நிசப்தத்தின் போர் (The War of Silence)
நந்தன் ஒரு மென்பொருள் வடிவமைப்பாளன் (UI/UX Designer). அவனது மூளை எப்போதும் மின்னல் வேகத்தில் இயங்கும்.
ஆனால், சமீபகாலமாக அவனது அந்த வேகம் அவனுக்கே ஒரு சுமையாக மாறியிருந்தது. ஒரு புதிய
செயலியை வடிவமைக்க அவன் கணினி முன்னால் அமர்ந்தால், அடுத்த ஐந்தாவது நிமிடம் அவனது
விரல்கள் தானாகவே Alt + Tab அழுத்தி யூடியூப் பக்கத்திற்குச்
செல்லும். ஒரு சிறிய செய்தித் தொகுப்பைப் பார்க்கத் தொடங்கி, அடுத்த இரண்டு மணி நேரம் எங்கே போனது என்றே அவனுக்குத் தெரியாது.
அவனது மேசை ஒரு போர்க்களம் போல இருந்தது. பாதி
குடித்த காபி கோப்பைகள், அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகச்
சிதறிக்கிடக்கும் தாள்கள், அடுக்கடுக்காகத் திறந்து
வைக்கப்பட்டிருக்கும் பிரௌசர் டேப்கள் (Browser
Tabs). அவனது கவனம் ஒரு ஊசியின் முனையைப்
போலத் தீர்க்கமாக இருக்க வேண்டிய இடத்தில், ஒரு உடைந்த கண்ணாடியைப் போலச்
சிதறிக் கிடந்தது.
அவனது நிறுவனத்தின் மிக முக்கியமான திட்டமான 'ப்ராஜெக்ட் ஜெனிசிஸ்' (Project
Genesis) கைநழுவும் நிலையில் இருந்தது. அவனது
மேலாளர் எச்சரித்துவிட்டார்: "நந்தன், உன்னிடமிருந்து அந்த பழைய மேஜிக்கை
நான் பார்க்கவில்லை. இன்னும் மூன்று நாட்களில் இறுதி வடிவம் வரவில்லை என்றால், இந்த புராஜெக்ட் வேறு ஒருவருக்கு மாற்றப்படும்."
மனம் உடைந்த நந்தன், தனது பழைய ஆசான் விஸ்வநாதனைச்
சந்திக்கச் சென்றான். விஸ்வநாதன் ஒரு ஓய்வுபெற்ற விஞ்ஞானி. அவர் மலையடிவாரத்தில்
ஒரு சிறிய வீட்டில் வசித்து வந்தார். அங்கே செல்போன் சிக்னல் கூட மிகக் குறைவாகவே
இருக்கும்.
நந்தன் தனது நிலையை விவரித்தான். "ஐயா, என்னால் ஒரு விஷயத்தில் பத்து நிமிடம் கூடத் தொடர்ந்து கவனம் செலுத்த
முடியவில்லை. என் மூளைக்குள்ளே ஓயாத இரைச்சல் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது. நான்
தோற்றுப்போகிறேன் என்று பயமாக இருக்கிறது."
விஸ்வநாதன் புன்னகைத்தார். அவர் நந்தனை வீட்டின்
பின்புறம் இருந்த ஒரு குளத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். "நந்தா, இந்தக் குளத்தில் ஒரு கல்லை எறி,"
என்றார். நந்தன் எறிந்தான்.
குளத்தின் மேற்பரப்பில் அலைகள் உருவாயின. "இப்போது அடியில் இருக்கும் அந்தச்
சிறிய கூழாங்கல்லைப் பார்," என்றார்.
"அலைகள் இருப்பதால் கல் மங்கலாகத்
தெரிகிறது ஐயா," என்றான் நந்தன்.
"சரியாகச் சொன்னாய். உன் மனமும்
இந்தத் தண்ணீரைப் போன்றதுதான். நோட்டிபிகேஷன்கள், செய்திகள், சமூக ஊடகங்கள் என நீயே உன் மனதில்
கற்களை எறிந்து கொண்டிருக்கிறாய். அலைகள் அடங்கினால் ஒழிய, உன்னால் உன் இலக்கைத் தெளிவாகப்
பார்க்க முடியாது. உனக்குத் தேவைப்படுவது அதிக உழைப்பு அல்ல, ஆழ்ந்த நிசப்தம்."
விஸ்வநாதன் அவனுக்கு ஒரு பழைய அறையை ஒதுக்கினார்.
அங்கே ஒரு மேசை, ஒரு நாற்காலி, ஒரு நோட்டுப் புத்தகம் மட்டுமே
இருந்தன. "இங்கேயே தங்கி உன் வேலையை முடி. ஆனால் மூன்று விதிகளை நீ பின்பற்ற
வேண்டும்," என்றார்.
விதி 1: டிஜிட்டல் துறவு (Digital Fasting): உனது கைபேசி மற்றும் இணையம் வேலைக்குத் தேவையான
நேரத்தைத் தவிர மற்ற நேரங்களில் முழுமையாக அணைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்.
விதி 2: ஒற்றை இலக்கு (The Rule of One): ஒரு நேரத்தில் ஒரு செயலை மட்டுமே செய். ஒரு டேப்
மட்டுமே திறந்திருக்க வேண்டும். ஒரு கோடு மட்டுமே வரையப்பட வேண்டும்.
விதி 3: கவன மீட்டெடுப்பு (The 20-Minute Barrier): உன் மூளை சலிப்படையும்போது, போனைத் தேடாதே. அந்தச் சலிப்பிலேயே
அமர்ந்திரு. இருபது நிமிடங்கள் அந்தப் போராட்டத்தைத் தாண்டிவிட்டால், உன் மூளை 'ஆழ்ந்த வேலை' (Deep Work) நிலைக்குச் செல்லும்.
முதல் நாள் நந்தனுக்கு நரகமாக இருந்தது. அவனது கை
பதற்றத்தில் நடுங்கியது. எதையாவது 'ஸ்க்ரோல்' செய்ய வேண்டும் என்ற வெறி அவனை
வாட்டியது. அவனது மூளை "இது போர் அடிக்கிறது", "உன் நண்பர்கள் என்ன செய்கிறார்கள்
என்று பார்" என்று அவனுக்குள்ளே கத்தியது. ஆனால் விஸ்வநாதன் சொன்னது போல, அவன் அந்தச் சலிப்பிலேயே அமர்ந்திருந்தான். ஒரு கட்டத்தில், அவனது மூளை போராட்டத்தைக் கைவிட்டு அமைதியானது.
இரண்டாம் நாள் அற்புதம் நிகழ்ந்தது. நந்தன் தனது
வடிவமைப்பில் மூழ்கினான். அவன் வரைந்த ஒவ்வொரு கோடும் ஒரு கவிதை போல இருந்தது.
அவன் ஒரு வண்ணத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, அதன் உளவியலை அவனது மூளை மிகத்
தெளிவாகப் பகுப்பாய்வு செய்தது. அவனது கவனம் இப்போது ஒரு லேசர் கதிர் போல அந்தத்
திரையில் குவிந்திருந்தது. காபி ஆறிப்போனது அவனுக்குத் தெரியவில்லை; பறவைகளின் சத்தம் அவனது காதுகளில் விழவில்லை. அவன் இப்போது 'ஃப்ளோ' (Flow State) எனப்படும் உச்சகட்ட கவன நிலையில் இருந்தான்.
மூன்றாம் நாள் காலை, ப்ராஜெக்ட் ஜெனிசிஸ்
தயாராகிவிட்டது. அது வெறும் ஒரு மென்பொருள் வடிவமைப்பு அல்ல; அது ஒரு கலைப்படைப்பு.
நந்தன் நகரத்திற்குத் திரும்பினான். அலுவலகத்தில்
அவனது வடிவமைப்பைப் பார்த்த அனைவரும் திகைத்துப் போனார்கள். "நந்தன், இது எப்படிச் சாத்தியமானது? இதில் ஒரு ஆன்மா இருக்கிறது!"
என்றார் மேலாளர்.
நந்தன் சிரித்தான். அவன் தனது கைபேசியை எடுத்து, அதில் இருந்த தேவையற்ற 80% செயலிகளை நீக்கினான். அவன்
இப்போது ஒரு ரகசியத்தைக் கண்டுபிடித்திருந்தான். உலகம் இரைச்சல்களால் நிறைந்தது; ஆனால் வெற்றி என்பது அந்த இரைச்சலுக்கு நடுவில் தனக்கான ஒரு நிசப்தத்தை
உருவாக்கிக் கொள்வதில்தான் இருக்கிறது.
அவன் தனது மேசையில் ஒரு சிறிய வாசகத்தை எழுதி
வைத்தான்: "கவனம் என்பது ஒரு திறமை அல்ல, அது ஒரு தேர்வு."
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக