மின்னணு மாயை (The Digital Mirage)
அர்ஜுனின் காலைப்பொழுது அலாரத்தின் சத்தத்தோடு
தொடங்குவதில்லை; அவனது கைபேசியின் இடைவிடாத 'நோட்டிபிகேஷன்' (Notification) சத்தத்தோடுதான் தொடங்குகிறது. கண்கள் இன்னும்
முழுமையாகத் திறக்கவில்லை, ஆனால் கை தானாக தலையணைக்கு அடியில்
இருக்கும் போனைத் தேடுகிறது.
வாட்ஸ்அப்பில் 150 செய்திகள், இன்ஸ்டாகிராமில் 20 ரீல்ஸ் பகிர்வுகள், மின்னஞ்சலில் வேலை தொடர்பான 5 அவசர அறிவிப்புகள். அர்ஜுன்
படுக்கையில் அமர்ந்தபடியே அந்தத் திரைக்குள் மூழ்கினான். அடுத்த ஒரு மணி நேரம்
அவன் எங்கே இருக்கிறான் என்றே அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அவன் மூளைக்குள் தகவல்கள்
ஒரு பெரும் வெள்ளமாகப் புகுந்தன. எதைப் படிக்க வேண்டும், எதற்குப் பதிலளிக்க வேண்டும் என்ற
குழப்பத்திலேயே அவனது மூளை களைத்துப் போனது.
அர்ஜுன் ஒரு மென்பொருள் நிறுவனத்தில் 'யூசர் எக்ஸ்பீரியன்ஸ்' (UX) டிசைனராகப் பணியாற்றுகிறான். அன்று
அலுவலகத்தில் ஒரு புதிய செயலிக்கு (App)
வண்ணம் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.
அர்ஜுன், நீல நிறம் நன்றாக இருக்குமா அல்லது
பச்சை நிறமா?" என்று அவன் மேலாளர் கேட்டார்.
அர்ஜுன் உடனடியாக கூகுளில் 'Color psychology for apps' என்று தேடினான். அடுத்த பத்து நிமிடங்களில் அவன் முன்னால் 500 கட்டுரைகள், 2000 ஆய்வுகள். "நீலம்
நம்பிக்கையைத் தரும்", "பச்சை அமைதியைத் தரும்", "சிவப்பு வேகத்தைக் குறிக்கும்". தகவல்கள் பெருகப் பெருக அர்ஜுனுக்குத்
தலை சுற்றியது. சாதாரண ஒரு முடிவை எடுக்க அவனது மூளை திணறியது. எதை எடுப்பது? எது சிறந்தது? இந்தத் 'தகவல் சுமை' அவனை ஒரு முடிவெடுக்க முடியாத (Decision
Paralysis) நிலைக்குத் தள்ளியது.
மாலை வீடு திரும்பும்போதும் அவன் காதுகளில் 'பாட்காஸ்ட்' (Podcast) ஓடிக்கொண்டிருந்தது. பேருந்தில் போகும்போது எதையாவது
கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற வேட்கை. ஆனால், அவனது மனதிற்குள் ஏற்கனவே
சேமிக்கப்பட்ட தகவல்கள் ஒன்றோடு ஒன்று மோதிக்கொண்டிருந்தன.
வீட்டிற்கு வந்ததும் அவன் மனைவி கவிதா சொன்னாள், "அர்ஜுன், இன்னைக்கு நிலா ரொம்ப அழகா இருக்கு, மொட்டை மாடிக்கு வந்து பாருங்களேன்."
அர்ஜுன் மாடிக்குச் சென்றான். ஆனால் அங்கேயும் அவன்
நிலாவைப் பார்க்கவில்லை. நிலாவைப் புகைப்படம் எடுத்து, அதற்கு என்ன 'கேப்ஷன்' (Caption) போடலாம் என்று கூகுளில் தேடிக்கொண்டிருந்தான்.
"அர்ஜுன், நிலாவைப் ரசிக்கச் சொன்னேன், அதை 'அப்லோட்' செய்யச் சொல்லவில்லை," என்று கவிதா வருத்தத்துடன்
சொன்னாள்.
அர்ஜுன் திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தான். அவனுக்குள் ஒரு
வெற்றிடம் தெரிந்தது. எவ்வளவு தகவல்கள் உள்ளே போனாலும், உள்ளுக்குள் ஒரு வெறுமை.
மறுநாள் அர்ஜுனின் நெருங்கிய நண்பன் சித்தார்த்
அவனைச் சந்திக்க வந்தான். சித்தார்த் ஒரு இயற்கை விவசாயி. அவன் கையில் போன் இல்லை, ஒரு சின்ன டைரி மட்டுமே இருந்தது.
"சித்தார்த், உனக்கு போர் அடிக்காதா? உலகத்துல என்ன நடக்குதுன்னு
தெரியாம எப்படி இருக்க?" என்று அர்ஜுன் கேட்டான்.
சித்தார்த் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான், "அர்ஜுன், தகவல் என்பது உணவு போல. பசிக்கும்போது மட்டும் சாப்பிட்டால் அது சத்து. ஆனால், 24 மணி நேரமும் சாப்பிட்டுக்கொண்டே இருந்தால் அது விஷம். நீ இப்போது 'தகவல் அஜீரணக் கோளாறால்'
(Information Indigestion) பாதிக்கப்பட்டு இருக்கிறாய்."
சித்தார்த் அவனுக்கு ஒரு எளிய பயிற்சியைச் சொன்னான்:
"தகவல் நோன்பு" (Information
Fasting).
அர்ஜுன் முடிவெடுத்தான். அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை.
சுத்திகரிப்பு: முதலில் தேவையில்லாத 50 வாட்ஸ்அப் குழுக்களில் இருந்து வெளியேறினான்.
நேரக் கட்டுப்பாடு: சமூக ஊடகங்களுக்கு ஒரு நாளைக்கு 30 நிமிடங்கள் மட்டுமே என்று 'டைமர்' வைத்தான்.
முன்னுரிமை: காலையில் எழுந்தவுடன் ஒரு மணி நேரம்
போனைத் தொடக்கூடாது என்று உறுதி எடுத்தான். அந்த நேரத்தைப் பூச்செடிகளுக்குத்
தண்ணீர் ஊற்றவும், கவிதாவுடன் பேசவும் ஒதுக்கினான்.
தேர்ந்தெடுத்தல்: தனக்குத் தேவையான ஒரு துறையைப்
பற்றி மட்டும் படிக்கத் தொடங்கினான். ஆயிரம் விஷயங்களைத் தெரிந்துகொள்வதை விட, ஒரு விஷயத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்வதே 'அறிவாற்றல்' என்று உணர்ந்தான்.
ஒரு வாரம் கடந்தது. அர்ஜுனின் முகத்தில் ஒரு தெளிவு
பிறந்தது. இப்போது அவனால் அலுவலகத்தில் விரைவாக முடிவெடுக்க முடிந்தது. தகவல்கள்
அவனைக் கட்டுப்படுத்தவில்லை, அவன் தகவல்களைக்
கட்டுப்படுத்தினான்.
அன்று மாலை மீண்டும் நிலா வந்தது. அர்ஜுன் போனை
அறையிலேயே விட்டுவிட்டு மாடிக்குச் சென்றான். நிலாவின் ஒளியை நேரில் ரசித்தான்.
அந்த அமைதியில், அவனது மூளை முதல்முறையாக ஓய்வெடுத்தது.
"இப்போதுதான் நான் உண்மையிலேயே
வாழ்கிறேன்," என்று அர்ஜுன் கவிதாவின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு சொன்னான்.
அர்ஜுனின் இந்த மாற்றம் ஒரே நாளில்
நிகழ்ந்துவிடவில்லை. தொடக்கத்தில், அவனது கைபேசி ஒலிக்காதபோது ஏதோ ஒரு
முக்கியமான செய்தியைத் தவறவிட்டுவிட்டோமோ என்ற பதற்றம் (FOMO) அவனை வாட்டியது. ஆனால், அந்தத் தவிப்பைத் தாண்டி அவன் அமைதியைக் கடைப்பிடித்தபோதுதான், அவனது மூளை புதிய விஷயங்களைக் கற்பனை செய்யத் தொடங்கியது. தகவல் சுமை என்பது
ஒரு மனிதனின் படைப்பாற்றலை எப்படி மழுங்கடிக்கிறது என்பதை அவன் மெல்ல மெல்ல உணரத்
தொடங்கினான். இதற்கு முன், ஒரு சிறிய சந்தேகம் வந்தாலும் உடனே
இணையத்தைத் தேடிய அவன், இப்போது தன் சொந்த
அனுபவங்களிலிருந்தும், ஆழ்ந்த சிந்தனையிலிருந்தும் விடை
காணப் பழகினான்.
அவன் தனது அலுவலக மேசையில் ஒரு சிறிய குறிப்பேட்டை
வைத்திருந்தான். அதில் 'இன்று நான் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய
முக்கியமான மூன்று விஷயங்கள்' என்று மட்டும் எழுதினான்.
ஆயிரக்கணக்கான செய்திகள் அவனது கவனத்தை ஈர்க்க முயன்றபோதும், அவன் அந்த மூன்று புள்ளிகளில் மட்டும் உறுதியாக இருந்தான். இது அவனது மூளைக்கு
ஒரு வடிகட்டியாகச் செயல்பட்டது. தேவையற்ற குப்பைகளைத் தடுத்து நிறுத்தி, சாரமான தகவல்களை மட்டும் உள்வாங்கியதால், அவனது முடிவெடுக்கும் வேகம்
முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு அதிகரித்தது.
மாலையில் வீடு திரும்பும்போது பாடல்களோ அல்லது
பாட்காஸ்ட்களோ இன்றி, சாலையின் சத்தங்களையும், மக்களின் பேச்சுகளையும் கவனித்தபடி நடந்தான். அந்த 'தகவல் அற்ற இடைவெளி' (Information Gap) அவனது மன அழுத்தத்தைக் குறைத்து, ஒருவிதமான புத்துணர்வைத் தந்தது. இரவு உணவின் போது கவிதாவிடம் பேசும்போது, அவன் அவளது கண்களைப் பார்த்துப் பேசினான்; இடையில் ஒருமுறை கூட போனைத்
தொடவில்லை. தகவல்களைத் துரத்துவதை நிறுத்தியபோதுதான், உண்மையான உறவுகளின் ஆழம்
அவனுக்குப் புரியத் தொடங்கியது. அறிவு என்பது திரையில் மின்னும் தரவுகள் அல்ல, அது நாம் வாழ்ந்து உணரும் அனுபவங்கள் என்பதை அர்ஜுன் அந்த நிலவொளியில்
முழுமையாக உணர்ந்தான். இப்போது அவன் தகவல்களின் அடிமையாக இல்லை, அதன் எஜமானனாக மாறிவிட்டான்.
அர்ஜுனின் இந்த புதிய பயணம் அவனுக்குள் பல நுட்பமான
மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியது. முன்னரெல்லாம் ஒரு நாளைக்கு நூறு முறைக்கும் மேலாகத்
தனது கைபேசியைத் திறந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனுக்கு, இப்போது அந்தத் திரையின் ஒளி
ஒருவித அந்நியமான உணர்வைத் தந்தது. தகவல்கள் என்பவை அறிவுக்கான ஏணிகள் என்று
நினைத்திருந்த அவனுக்கு, அளவுக்கு அதிகமான தகவல்கள்
உண்மையில் சிந்தனையைச் சிறைப்படுத்தும் விலங்குகள் என்பது புரியத் தொடங்கியது. ஒரு
செய்தித் தொகுப்பையோ அல்லது ஒரு காணொளியையோ பார்த்தவுடன் அடுத்தடுத்த
பரிந்துரைகளுக்குள் (Algorithms) சிக்கித் தவித்த அவனது மூளை, இப்போது ஒரு விஷயத்தை முழுமையாக உள்வாங்கி, அதன் சாரத்தை அசைபோடத் தொடங்கியது.
அவன் எதையாவது படிக்கும்போது இடையில் குறுக்கிடும் விளம்பரங்களையும், தேவையற்ற அறிவிப்புகளையும் ஒரு மனப் பயிற்சியாகவே புறக்கணிக்கக்
கற்றுக்கொண்டான்.
அலுவலகத்தில் அவனது சக ஊழியர்கள் அனைவரும் இன்னும்
அதே பழைய சுழற்சியில்தான் இருந்தார்கள். கூட்டத்தின் நடுவில் அமர்ந்திருந்தாலும்
அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தத்தமது திரைகளில் எதையோ வெறித்துப் பார்த்துக்
கொண்டிருந்தனர். அர்ஜுன் அவர்களைப் பார்க்கும்போது, ஒரு காலத்தில் தானும் இப்படித்தான்
ஒரு டிஜிட்டல் போதையில் இருந்ததை நினைத்து வருந்தினான். அவன் தனது மின்னஞ்சல்களைப்
பார்ப்பதற்கு என்று ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தை ஒதுக்கினான். மற்ற நேரங்களில் அவனது
கவனம் முழுக்க அவன் செய்யும் வேலையில் மட்டுமே இருந்தது. இதனால் மற்றவர்கள் எட்டு
மணி நேரம் செய்யும் வேலையை அவனால் நான்கே மணி நேரத்தில் மிகச் சிறப்பாகச் செய்து
முடிக்க முடிந்தது. மீதமுள்ள நேரத்தில் அவன் ஜன்னல் வழியாக வானத்தைப் பார்த்துக்
கொண்டிருந்தான் அல்லது ஏதோ ஒரு புத்தகத்தின் சில பக்கங்களை ஆழ்ந்து வாசித்தான்.
அவனது இந்த அமைதி பலருக்கு ஆச்சரியத்தைத் தந்தது.
"அர்ஜுன், நீ இப்போதெல்லாம் சமூக வலைதளங்களில் எதுவுமே பதிவிடுவதில்லை, நீ எங்கே இருக்கிறாய் என்பதே தெரியவில்லை" என்று அவனது நண்பர்கள்
கேட்டபோது, அவன் புன்னகையோடு "நான் இப்போது எனக்குள் இருக்கிறேன்" என்று
பதிலளித்தான். உலகத்தின் ஒவ்வொரு அசைவையும் உடனுக்குடன் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்
என்ற பதற்றம் குறைந்தபோது, அவனது இரத்த அழுத்தம் சீரானது; அவனது கண்கள் தளர்வடைந்தன. தகவல்களின் பெருவெள்ளத்தில் அடித்துச்
செல்லப்பட்டுக் கொண்டிருந்த ஒருவன், இப்போது கரையேறி நின்று அந்த
நதியின் அழகை ரசித்துக் கொண்டிருந்தான்.
வாழ்வின் உண்மையான இன்பம் திரையில் மின்னும் 'லைக்'குகளில் இல்லை என்பதையும், நாம் சேகரிக்கும் ஆயிரக்கணக்கான
பிட்களில் (Bits) இல்லை என்பதையும் அவன் ஆழமாகப் புரிந்துகொண்டான். ஒரு தேநீர் கோப்பையின் சூடு, கவிதாவின் மெல்லிய சிரிப்பு, அதிகாலைப் பனியின் குளிர்ச்சி என
எதையுமே கேமராவால் பதிவு செய்யாமல் தன் மனதால் மட்டுமே பதிவு செய்தான். அவனது மூளை
இப்போது ஒரு குப்பைக் கிடங்காக இல்லாமல், ஒரு தெளிவான நீரோடையாக
மாறியிருந்தது. அந்த நீரோடையில் சிந்தனைகள் தெளிவாகவும் வேகமாகவும் ஓடின. அதிகத்
தகவல் தரும் அறிவை விட, அமைதி தரும் தெளிவே ஒரு மனிதனை
முழுமையாக்குகிறது என்பதை அர்ஜுன் தனது வாழ்க்கைப் பாடமாக மாற்றிக்கொண்டான்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக