தாத்தாவின் கைத்தடி - முனைவர் பீ. பெரியசாமி

 

தாத்தாவின் கைத்தடி

கதிர் தன் தாத்தாவுடன் நடைப்பயிற்சி செல்வதை மிகவும் விரும்புவான். தாத்தா எப்போதும் ஒரு பழைய தேக்கு மரக் கைத்தடியைப் பிடித்துக் கொண்டே நடப்பார். அந்தக் கைத்தடி தேய்ந்து போயிருந்தாலும், அதை அவர் மிக ஜாக்கிரதையாகப் பார்த்துக் கொள்வார்.

ஒரு நாள் விளையாடிக்கொண்டிருந்த கதிர், "தாத்தா, இந்தக் கைத்தடி ரொம்பப் பழசாகிவிட்டது. அப்பாவிடம் சொல்லி உங்களுக்குப் புதுசாக ஒரு 'வாக்கிங் ஸ்டிக்' (Walking Stick) வாங்கித் தரச் சொல்லவா?" என்று கேட்டான்.

தாத்தா மெலிதாகச் சிரித்தார். "வேண்டாம் கண்ணா, இந்தத் தடி எனக்குக் வெறும் மரக்கட்டை இல்லை; இது என் நீண்ட கால நண்பன்," என்றார்.

அடுத்த நாள் பூங்காவிற்குச் சென்றபோது, திடீரென ஒரு கல் தடுக்கி கதிர் கீழே விழப்போனான். சட்டென்று தாத்தா தன் கைத்தடியை அவன் முன்னே நீட்டி, அவனைத் தாங்கிப் பிடித்தார். கைத்தடியின் உதவியால் கதிர் காயமின்றித் தப்பினான்.

தாத்தா அவனிடம் சொன்னார், "பார்த்தாயா கதிர்? இந்தக் கைத்தடி நான் தடுமாறும்போது எனக்குப் பலம் கொடுக்கும். என் பேரனுக்கு ஆபத்து வரும்போது அவனைக் காக்கும் கேடயமாக மாறும். நான் இளமையாக இருந்தபோது ஊன்றுகோல் இல்லாமல் நடந்தேன். ஆனால், இப்போது இதுதான் என் மூன்றாவது கால்." கதிருக்கும் ஒரு விஷயம் புரிந்தது. தாத்தா அந்தக் கைத்தடியை நேசிப்பதற்குக் காரணம் அது கொடுக்கும் ஊன்றுதல் மட்டுமல்ல; அது பல ஆண்டுகாலமாகத் தாத்தாவின் ஒவ்வொரு அடியிலும் அவருக்குத் துணையாக இருப்பதுதான்.

சில நாட்கள் கழித்து, கதிர் தன் சேமிப்புப் பணத்தில் அழகான ஒரு மெல்லிய துணியையும், தேய்க்கும் எண்ணெயையும் வாங்கினான். அதைக் கொண்டு தாத்தாவின் கைத்தடியைப் பளபளப்பாகத் துடைத்துச் சுத்தம் செய்தான். "இப்போது இது இன்னும் அழகாக இருக்கிறது தாத்தா!" என்றான் கதிர். தாத்தா பேரனை அணைத்துக் கொண்டார். கைத்தடி தாத்தாவிற்குத் துணையாக இருந்தது என்றால், பேரன் கதிர் தாத்தாவின் மனதிற்குப் பலமாக இருந்தான்.