலவன் பார்வையில்
வினை அனைத்தும் தீரவே
ஞாலமே சிவமாய்
நின்றாள்
பொருள்: உலா வரும் வேலவனின் கருணைப் பார்வை தன் மீது பட்டதும், தன் பிறவி வினைகள் அனைத்தும் நீங்கியதை உணர்ந்தாள். அவளுக்கு
இந்த உலகமே சிவமயமாக (இறைமயமாக) காட்சியளித்தது.
(இதனுடன் தெரிவை பருவம் நிறைவு பெறுகிறது).
பேரிளம் பெண் பருவம்
பேரிளம் பெண்
எனும் பெருந்தகை மாதொருத்தி
பாரிளம் காக்கும்
பதி முன்னே
பொருள்: பக்தி முதிர்ச்சியும், அடக்கமும் கொண்ட பேரிளம் பெண்
பருவத்தைச் சேர்ந்த ஒரு மாது, இந்தப் பூவுலகைக் காக்கும் தலைவனான
சுவாமிமலை நாதனின் முன்னே வந்து நின்றாள்.
இளமை கடந்தும்
இறைவனது எழில் மாறா
வளமையைக் கண்டு
வணங்கி
பொருள்: தனக்கு வயது முதிர்ந்த போதும், இறைவனோ என்றும் இளையவனாய்
(குமரன்), மாறாத அழகோடு விளங்கும் அந்த வளமையைக்
கண்டு வியந்து, அவனது திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கினாள்.
சரணம் சரணம்
எனச் சண்முகனைப் போற்றி
மரண மிலாப்
பெருவாழ்வு வேண்டி
பொருள்: "சண்முகா சரணம்! சரணம்!" என்று
உள்ளம் உருகிப் போற்றினாள். உலகியல் இன்பங்களை வேண்டாமல்,
பிறப்பு இறப்பு அற்ற பேரின்பப் பெருவாழ்வை (முக்தி)
அவனிடம் வரமாக வேண்டினாள்.
விளக்கம்: பேரிளம் பெண் பருவத்தில் பக்தி என்பது சரணாகதி (Total Surrender) நிலையை எட்டுகிறது. முந்தைய பருவங்களில் அழகு மற்றும்
ஞானத்தைக் கண்டு வியந்த ஆன்மா, இப்போது "மரணமிலாப் பெருவாழ்வு" எனப்படும் முக்தியை மட்டுமே
இலக்காகக் கொள்கிறது. இறைவனைத் தன் தலைவனாக மட்டும் பார்க்காமல்,
தன்னை உய்விக்க வந்த பரம்பொருளாக உணர்ந்து முழுமையாகத் தன்னை ஒப்படைக்கிறாள்.
ஆறு படைவீடும்
அமர்ந்தருளும் அண்ணல்தன்
நீறு பூசிய
நிமல வடிவுகண்டு
பொருள்: அறுபடை வீடுகளிலும் வீற்றிருக்கும் அண்ணலாகிய முருகனின், திருநீறு அணிந்த தூய்மையான (நிமல) திருவுருவத்தைக் கண்டு பேரிளம் பெண் மெய்சிலிர்த்தாள். அவனது தோற்றமே அவளுக்கு வீடுபேற்றை உறுதி செய்வது போலத் தோன்றியது.
பிறவிப் பெருங்கடல்
நீந்தவே பேருதவி
உறவாவாய் நீயெனவே
உள்ளம் உருகி
பொருள்: "இறைவா! இந்தப் பிறவிப் பெருங்கடலை நான் கடக்க வேண்டுமானால்,
நீயே எனக்குத் துணையாகவும் உறவாகவும் வரவேண்டும்" என்று வேண்டினாள். உலக உறவுகளைத் துறந்து, இறைவனைத் தன் உற்றாராக ஏற்றுக் கொண்டாள். (இதனுடன் பேரிளம்
பெண் பருவம் நிறைவடைகிறது).
ஏழு பருவத்து
மங்கையரும் ஏத்திடவே
வாழுஞ் சுவாமி
மலைநாதன் மீண்டான்
பொருள்: பேதை முதல் பேரிளம் பெண் வரை ஏழு பருவப் பெண்களும் தத்தமது பக்தி நிலைக்கு
ஏற்பத் துதிக்க, உலகமெல்லாம் உய்ய வீதி உலா வந்த சுவாமிமலை நாதன்,
மெல்லத் தனது திருக்கோயிலை நோக்கித் திரும்பினான்.
மயில்மீது ஏறி
மறைநால்வர் போற்றிடவே
அயில்வேல் ஏந்தி
அமர்ந்தான் அரியணையில்
பொருள்: நான்கு வேதங்களும் புகழப் பாடி வர, மயில் வாகனத்தில்
இருந்து இறங்கி, தன் கையில் வெற்றிகரமான வேலை ஏந்தியபடி,
கோயிலின் கருவறை எனும் அரியணையில் சுவாமிமலைத் தலைவன் மீண்டும் அமர்ந்தான்.
தரிசனம் கண்டவர்
தப்பாமல் வீடுபெற
கரிசினை நீக்கும்
கதிரவன் தோன்றினானே
பொருள்: உலாவரும் முருகனைத் தரிசித்தவர்கள் அனைவரும் தப்பாமல் முக்தி (வீடுபேறு) அடையும் வண்ணம், அவர்களின்
மன இருளை (கரிசு - குற்றம்) நீக்கும் ஞானக் கதிரவனாக முருகன் அங்கே காட்சி அளித்தான்.
விளக்கம்: பேரிளம் பெண் பருவத்தில் ஆன்மா முற்றிலும் பக்குவம் அடைந்துவிடுகிறது.
93-95 கண்ணிகளில், இறைவன் வீதி உலாவை முடித்துக்
கொள்வது என்பது, ஒரு ஆன்மாவுக்குத் தேவையான அருளை வழங்கிவிட்டு,
மீண்டும் அதன் இதயக் கோயிலிலேயே ஒடுங்குவதைக் குறிக்கும் தத்துவமாகும்.
நூற்பயன் மற்றும் மங்கல வாழ்த்து
கந்தன் உலாதனை
நித்தமும் கற்றவர்
சிந்தை மகிழ்ந்து
செழிப்பார் புவியினில்
பொருள்: முருகப் பெருமானின் இந்த வீதி உலாப் பாடல்களை நாள்தோறும் படிப்பவர்கள்,
மன மகிழ்ச்சியும், வாழ்க்கையில் எல்லாவிதமான செல்வச்
செழிப்புகளும் பெற்று இப்புவியில் வாழ்வார்கள்.
பன்னிரு கைத்தலப்
பாதம் பணிந்தேத்த
முன்னிரு வினைகளும்
மூண்டெரியுமே
பொருள்: பன்னிரு கைகளை உடைய முருகனின் திருவடிகளைப் பணிந்து ஏத்துபவர்களுக்கு,
அவர்கள் முற்பிறவியில் செய்த வினைகளும், இப்பிறவியில்
வந்து சேரும் வினைகளும் தீயிற்பட்ட தூசு போல எரிந்து சாம்பலாகும்.
வாழ்க சுவாமி
மலைநாதன்!
வாழ்கவெழில்
சூழ்கின்ற சேவற்
பெருங்கொடி!
பொருள்: சுவாமிமலையில் குருவாக வீற்றிருக்கும் நாதன் வாழ்க! அவனது
வெற்றியைக் குறிக்கும் அழகிய சேவற்கொடி எங்கும் உயர்ந்து பறந்து வாழ்க!
மாரி பொழிக! மன்பதை வாழ்கவே!
சீர்சேர் தமிழும்
தழைக்கவே
பொருள்: நாடெங்கும் மழை பொழிந்து வளம் பெருகட்டும்! மக்கள் அனைவரும்
நோய்நொடியின்றி வாழட்டும்! சிறப்பு மிக்க தமிழ் மொழி எக்காலமும்
தழைத்து வளரட்டும்!
கந்தன் வடிவேலன்
காப்பாய் எனத்துதிக்க
எந்தக் குறையுமிலை
என்று
பொருள்: "வடிவேலவனே! எங்களைக் காத்தருள்வாய்" என்று துதிக்கும் பக்தர்களுக்கு, வாழ்வில் எப்போதும்
எந்தக் குறையும் ஏற்படாது என்ற உறுதியுடன் இந்த உலா இனிதே நிறைவு பெறுகிறது.
நிறைவுரை
சுவாமிமலை முருகன் உலா என்பது வெறும்
சிற்றிலக்கியம் மட்டுமல்ல;
அது ஒரு ஆன்மீகப் பயணம். பேதை (அறியாமை) நிலையில் தொடங்கி, பேரிளம்
பெண் (முதிர்ந்த பக்தி) நிலை வரை ஒரு ஆன்மா
எப்படிப் படிப்படியாக முருகனின் அருளால் பக்குவம் அடைகிறது என்பதை இப்பாடல்கள் அழகாக
விளக்குகின்றன. முருகப் பெருமானின் திருவருள் உங்களுக்கு என்றும்
துணை நிற்கட்டும்!
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக