அவளுக்கு அன்னை என்று பெயர் - முனைவர் பீ. பெரியசாமி

 அவளுக்கு அன்னை என்று பெயர்

 அறிமுகம்

​"தாய்மை என்பது ரத்த சம்பந்தப்பட்டது மட்டுமல்ல, அது ஒரு ஆன்மாவின் அர்ப்பணிப்பு."

​இந்த உலகம் அன்பால் ஆனது என்று நாம் நம்புகிறோம். ஆனால், அந்த அன்பிற்குப் பின்னால் அதிகாரமும், அநீதியும் நிழலாய் மறைந்திருப்பதை நாம் உணர்வதில்லை. ஒரு சாதாரணப் பெண்ணின் வாழ்வில் புயலென வீசும் சோகங்கள், அவளை எப்படி ஒரு மாபெரும் சக்தியாக மாற்றுகிறது என்பதைப் பேசுகிறது இந்த நாவல்.

கரு:

​தன் சொந்தக் குழந்தையை விபத்தில் இழந்த துயரத்தில் உறைந்து கிடக்கும் அகிலா, மழையில் தவிக்கும் மர்மமான ஒரு சிறுமியை (மகிழ்) சந்திக்கிறாள். அந்தச் சிறுமியைக் காப்பாற்ற அவள் எடுக்கும் ஒவ்வொரு முடிவும், அவளை ஒரு சர்வதேசக் கடத்தல் கும்பலுக்கு எதிராக நிறுத்துகிறது.

​வெறும் சென்டிமென்ட் கதையாக மட்டுமில்லாமல், ஒரு தாயின் ஆக்ரோஷம், துப்பறியும் வேகம், மற்றும் தியாகத்தின் உச்சம் எனப் பல பரிமாணங்களை இந்த நாவல் தொடுகிறது. அந்தமானின் அடர்ந்த காடுகள் முதல் சிங்கப்பூரின் சொகுசுக் கப்பல்கள் வரை விரியும் இந்தப் போராட்டம், வாசகர்களை இருக்கையின் நுனிக்கே கொண்டு செல்லும்.

 எதைப் பேசுகிறது?

●            ​உறவுகளின் மேன்மை: பெற்றெடுத்தால் தான் தாயா? அல்லது ஒரு உயிரின் துயரத்தைத் துடைப்பவள் தாயா? என்ற கேள்வியை இது ஆழமாக எழுப்புகிறது.

●            ​அநீதிக்கு எதிரான குரல்: சட்டம் மௌனம் சாதிக்கும் இடத்தில், ஒரு தாயின் 'வேற்படை' எப்படி நீதியை நிலைநாட்டுகிறது என்பதை விவரிக்கிறது.

●            ​மறுபிறவி: இழப்புகளில் இருந்து ஒரு மனிதன் எப்படி மீண்டும் உயிர்த்தெழ முடியும் என்ற நம்பிக்கையை விதைக்கிறது.

​சிதைந்த முகத்துடன், ஆனால் மாறாத அன்புடன் அகிலா நடத்தும் இந்தப் போர், ஒவ்வொரு வாசகரின் மனதிலும் ஒரு பாதிப்பை ஏற்படுத்தும்.

​"அன்னை" - இது வெறும் உறவுமுறை அல்ல; அநீதியைத் தகர்க்கும் ஒரு பேராயுதம்.

 

 

 

 

 

அத்தியாயம் 1: மௌனத்தின் மொழி

மழைக்கும் கண்ணீருக்கும் ஒரு ஒற்றுமை உண்டு. இரண்டுமே பாரம் தாங்க முடியாதபோதுதான் மண்ணில் இறங்குகின்றன.

அகிலாவின் வீட்டுச் சுவர்களில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த புகைப்படங்கள் யாவும் காலத்தின் சாட்சிகளாக அல்ல, ரணங்களின் நினைவூட்டலாகவே அவளுக்குத் தெரிந்தன. ஜன்னல் கம்பிகளைப் பிடித்துக்கொண்டு அவள் வெளியே வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். கடந்த இரண்டு வருடங்களாக அவளது உலகம் அந்த ஜன்னல் சதுரத்திற்குள் அடங்கிப்போயிருந்தது.

"அகிலா, இதோ பார்... உனக்குப் பிடிச்ச இஞ்சி டீ," ராகவன் மென்மையாக அவmanaged தோளைத் தொட்டான்.

அகிலா திரும்பவில்லை. அவளது விழிகள் தெருவோரம் தேங்கியிருந்த ஒரு சிறு குட்டையில் விழுந்து சிதறும் மழைத்துளிகளையே உற்று நோக்கின. "ராகவன், நிலாவுக்கு மழைன்னா ரொம்ப பிடிக்கும்ல? அந்தத் தண்ணித் தொட்டியில காகிதக் கப்பல் விடுவாளே... ஞாபகம் இருக்கா?"

ராகவன் பெருமூச்சு விட்டான். "மறக்க முடியுமா அகிலா? ஆனா நாம அதிலேயே தேங்கிப் போயிடக் கூடாது. காலம் ஓடிக்கிட்டே இருக்கு."

"காலம் ஓடுது ராகவன், ஆனா என் உயிர் அந்த விபத்து நடந்த அன்னைக்கே நின்னு போச்சு. நான் இப்போ வாழ்றது வெறும் உடல் மட்டும்தான்," அவள் குரலில் இருந்த வெறுமை ராகவனைச் சுட்டது.

அப்போதுதான் அந்தச் சிறுமி தெருவின் முனையில் தோன்றினாள்.

அவளுக்கு அதிகபட்சம் ஐந்து வயது இருக்கலாம். கலைந்த தலைமுடி, அழுக்கடைந்த நீல நிறப் பாவாடை, கையில் ஒரு ஒற்றைக் கண் போன பழைய கரடி பொம்மை. அவள் மழையில் நனைந்து நடுங்கிக்கொண்டிருக்கவில்லை; மாறாக, எதையோ கண்டு மிரண்டு ஓடிக்கொண்டிருந்தாள். அவளது பாதங்கள் செருப்பின்றி சேற்றில் புதைந்து எழும்பின.

திடீரென ஒரு கறுப்பு நிற எஸ்.யு.வி (SUV) கார் மெதுவாக அவளைப் பின்தொடர்ந்து வருவதை அகிலா கவனித்தாள். அந்தப் பெரிய வாகனத்திற்கும், அந்தச் சிறு பிராணிக்கும் இடையிலான இடைவெளி குறைந்து கொண்டே வந்தது. அது வேட்டையாடும் புலி, இரையைத் துரத்துவதைப் போல இருந்தது.

அகிலாவின் உள்ளுணர்வு ஏதோ ஆபத்து என எச்சரித்தது. நிலா இறந்த பிறகு அவளுக்குள் இருந்த 'தாய்' உறங்கிக் கிடந்தாள். ஆனால், அந்தச் சிறுமியின் கண்களில் தெரிந்த மரண பயம், அகிலாவின் உறைந்திருந்த ரத்தத்தை மீண்டும் சூடாக்கியது.

"ராகவன்! அங்கே பாரு!" என்று கத்தியவள், கதவைத் திறந்து கொண்டு மழையில் குதித்தாள்.

"அகிலா! நில்லு! என்ன பண்ற?" ராகவன் பின்னாடியே ஓடினான்.

அகிலா எதையும் காதில் வாங்கவில்லை. சேறும் சகதியுமாக இருந்த அந்தத் தெருவில் அவள் ஓடிய வேகம், ஒரு சிறுத்தைக்கு நிகரானது. கார் மிக அருகில் வந்துவிட்டது. அதன் ஜன்னல் கண்ணாடி இறங்கியது. முகம் தெரியாத ஒருவன் கையை நீட்டி அந்தச் சிறுமியைப் பிடிக்க முயன்றான்.

சிறுமி அலறினாள். அந்த அலறல் அகிலாவின் காதுகளில் நிலாவின் கடைசி நிமிட அலறலாக எதிரொலித்தது.

சரியான நேரத்தில், அகிலா அந்தச் சிறுமியை வாரி அணைத்துக் கொண்டாள். காரின் டயர்கள் சேற்றை வாரி இறைத்துக்கொண்டு பிரேக் இடப்பட்டன.

"யார் நீங்க? குழந்தையை எதுக்குத் துரத்துறீங்க?" அகிலா ஆவேசமாகக் கத்தினாள்.

காரிலிருந்து இறங்கிய ஒருவன், தடிமனான குரலில் சொன்னான், "இது எங்க வீட்டுப் பொண்ணு. விவரம் தெரியாம ஓடி வந்துட்டா. எங்ககிட்ட குடுத்துடுங்க."

அகிலா அந்தச் சிறுமியைப் பார்த்தாள். அந்தச் சிறுமி அகிலாவின் புடவையை வெறித்தனமாகப் பிடித்துக்கொண்டு, அவளது இடுப்புக்குள் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டாள். அவளது சிறு உடல் நடுக்கத்தை அகிலா தன் அடிவயிற்றில் உணர்ந்தாள். இது சொந்தக்காரர்களின் கையில் சேரத் துடிக்கும் உடல் அல்ல, மரணக் குழியிலிருந்து தப்பிக்கத் துடிக்கும் உயிர்.

"பொய் சொல்லாதீங்க. இவ முகத்தைப் பார்த்தாலே தெரியுது, உங்களை அவளுக்குத் தெரியாதுன்னு. இப்போ கிளம்புறீங்களா இல்ல போலீஸைக் கூப்பிடவா?"

ராகவனும் அங்கே வந்து சேர, அந்த ஆட்கள் ஒரு நிமிடம் தயங்கினார்கள். "சரிம்மா... இன்னைக்குத் தப்பிச்சிட்டா. ஆனா எங்ககிட்ட இருந்து யாரும் இவளைக் காப்பாத்த முடியாது," என்று சொல்லிவிட்டு காரைச் சத்தமாக முறுக்கிக்கொண்டு கிளம்பினார்கள்.

மழை இன்னும் பலமாகப் பெய்தது.

வீட்டிற்குள் வந்ததும், ராகவன் துண்டால் அகிலாவின் தலையைத் துடைக்க முயன்றான். ஆனால் அகிலா அந்தச் சிறுமியின் மீதே குறியாக இருந்தாள். வெதுவெதுப்பான நீரால் அவளைக் குளிப்பாட்டி, நிலாவுக்காக வாங்கி வைத்திருந்த ஒரு புதுப் பாவாடையை அவளுக்கு அணிவித்தாள்.

சிறுமி அமைதியாக இருந்தாள். அவள் பேசவில்லை, அழவில்லை. ஆனால் அவள் கண்கள் அகிலாவையே பின்தொடர்ந்தன.

"உன் பேர் என்னம்மா?" அகிலா மென்மையாகக் கேட்டாள்.

சிறுமி பதில் சொல்லவில்லை. அகிலா ஒரு தட்டில் இட்லியைப் பிசைந்து அவள் வாயில் ஊட்டிவிட்டாள். முதல் வாய் உள்ளே சென்றதும், அந்தச் சிறுமியின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தது. அது பசிக்கான கண்ணீர் மட்டுமல்ல, பல நாட்களாகக் கிடைக்காத பாதுகாப்பிற்கான கண்ணீர்.

அன்று இரவு, அந்தச் சிறுமி அகிலாவின் மடியில் தலை சாய்த்துப் படுத்திருந்தாள்.

"ராகவன், இவளைப் பார்த்தா எனக்கு நிலாவோட ஞாபகம் வரல. நிலாவே திரும்பி வந்த மாதிரி இருக்கு. அந்த ஆளுங்க யாருன்னு தெரியல, ஆனா இவளை இனிமேல் நான் விடமாட்டேன்," என்றாள் அகிலா உறுதியாக.

"அகிலா, இது சட்டப்படி தப்பு. அவ யாருன்னு தெரியாம நாம வச்சிக்க முடியாது," என்றான் ராகவன் கவலையுடன்.

"சட்டம் ரத்தத்தைப் பார்க்கும் ராகவன். ஆனா தாய்மை அன்பைப் பார்க்கும். இவளுக்கு ஒரு அன்னை தேவைப்படுறா. இனி அவளுக்கு அன்னை என்று என் பெயர் இருக்கட்டும்," என்று அவள் சொன்னபோது, ஜன்னலுக்கு வெளியே மின்னல் வெட்டியது.

அந்த ஒளியில் அகிலாவின் முகம் ஒரு சாதாரணப் பெண்ணாக இல்லாமல், தன் குட்டியைக் காக்கும் ஒரு சிங்கமாகத் தெரிந்தது.

ஆனால், அந்தச் சிறுமியின் கையில் இருந்த அந்தப் பழைய கரடி பொம்மைக்குள் ஒரு சிறிய எலக்ட்ரானிக் சிப் (Chip) மின்னுவதை அவர்கள் கவனிக்கவில்லை. ஆபத்து இன்னும் விலகவில்லை; அது இப்போதுதான் ஆரம்பமாகியிருக்கிறது.

 

 

அத்தியாயம் 2: வேட்டையாடப்படும் மழலை

இரவு வெகுநேரம் ஆகியும் அகிலாவின் கண்களில் உறக்கம் ஒட்டவில்லை. அவள் அருகில் படுத்திருந்த அந்தச் சிறுமி, கனவில் ஏதோ ஒரு பயங்கரத்தைக் காண்பது போல அவ்வப்போது உடல் நடுங்கி முனகினாள். அகிலா அவளது பிஞ்சு விரல்களைத் தன் உள்ளங்கைக்குள் பொதிந்து கொண்டாள். அந்த வெப்பம் சிறுமிக்கு ஒரு தற்காலிக அமைதியைத் தந்தது.

"யார் நீ கண்ணா? உன்னைத் துரத்திக்கிட்டு வந்த அந்த ராட்சசங்க யாரு?" அகிலா மெல்லிய குரலில் கேட்டாள்.

சிறுமி கண்களைத் திறக்கவில்லை, ஆனால் அவள் உதடுகள் "வேண்டாம்... விட்டுடுங்க... வலிக்கிது..." என்று பிதற்றின. அகிலாவின் இதயம் சுருங்கியது. ஒரு குழந்தைக்குக் கனவில் கூட நிம்மதி இல்லாத அளவுக்கு இந்த உலகம் என்ன செய்திருக்கிறது?

மறுபுறம், நகரின் ஒரு ஆடம்பரமான பங்களாவில், சிதம்பரம் தன் கையில் இருந்த விலை உயர்ந்த மதுக்கோப்பையைச் சுவரில் எறிந்து உடைத்தார்.

"ஒரு பொம்பளைகிட்ட இருந்து அந்தப் பொண்ணைப் பறிக்க முடியலையா? நீங்கெல்லாம் எதுக்குடா என்கிட்ட வேலை பாக்குறீங்க?" அவர் குரல் இடி என முழங்கியது.

அவருக்கு முன்னால் தலைகுனிந்து நின்றிருந்த அந்த இருவர், மாலையில் காரில் வந்தவர்கள். "ஐயா... அந்தப் பொம்பளை விடாம சத்தம் போட்டா. ஜனங்க கூடிடுவாங்கன்னுதான் பயந்து வந்தோம். ஆனா, அந்தப் பொண்ணு கையில அந்தப் பொம்மை இன்னும் இருக்கு. அதை வச்சு டிராக் (Track) பண்ணிடலாம்," என்றான் ஒருவன்.

சிதம்பரம் தன் மேஜை மீது இருந்த கணினியைத் திருப்பினார். அதில் ஒரு வரைபடம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஒரு சிறிய சிவப்புப் புள்ளி அகிலாவின் வீட்டைச் சரியாகக் காட்டிக் கொண்டிருந்தது.

"அந்தப் பொம்மை சாதாரணப் பொம்மை இல்ல. அதுல இருக்கிற கோப்பு (File) மட்டும் வெளியே போச்சுன்னா, என் இருபது வருஷ சாம்ராஜ்யமே அழிஞ்சிடும். விடியறதுக்குள்ள அந்தப் பொண்ணும் வேணும், அந்தப் பொம்மையும் வேணும். இல்லைன்னா உங்க பொணம்தான் விழும்," என்று எச்சரித்தார்.

மறுநாள் காலை.

அகிலா அந்தச் சிறுமிக்குத் தலை சீவி விட்டுக் கொண்டிருந்தாள். சிறுமி இப்போது கொஞ்சம் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பியிருந்தாள். அவள் பெயர் 'மகிழ்' என்று அவளே மெதுவாகச் சொன்னாள்.

"மகிழ்... அழகான பேரு. இனி நீ இங்கே தான் இருக்கப் போறே," என்றாள் அகிலா.

"அம்மா... எனக்குப் பயமா இருக்கு. அவங்க வருவாங்க," மகிழ் அகிலாவின் சேலையை இறுகப் பற்றினாள்.

"யாரும் வரமாட்டாங்க. அப்படி வந்தா, முதல்ல இந்த அம்மாவைத் தாண்டித் தான் உன்னைத் தொட முடியும்," அகிலாவின் குரலில் ஒரு புதுவிதமான கர்வம் இருந்தது. அது அதிகாரத்தால் வந்தது அல்ல, அன்பால் வந்தது.

அப்போது ராகவன் பதற்றத்துடன் உள்ளே வந்தான். "அகிலா, வெளியே ஒரு போலீஸ் ஜீப் நிக்குது. இன்ஸ்பெக்டர் வராரு."

அகிலா திடுக்கிட்டாள். மகிழைத் தன் பின்னால் மறைத்துக் கொண்டாள்.

இன்ஸ்பெக்டர் சண்முகம் உள்ளே வந்தார். அவர் முகம் இறுகி இருந்தது. "ராகவன் சார், உங்க வீட்ல ஒரு குழந்தை இருக்கிறதா தகவல் கிடைச்சது. அந்தக் குழந்தையோட அப்பா, தான் தத்து எடுத்த பொண்ணை நீங்க கடத்திட்டு வந்துட்டதா புகார் கொடுத்திருக்கார்."

"கடத்தலா? சார், மழையில தவிச்சிட்டு இருந்த பொண்ணைக் காப்பாத்திட்டு வந்தோம்," என்றான் ராகவன்.

"அதை நீங்க ஸ்டேஷன்ல வந்து சொல்லுங்க. அந்தப் பொண்ணோட கார்டியன் (Guardian) சிதம்பரம் ஐயா வெளியே காத்துட்டு இருக்காரு," என்றார் இன்ஸ்பெக்டர்.

வாசலில் சிதம்பரம் தன் ஆட்களுடன் நின்றிருந்தார். அவர் முகத்தில் ஒரு விகாரமான சிரிப்பு. சட்டமும் அதிகாரமும் தன் பக்கம் இருக்கும்போது, ஒரு சாதாரணப் பெண்ணால் என்ன செய்துவிட முடியும் என்ற இளக்காரம் அவரிடம் தெரிந்தது.

அகிலா மகிழைப் பார்த்தாள். மகிழ் பயத்தில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது கண்கள் "என்னை விட்டுடாதீங்கம்மா" என்று கெஞ்சுவது போல இருந்தது.

அகிலா இன்ஸ்பெக்டரைப் பார்த்து நிமிர்ந்து நின்றாள். "சார், இந்தக் குழந்தை ஒரு தத்து எடுத்த குழந்தைன்னு சொல்றீங்க. ஆனா, அவரோட பேரைப் பார்த்தாலே இந்தக் குழந்தை பயப்படுது. ஒரு குழந்தைக்குப் பாதுகாப்பு இல்லாத இடத்துக்கு அவளை நான் அனுப்ப மாட்டேன்."

"அகிலா, சட்டம் அவங்க பக்கம் இருக்கு. வீணா வம்பை வளர்க்காதே," ராகவன் அவளைத் தடுத்தான்.

"சட்டம் பெருசா? உயிர் பெருசா ராகவன்? இந்தக் குழந்தையை இவங்ககிட்ட ஒப்படைக்கிறது, ஆட்டுக்குட்டியை ஓநாய் கிட்ட ஒப்படைக்கிறதுக்குச் சமம். நான் வரமாட்டேன்," அகிலா பிடிவாதமாகச் சொன்னாள்.

சிதம்பரம் உள்ளே வந்தார். "அம்மா... உங்களுக்கு எதுக்கு இந்த வேண்டாத வேலை? குழந்தையைக் குடுத்துட்டு மரியாதையா விலகிடுங்க."

அகிலா அவரை நேருக்கு நேர் பார்த்தாள். "மரியாதைங்கிறது பயத்துல வர்றது இல்ல ஐயா. அன்பால வர்றது. உங்களுக்கு வேணும்னா அதிகாரம் இருக்கலாம், ஆனா இந்தக் குழந்தைக்கு இப்போ தேவையானது பாதுகாப்பு. அதை என்னால கொடுக்க முடியும்."

சிதம்பரம் ஏளனமாகச் சிரித்தார். "இன்ஸ்பெக்டர், வேலையைப் பாருங்க."

போலீஸார் மகிழை வலுக்கட்டாயமாகப் பிரிக்க முயன்றனர். மகிழ் அலறினாள். அந்த அலறல் வீட்டின் சுவர்களைத் தாண்டி தெருவில் கேட்டது.

அகிலா சட்டென்று சமையலறைக்கு ஓடி ஒரு கத்தியை எடுத்து வந்தாள். எல்லாரும் அதிர்ந்து போனார்கள்.

"யாராவது இந்தக் குழந்தையைத் தொட்டீங்க... நான் என்ன செய்வேன்னு எனக்கே தெரியாது. ஒரு தாய்க்குத் தன் குழந்தையை எப்படிக் காக்கணும்னு தெரியும். இது என் குழந்தைக்கு நான் சூட்டிய பெயர் இல்லை, இந்தக் குழந்தை எனக்குச் சூட்டிய பெயர்... அன்னை!"

அகிலாவின் கண்களில் தெரிந்த அந்த ஆக்ரோஷம், சிதம்பரத்தை ஒரு நிமிடம் பின்வாங்கச் செய்தது.

 

 

 

 

 

 

அத்தியாயம் 3: தர்மத்தின் கத்திமுனை

அகிலாவின் கையில் இருந்த அந்தக் கத்தி மின்விளக்கின் ஒளியில் பளபளத்தது. ஆனால், அந்த உலோகத்தை விட அவளது விழிகளில் தெரிந்த உறுதி கூர்மையாக இருந்தது.

"அகிலா! என்ன காரியம் பண்ற? கத்தியைக் கீழே போடு!" ராகவனின் குரலில் மரண பயம் தெரிந்தது. அவன் அவளை நெருங்க முயன்றான்.

"நெருங்காதே ராகவன்!" அகிலா கர்ஜித்தாள். "இத்தனை வருஷமா நான் செத்துப்போன நிலாவோட நினைவுகளோட ஒரு பிணமாத்தான் வாழ்ந்தேன். ஆனா இன்னைக்கு இந்த நிமிஷம், என் மடியில கிடந்து நடுங்குற இந்த உயிர் என்னை வாழச் சொல்லுது. ஒரு குழந்தையை அவளோட சம்மதம் இல்லாம, அதுவும் மரண பயத்துல துடிக்கிற ஒரு குழந்தையை யாராவது இழுத்துட்டுப் போறதைப் பார்த்துட்டு இருக்க நான் ஒண்ணும் சிலையில்லை."

இன்ஸ்பெக்டர் சண்முகம் திகைத்துப் போய் நின்றார். அவர் எத்தனையோ குற்றவாளிகளைப் பார்த்திருக்கிறார், ஆனால் ஒரு சாதாரணப் பெண் தன் கையில் கத்தியை ஏந்தி, ஒட்டுமொத்த சட்டத்தையும் எதிர்த்து நிற்பதை அவர் எதிர்பார்க்கவில்லை.

சிதம்பரம் ஏளனமாகச் சிரித்தார். "சட்டம், நியாயம்னு பேசுறீங்களே... ஒரு கத்தியைக் காட்டி மிரட்டுற நீங்கதான் இப்போ குற்றவாளி. இன்ஸ்பெக்டர், எதுக்குத் தயங்குறீங்க? இவளைக் கைது பண்ணுங்க. குழந்தையை மீட்டு என்கிட்ட ஒப்படைங்க."

சண்முகம் மெதுவாக முன்னேறினார். "அகிலா அம்மா, தயவுசெஞ்சு புரிஞ்சுக்கோங்க. நீங்க பண்றது தப்பு. இது உங்களை ரொம்பப் பெரிய சிக்கல்ல கொண்டு போய் விடும்."

"சிக்கலா?" அகிலா சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பில் வலி கலந்திருந்தது. "தன் குழந்தையைப் பறி கொடுத்த ஒரு தாய்க்கு இதை விடப் பெரிய சிக்கல் இந்த உலகத்துல எதுவுமே இல்லை சார். இந்தக் குழந்தையோட கண்ணுல நான் பார்க்கிறது வெறும் பயம் இல்லை, ஒரு மரண ஓலம். சிதம்பரம் ஐயா! நீங்க யாரு, உங்களுக்குப் பின்னாடி எவ்வளவு பெரிய அதிகாரம் இருக்குன்னு எனக்குத் தெரியாது. ஆனா ஒண்ணு மட்டும் நிச்சயம்... இந்தக் குழந்தை உங்ககிட்ட வர விரும்பல. அவளை நான் உங்ககிட்ட கொடுக்கவும் மாட்டேன்."

மகிழ், அகிலாவின் கால்களைக் கட்டிக்கொண்டு விம்மி விம்மி அழுது கொண்டிருந்தாள். "அம்மா... என்னை விட்டுடாதீங்க... அவங்க என்னை அடிப்பாங்க... அந்த இருட்டு அறைக்குள்ளப் போட்டுடுவாங்க..." மகிழின் அந்தச் சின்னஞ்சிறு வார்த்தைகள் அங்கிருந்த சூழலையே மாற்றிவிட்டது.

இன்ஸ்பெக்டர் சண்முகத்தின் மனசாட்சி ஒரு நிமிடம் தட்டியது. 'இருட்டு அறை' என்ற வார்த்தையில் ஏதோ ஒரு ரகசியம் இருப்பதை அவர் உணர்ந்தார்.

"இருட்டு அறையா? என்ன சொல்றா இந்தப் பொண்ணு?" சண்முகம் சிதம்பரத்தைப் பார்த்துக் கேட்டார்.

சிதம்பரத்தின் முகம் ஒரு கணம் வெளிறியது, ஆனால் உடனே சுதாரித்துக்கொண்டார். "குழந்தை... ஏதோ விளையாட்டுல சொல்றா. சார், டைம் ஆகுது..."

அப்போது, மகிழின் கையில் இருந்த அந்தப் பழைய கரடி பொம்மை தவறி கீழே விழுந்தது. அது தரையில் மோதிய வேகத்தில், அதன் தலைப் பகுதி லேசாகத் திறந்தது. உள்ளே இருந்து ஒரு சிறிய மெமரி கார்டு (Memory Card) வெளியே சிதறியது.

சிதம்பரத்தின் கண்கள் விரிந்தன. அவர் ஆட்கள் அதை எடுக்கப் பாய்ந்தார்கள்.

"யாரும் அசையாதீங்க!" சண்முகம் தன் கைத்துப்பாக்கியை எடுத்தார். "இப்போ புரியுது... இந்தப் பொண்ணுக்காக மட்டும் நீங்க வரல, இந்தத் தடயத்துக்காகவும் தான் வந்திருக்கீங்க. அகிலா அம்மா, கத்தியைக் கீழே போடுங்க. இப்போ இது போலீஸ் கேஸ். இந்தக் குழந்தையை இப்போதைக்கு யாரும் தொட முடியாது."

அகிலா மெதுவாகக் கத்தியைக் கீழே போட்டாள். அவள் கைகள் நடுங்கின. ஆக்ரோஷம் குறைந்த இடத்தில் இப்போது அப்பட்டமான தாய்மை வழிந்தது. அவள் தரையில் அமர்ந்து மகிழை அப்படியே வாரி அணைத்துக் கொண்டாள்.

"சார், இது அநீதி! அந்தப் பொண்ணு என் பொறுப்புல இருக்கிறவ..." சிதம்பரம் கத்தினார்.

"பொறுப்புல இருக்கிறவங்களையே இருட்டு அறைக்குள்ள போடுவீங்களா? ஸ்டேஷனுக்கு வந்து பேசுங்க," சண்முகம் கறாராகச் சொன்னார்.

போலீஸ் படை சிதம்பரத்தையும் அவர் ஆட்களையும் வெளியே அழைத்துச் சென்றது. ராகவன் ஓடி வந்து அகிலாவையும் மகிழையும் தூக்கி நிறுத்தினான்.

"அகிலா... என்ன காரியம் பண்ணிட்ட? கொஞ்ச நேரத்துல என்ன வேணா நடந்திருக்கலாம்," ராகவன் அவளை அணைத்துக்கொண்டான்.

"நடந்திருக்கலாம் ராகவன். ஆனா நடக்கல. ஏன்னா, ஒரு அம்மா தன் குழந்தையைக் காப்பாத்தப் போராடும்போது, அந்தச் சாமியே அவளுக்குத் துணையா வருவாராம். இன்னைக்கு அந்தச் சாமி என் கத்தியில இருந்தாரு," என்றாள் அகிலா.

மகிழ் இப்போது அழுகையை நிறுத்திவிட்டு அகிலாவின் முகத்தைப் பார்த்தாள். தன் பிஞ்சுக்கைகளால் அகிலாவின் கண்ணீரைத் துடைத்தாள்.

"அம்மா... நீங்க ரொம்பப் பெரிய ஆளா?" என்று மழலை மாறாமல் கேட்டாள் மகிழ்.

அகிலா புன்னகைத்தாள். "இல்லை கண்ணா... நான் வெறும் அம்மா மட்டும்தான்."

அன்று இரவு, அந்தச் சிறிய வீட்டில் ஒரு அமைதி நிலவியது. ஆனால் அந்த அமைதி புயலுக்கு முன்னால் வரும் அமைதி என்பதை அவர்கள் அறிந்திருக்கவில்லை. அந்த மெமரி கார்டில் இருந்தது என்ன? சிதம்பரத்தின் சாம்ராஜ்யம் எவ்வளவு பெரியது? ஒரு சாதாரணப் பெண் ஒரு மாபெரும் அதிகார வர்க்கத்தை எப்படி எதிர்கொள்ளப் போகிறாள்?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

அத்தியாயம் 4: குருதி வழி வந்ததல்ல தாய்மை

இரவு நிசப்தமாக இருந்தது, ஆனால் அகிலாவின் மனதிற்குள் ஒரு போர்க்களமே நடந்துகொண்டிருந்தது. மகிழ் இப்போது ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தாள். உறக்கத்திலும் அவள் அகிலாவின் கட்டைவிரலை இறுகப் பற்றியிருந்தாள்—ஏதோ ஒரு நங்கூரத்தைப் பிடித்துக் கொண்டிருப்பதைப் போல.

ராகவன் அந்த மெமரி கார்டை தன் மடிக்கணினியில் போட்டுப் பார்த்தான். அதன் உள்ளே இருந்த கோப்புகளைப் பார்த்ததும் அவன் முகம் வெளிறியது.

"அகிலா... இங்கே வந்து பாரேன்," அவன் குரல் நடுங்கியது.

அகிலா மெதுவாக எழுந்து வந்தாள். அந்த மடிக்கணினியின் திரையில் தெரிந்த காட்சிகள் அவளது ரத்தத்தை உறைய வைத்தன. அது ஒரு அனாதை இல்லத்தின் ரகசியக் கண்காணிப்புக் கேமரா காட்சிகள். அங்கே குழந்தைகள் வரிசையாக நிறுத்தப்பட்டு, கால்நடைகளைப் போல விலை பேசப்பட்டுக் கொண்டிருந்தனர். அதில் ஒரு மூலையில், சுருண்டு படுத்து அழுது கொண்டிருந்த மகிழின் முகம் தெரிந்தது.

"இவர்கள் மனிதர்களே இல்லை ராகவன்... பிசாசுகள்!" அகிலா தன் வாயைப் பொத்திக் கொண்டு விம்மினாள். "சிதம்பரம்ங்கிறவர் வெறும் பிசினஸ்மேன் இல்லை, ஒரு குழந்தைக் கடத்தல் கும்பலோட தலைவன். அந்தப் பொம்மைக்குள்ள மகிழ் எதையோ ஒளிச்சு வச்சிருக்கான்னு தெரிஞ்சுதான் அவளைத் துரத்தியிருக்காங்க."

சட்டென்று மகிழ் அலறிக் கொண்டு எழுந்தாள். "வேண்டாம்... அந்த ஊசியைப் போடாதீங்க! வலிக்குது! அம்மா... காப்பாத்துங்க!"

அகிலா பாய்ந்து சென்று மகிழை அணைத்துக் கொண்டாள். "இங்கே பாரு கண்ணா... நான் இருக்கேன். அம்மா இங்கேதான் இருக்கேன். உன்னை இனி யாரும் தொட முடியாது," அவள் மகிழின் தலையை வருடினாள்.

மகிழ் விக்கி விக்கி அழுதாள். "அம்மா... அங்கே நிறையப் பாப்பாக்கள் இருக்காங்க. அவங்க எல்லாரையும் ஒரு பெரிய கார்ல ஏத்திட்டுப் போவாங்க. நான் மட்டும் ஒரு ஓட்டை வழியா தப்பிச்சு ஓடி வந்தேன். அந்தப் பொம்மை எனக்கு நிலா அக்கா கொடுத்தது..."

அகிலா அதிர்ந்து போனாள். "நிலா அக்காவா? உனக்கு நிலாவைத் தெரியுமா?"

மகிழ் மெதுவாகத் தலையசைத்தாள். "அங்கே ஒரு அக்கா இருந்தாங்க. அவங்க பேரு நிலா. அவங்கதான் எனக்கு இந்தப் பொம்மையைக் கொடுத்து, 'இதை வச்சிரு மகிழ், இது உன்னைக் காப்பாத்தும்'னு சொன்னாங்க. அவங்களை ஒருநாள் ஒருத்தர் கூட்டிட்டுப் போயிட்டாரு..."

அகிலாவின் உலகம் சுற்றியது. அவளது மகள் நிலா விபத்தில் இறந்ததாகச் சொல்லப்பட்டது. ஆனால், இப்போது மகிழ் சொல்லும் தகவல் எரியும் நெருப்பில் எண்ணெயை ஊற்றியது போல இருந்தது. நிலா உண்மையில் இறந்தாளா? அல்லது கடத்தப்பட்டாளா?

"ராகவன்... எனக்குப் புரியல. நிலா இப்போ உயிரோட இருக்காளா? அந்த விபத்து ஒரு நாடகமா?" அகிலாவின் கண்கள் சிவந்தன. துக்கம் இப்போது ஆத்திரமாக மாறியது.

"தெரியல அகிலா. ஆனா இந்த மெமரி கார்டுல இருக்கிற ஆதாரங்கள் சிதம்பரத்தை வாழ்நாள் முழுக்க ஜெயில்ல வைக்கப் போதும். ஆனா நாம இப்போ ஆபத்துல இருக்கோம். அவங்க சும்மா இருக்க மாட்டாங்க," என்றான் ராகவன்.

அடுத்த சில நிமிடங்களில், வீட்டின் ஜன்னல் கண்ணாடிகள் கற்களால் தாக்கப்பட்டு உடைந்தன. வெளியே ஆட்கள் கத்துவது கேட்டது.

"குழந்தையை வெளியே அனுப்புங்க! இல்லைன்னா வீட்டைத் தீ வச்சு கொளுத்திடுவோம்!"

அகிலா பயப்படவில்லை. அவள் மகிழைத் தன் முதுகிற்குப் பின்னால் ஒளித்துக் கொண்டாள். நிலாவை இழந்த அந்த நாளில் அவள் பலவீனமாக இருந்திருக்கலாம், ஆனால் இன்று அவள் ஒரு ‘அன்னை’.

"ராகவன், நீ போலீஸ் சண்முகம் சாருக்குப் போன் பண்ணு. நான் இவங்களைப் பார்த்துக்கிறேன்," என்று சொல்லிவிட்டு, பூஜை அறையில் இருந்த வேற்படையை (வேல்) கையில் எடுத்தாள்.

அவள் வாசலுக்கு வந்து நின்றாள். மழையில் நனைந்தபடி நின்றிருந்த அந்த அடியாட்களைப் பார்த்துச் சொன்னாள்: "என் குழந்தையை நான் இழந்தப்ப அழுதது போதும். இன்னொரு குழந்தையை இழக்க நான் உயிரோட இல்லை. தைரியம் இருந்தா உள்ளே வாங்கடா... ஒரு தாய் தன் குழந்தையை எப்படிக் காப்பாத்துவான்னு இன்னைக்கு நீங்க பார்க்கப் போறீங்க!"

அகிலாவின் அந்த ஆக்ரோஷமான முகம், ஆதிசக்தியின் விஸ்வரூபம் போல இருந்தது.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

அத்தியாயம் 5: வேங்கையின் விஸ்வரூபம்

வெளியே பெய்த மழைக்கும், அகிலாவின் உள்ளத்தில் கொதிக்கும் ஆத்திரத்திற்கும் இடையில் ஒரு போட்டி நடப்பது போல இருந்தது. உடைந்த ஜன்னல் வழியாக உள்ளே நுழைந்த குளிர்ந்த காற்று, மகிழின் பயத்தைப் பன்மடங்கு அதிகமாக்கியது.

"அகிலா, உள்ளே போ! அவங்ககிட்ட கத்தி, கம்பு எல்லாம் இருக்கு!" ராகவன் பதறினான். ஆனால், அகிலா நகரவில்லை. அவளது கையில் இருந்த அந்த வேல், அவளது உறுதியைப் போல நிமிர்ந்து நின்றது.

"ராகவன், ஒரு தடவை நிலாவைத் தொலைச்சிட்டுத் தெருத்தெருவா அலைஞ்சேனே... அப்போ என் கையில எந்த ஆயுதமும் இல்லை. வெறும் கண்ணீர்தான் இருந்தது. ஆனா இன்னைக்கு அப்படியில்ல. என் மகளோட மரணமே ஒரு மர்மம்னு தெரியவரும்போது, என் ரத்தமே தீயா எரியுது," என்றாள்.

அப்போது கதவு பலமாக உதைக்கப்பட்டது. சிதம்பரத்தின் வலது கரமான மாரி என்பவன் உள்ளே நுழைந்தான். அவன் கையில் ஒரு இரும்புத் தடி இருந்தது.

"ஏம்மா... ஒரு பொண்ணுக்காக எதுக்கு இப்படிப் போராடுற? அந்தப் பொம்மையும், மெமரி கார்டும் எங்க கையில கிடைச்சா, உன்னை விட்டுடுவோம். இல்லைன்னா, இன்னைக்கு உன் புருஷனுக்குப் பாடை கட்ட வேண்டி வரும்," என்று மாரி எகத்தாளமாகச் சிரித்தான்.

அகிலா பதில் பேசவில்லை. மாரி மகிழைப் பிடிக்க முன்னேறிய போது, அகிலா மின்னல் வேகத்தில் தன் கையில் இருந்த வேற்படையைச் சுழற்றினாள். அதன் முனை மாரியின் தோளில் ஒரு ஆழமான கீறலை ஏற்படுத்தியது.

"ஆ!" என்று அலறியபடி அவன் கீழே விழுந்தான்.

"இது வெறும் ஆரம்பம்தான்டா!" அகிலா கர்ஜித்தாள். "நீங்க கடத்திட்டுப் போய் வித்த ஒவ்வொரு குழந்தையோட சாபமும் இன்னைக்கு இந்தத் தாய் வடிவத்துல உங்களை வந்து சேரும்."

இதற்கிடையில், ராகவன் எப்படியோ இன்ஸ்பெக்டர் சண்முகத்தைத் தொடர்பு கொண்டுவிட்டான். ஆனால், போலீஸ் வருவதற்குள் அங்கே ஏதோ ஒன்று நிகழப்போவதை அகிலா உணர்ந்தாள்.

மகிழ் சட்டென்று ஓடி வந்து அகிலாவின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டாள். "அம்மா... அந்தப் பொம்மைக்குள்ள ஒரு போட்டோவும் இருக்கு. அதுல அந்தத் தாடி வச்ச தாத்தா... அவர்தான் நிலா அக்காவை ஒரு பெட்டிக்குள்ள வச்சு எடுத்துட்டுப் போனாரு."

அகிலாவின் இதயம் ஒரு நிமிடம் நின்று துடித்தது. "பெட்டிக்குள்ளவா? நிலா உயிரோடத்தான் இருந்தாளா மகிழ்?"

"ஆமாம்மா... அக்கா அழுதுகிட்டே இருந்தாங்க. அவங்ககிட்ட இருந்த இந்தப் பொம்மையை என்கிட்டக் கொடுத்துட்டு, 'யாராவது நல்லவங்ககிட்ட இதைச் சேர்த்திடு'ன்னு சொன்னாங்க," மகிழ் விக்கி விக்கி அழுதாள்.

அகிலாவின் கண்களில் இப்போது கண்ணீர் இல்லை, நெருப்புத்தான் இருந்தது. தன் மகள் விபத்தில் இறக்கவில்லை, மாறாகக் கடத்தப்பட்டிருக்கிறாள் என்ற உண்மை அவளை ஒரு வேங்கையாக மாற்றியது.

அப்போது வாசலில் மீண்டும் கார் வந்து நின்றது. இந்த முறை வந்தது போலீஸ் அல்ல. சிதம்பரம் நேரிடையாகவே வந்திருந்தார். அவர் கையில் ஒரு துப்பாக்கி இருந்தது.

"போதும் அகிலா... உன் சினிமாத்தனமான வீரத்தை இதோட நிறுத்திக்கோ. அந்த மெமரி கார்டை என்கிட்டக் குடுத்துட்டு, அந்தப் பொண்ணையும் அனுப்பிடு. உன் நிலா எங்கே இருக்கான்னு நான் சொல்றேன்," என்று பேரம் பேசினார் சிதம்பரம்.

அகிலா ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பித்தாள். "என் நிலா... என் நிலா உயிரோட இருக்காளா?"

"இருக்கா... ஆனா அவளோட உயிர் இப்போ என் கையில இருக்கு. நீ ஒத்துழைச்சா, அவளைத் திரும்பப் பார்க்கலாம். இல்லன்னா..." சிதம்பரம் துப்பாக்கியை மகிழின் பக்கம் திருப்பினார்.

சூழல் மிகத் தீவிரமானது. ஒரு பக்கம் தன் மகளின் உயிர் பற்றிய செய்தி, இன்னொரு பக்கம் தன் மடியில் தஞ்சம் புகுந்திருக்கும் இந்தச் சிறுமியின் பாதுகாப்பு. அகிலா என்ன செய்யப் போகிறாள்?

"ராகவன்... அந்த மெமரி கார்டைக் குடுத்துடு," என்றாள் அகிலா மெதுவாக.

ராகவன் அதிர்ந்து போனான். "அகிலா, என்ன சொல்ற? இது இவ்வளவு குழந்தைகளோட வாழ்க்கை!"

"என் மகளோட வாழ்க்கை எனக்கு முக்கியம் ராகவன். குடுத்துடு!" அகிலா கத்தினாள்.

சிதம்பரம் வெற்றிக் களிப்புடன் மெமரி கார்டைப் பெற்றுக்கொண்டார். "புத்திசாலிப் பெண் நீ. உன் நிலா இப்போ சிங்கப்பூர்ல ஒரு பெரிய இடத்துல இருக்கா. ஆனா, அவளை நீ பார்க்கணும்னா... நீ உயிரோட இருக்கணுமே?" என்று சொல்லிச் சிரித்தவர், துப்பாக்கியின் விசையை (Trigger) அழுத்தினார்.

திடீரென ஒரு சத்தம் கேட்டது. ஆனால் அது துப்பாக்கிச் சத்தம் அல்ல. வீட்டின் பின்வாசல் வழியாக நுழைந்த இன்ஸ்பெக்டர் சண்முகம், சிதம்பரத்தின் கையில் சுட்டிருந்தார். துப்பாக்கி கீழே விழுந்தது.

"அரெஸ்ட் பண்ணுங்க இவனை!" சண்முகம் கத்தினார்.

அகிலா ஆவேசத்துடன் பாய்ந்து சென்று, கீழே கிடந்த சிதம்பரத்தின் சட்டையைப் பிடித்து உலுக்கினாள். "எங்கேடா என் மகள்? சொல்லுடா!"

சிதம்பரம் வலி தாங்க முடியாமல் முனகினார். "அவ... அவ இப்போ எங்கே இருக்கான்னு எனக்கே தெரியாது... அந்த மெமரி கார்டுல எல்லா டீடெயில்ஸும் இருக்கு... ஆனா அதை நீங்க பார்க்க முடியாது... அதுல ஒரு ரகசிய லாக் (Lock) இருக்கு..."

அகிலா அந்த மெமரி கார்டைப் பார்த்தாள். அதில் தன் மகளின் வாழ்வா சாவா என்பது அடங்கியிருக்கிறது. ஆனால் மகிழ் அப்போது குறுக்கிட்டாள்.

"அம்மா... அந்த லாக்கோட நம்பர் எனக்குத் தெரியும். நிலா அக்கா என் காதுல சொன்னாங்க."

அகிலா மகிழை வாரியணைத்துக் கொண்டாள். ரத்த சம்பந்தத்தை விட, ஒரு துயரம் எப்படி இரு உயிர்களை இணைக்கிறது என்பதை அந்த நிமிடம் அங்கே இருந்த அனைவரும் உணர்ந்தனர்.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

அத்தியாயம் 6: ரகசியத்தின் திறவுகோல்

சிதம்பரம் விலங்கிடப்பட்டு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார். ஆனால், அவர் போகும்போது வீசிவிட்டுச் சென்ற அந்த ஏளனச் சிரிப்பு அகிலாவின் மனதில் முள்ளாய் குத்தியது. "உன் மகளை நீ பார்க்கவே முடியாது" என்பது போன்ற ஒரு சவால் அதில் இருந்தது.

வீட்டில் இப்போது நிசப்தம் நிலவியது. உடைந்த கண்ணாடித் துண்டுகள் தரையில் சிதறிக்கிடக்க, ராகவன் மடிக்கணினியைத் தயார் செய்தான்.

"அகிலா, இதோ பாரேன்... இந்த மெமரி கார்டைத் திறந்தா ஒரு பாஸ்வேர்ட் (Password) கேட்குது. இது வெறும் லாக் இல்லை, ஒருவேளை நாம தப்பான நம்பரை உள்ளீடு செஞ்சா, உள்ளே இருக்கிற மொத்தத் தகவலும் தானாவே அழிஞ்சுடுற மாதிரி புரோகிராம் பண்ணியிருக்காங்க," என்றான் ராகவன் கவலையுடன்.

அகிலா மகிழின் அருகில் அமர்ந்தாள். மகிழின் கண்கள் இன்னும் கலங்கியிருந்தன, ஆனால் அவளிடம் ஒரு தெளிவு இருந்தது.

"மகிழ்... நிலா அக்கா உன்கிட்ட ஏதோ நம்பர் சொன்னதா சொன்னியே, அது ஞாபகம் இருக்கா?" அகிலா அவள் கைகளைத் தடவிக்கொடுத்துக் கேட்டாள்.

மகிழ் யோசித்தாள். "நிலா அக்கா எப்பவும் ஒரு பாட்டு பாடுவாங்கம்மா. அந்தப் பாட்டுல வர்ற நம்பர்தான் இதோட சாவி-ன்னு சொன்னாங்க."

"என்ன பாட்டு அது?"

மகிழ் மெல்லிய குரலில் பாடத் தொடங்கினாள்:

"ஒன்று சேர்ந்த மேகங்கள்... நான்கு திசைத் தேடல்கள்... ஏழு கடல் தாண்டிப் போனாலும்... எட்டுத் திக்கிலும் அன்னை மடி..."

அகிலா திடுக்கிட்டாள். அந்த எண்கள்... 1, 4, 7, 8. ராகவன் அந்த எண்களை அடித்து 'Enter' கொடுத்தான். சில நொடிகள் கணினி திரை சுழன்றது. பிறகு, ஒரு பெரிய கோப்பு (File) திறந்தது. அதில் இருந்த தகவல்கள் அகிலாவின் இதயத் துடிப்பை எகிறச் செய்தன.

"சிங்கப்பூர், மலேசியா, துபாய்... ஒவ்வொரு நாட்டுக்கும் எத்தனை குழந்தைகளை அனுப்பியிருக்காங்கன்னு ஒரு பட்டியலே இருக்கு அகிலா. இதோ... 'லாஸ்ட் பேட்ச்' (Last Batch) - இதுல நிலாவோட போட்டோ இருக்கு!"

அகிலா திரையை உற்றுப் பார்த்தாள். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் காணாமல் போன அதே நிலா. ஆனால் கண்கள் குழி விழுந்து, முகம் வாடிப் போயிருந்தது. அந்தப் புகைப்படத்தின் கீழே ஒரு குறிப்பு இருந்தது: "ப்ராஜெக்ட் ரத்த பிணைப்பு - இலக்கு: அந்தமான் ரகசிய முகாம்."

"அந்தமான்? இவங்களை அங்க எதுக்குக் கூட்டிட்டுப் போயிருக்காங்க?" அகிலா கேட்டாள்.

ராகவன் மேலும் கீழே தேடினான். "அகிலா... இது வெறும் கடத்தல் இல்லை. செல்வந்தர்களோட குழந்தைகளுக்குத் தேவைப்படுற உடல் உறுப்புகளை மாற்றுறதுக்காக இந்த அனாதை இல்லக் குழந்தைகளை வளர்க்கிறாங்க. நிலாவோட ரத்த வகை ரொம்ப அபூர்வமானது. அதனாலதான் அவளை இன்னும் உயிரோட வச்சிருக்காங்க போல இருக்கு."

அகிலாவின் உடல் நடுங்கியது. தன் மகள் ஒரு அறுவை சிகிச்சை மேஜையில் பலியாவதற்காகக் காத்திருக்கிறாள் என்பதை ஒரு தாயால் எப்படித் தாங்க முடியும்?

"நாளைக்கு விடியறதுக்குள்ள நான் அந்தமானுக்குக் கிளம்பணும் ராகவன்," அகிலாவின் குரலில் இப்போது ஒரு விதமான அமைதி இருந்தது. அது புயலுக்கு முன்னால் வரும் பேரமைதி.

"என்ன சொல்ற அகிலா? அங்கே போறது தற்கொலைக்குச் சமம். சிதம்பரம் ஆளுங்க அங்கே துப்பாக்கியோட இருப்பாங்க. நாம போலீஸ் கிட்ட ஒப்படைக்கலாம்," என்றான் ராகவன்.

"போலீஸ் வர்றதுக்குள்ள என் மகளோட உயிர் போயிடும் ராகவன். இதுவரைக்கும் நான் அவளுக்காக அழுதேன், ஆனா இப்போ அவளுக்காக நான் சாகக் கூடத் தயார். ஒரு அன்னைக்குத் தன் குழந்தையை மீட்கத் தெரியாதா?"

அகிலா மகிழைப் பார்த்தாள். "மகிழ்... நீ எனக்கு நிலாவைக் காட்டிக் கொடுத்த தேவதை. இந்த அம்மாவை நம்புறீயா?"

மகிழ் ஓடி வந்து அவளைக் கட்டிக்கொண்டாள். "நீங்கதான் என் அம்மா. நீங்க நிலா அக்காவைக் கூட்டிட்டு வருவீங்கன்னு எனக்குத் தெரியும்."

அகிலா பூஜை அறையிலிருந்த தனது தாலிக்கொடியைப் பார்த்தாள். பிறகு, கையில் ஒரு சிறிய பையை எடுத்துக்கொண்டாள். அதில் ஆயுதங்கள் இல்லை, ஆனால் ஒரு தாயின் வைராக்கியம் இருந்தது.

மறுநாள் விடியற்காலை. அகிலா அந்தமான் செல்லும் விமானத்தில் அமர்ந்திருந்தாள். அவள் கையில் இருந்த மகிழின் அந்தப் பழைய கரடி பொம்மையை இறுகப் பற்றிக் கொண்டாள்.

விமானம் மேகங்களைக் கிழித்துக் கொண்டு பறந்தது. அகிலாவின் பயணம் வெறும் நிலாவை மீட்பதற்கானது மட்டுமல்ல... இந்தச் சமுதாயத்தில் புதைந்து கிடக்கும் ஒரு மாபெரும் அநீதியை வேரோடு பிடுங்கி எறிவதற்கானது.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

அத்தியாயம் 7: தீவுச்சிறையின் நிழல்கள்

அந்தமான்... நீல நிறக் கடலும், பச்சை நிறக் காடுகளும் நிறைந்த சொர்க்கம் என்று சுற்றுலாப் பயணிகள் சொல்வார்கள். ஆனால், அகிலாவின் கண்களுக்கு அது ஒரு பிரம்மாண்டமான இரும்புச் சிறையாகத் தெரிந்தது.

விமான நிலையத்திலிருந்து வெளியே வந்த அகிலாவை ஒரு வாடகை கார் டிரைவர் வரவேற்றார். அவர் பெயர் அந்தோணி. ராகவனின் பழைய நண்பர் அவர். ராகவன் முன்கூட்டியே அவரிடம் பேசி ஏற்பாடு செய்திருந்தான்.

"அம்மா, நீங்க தேடுற இடம் சாதாரணமான இடம் இல்லை. 'ஜாரவா' காடுகளுக்குப் பக்கத்துல இருக்கிற ஒரு பழைய பிரிட்டிஷ் பங்களா அது. அங்கே போறவங்க யாரும் திரும்பி வந்ததா சரித்திரமே இல்லை," என்றார் அந்தோணி காரை ஓட்டிக்கொண்டே.

"திரும்பி வர்றதுக்காக நான் வரலை அந்தோணி. என் மகளைத் கூட்டிட்டு வர்றதுக்காக வந்திருக்கேன். அவ அங்கே இருந்தா, அவளைச் சுத்தி இருக்கிற எமலோகத்தையும் நான் உடைப்பேன்," அகிலாவின் குரலில் இருந்த உறுதி அந்தோணியையே ஒரு நிமிடம் பிரமிக்க வைத்தது.

காரில் செல்லும்போது, அகிலா மகிழ் கொடுத்த அந்தப் பழைய கரடி பொம்மையை மீண்டும் ஒருமுறை ஆராய்ந்தாள். மகிழ் சொன்னது போல, அந்தப் பொம்மைக்குள் நிலாவின் ஒரு சிறிய புகைப்படம் இருந்தது. அதன் பின்னால் ஒரு வரைபடம் போன்ற கோடு வரையப்பட்டிருந்தது. அது அந்தப் பங்களாவின் ரகசிய நுழைவாயிலைக் காட்டியது.

"நில்லுங்க!" அகிலா சத்தமிட்டாள்.

அந்தோணி காரை நிறுத்தினார். "என்னம்மா?"

"இங்கே இருந்து நான் தனியாப் போய்க்கிறேன். கார் போனா சத்தம் கேட்கும். அந்தப் பங்களாவுக்குப் பின்னாடி இருக்கிற கடல் பக்கமா நான் போறேன்," என்றாள்.

"வேண்டாம்மா, அங்கே கடல் சீற்றம் அதிகமா இருக்கும். பாறைகள்ல மோதிடுவீங்க," அந்தோணி தடுத்தார்.

"ஒரு தாய் தன் குழந்தையைத் தேடிப் போகும்போது, கடல் வழி விடுமே தவிர வழி மறிக்காது," என்று சொல்லிவிட்டு, அந்தோணி கொடுத்த டார்ச் லைட் மற்றும் ஒரு சிறிய கத்தியை எடுத்துக் கொண்டு இறங்கினாள்.

இரவு நேரம். காட்டின் சத்தங்கள் பயங்கரமாக இருந்தன. சீவிடுகளின் ரீங்காரமும், மரங்களின் அசைவும் ஏதோ ஒரு ஆபத்தை முன்னறிவிப்பது போல இருந்தது. அகிலா பாறைகளின் இடுக்கில் மறைந்து மறைந்து முன்னேறினாள்.

தூரத்தில் அந்தப் பங்களா தெரிந்தது. அதைச் சுற்றி மின்சார வேலிகள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. துப்பாக்கி ஏந்திய காவலாளிகள் ரோந்து போய்க் கொண்டிருந்தார்கள்.

அகிலா வரைபடத்தைப் பார்த்தாள். பங்களாவின் பின்புறம் இருந்த ஒரு கழிவுநீர் குழாய் வழியாக உள்ளே நுழைய முடியும் என்று நிலா குறித்து வைத்திருந்தாள். அகிலா கடலில் இறங்கினாள். உப்பு நீர் அவள் காயங்களில் பட்டபோது எரிந்தது, ஆனால் நிலாவின் முகம் நினைவுக்கு வந்ததும் அந்த வலி மறைந்தது.

ஒருவழியாகக் குழாய்க்குள் நுழைந்து, பங்களாவின் அடித்தளத்திற்குள் (Basement) வந்து சேர்ந்தாள். அங்கே ஒரு வழுவழுப்பான வாசனை அடித்தது. அது மருந்தின் வாசனை... மருத்துவமனையின் வாசனை.

அகிலா மெதுவாக ஒரு அறையின் கதவைத் திறந்தாள். அங்கே இருந்த காட்சியைப் பார்த்ததும் அவளது இதயம் சுக்குநூறாக உடைந்தது.

சுமார் பத்து குழந்தைகள், வரிசையாகக் கட்டில்களில் படுக்க வைக்கப்பட்டிருந்தனர். அவர்களின் கைகளில் ஊசிகள் குத்தப்பட்டிருந்தன. அவர்களில் ஒருத்தியாக, ஒரு மூலையில்...

"நிலா!" அகிலாவின் இதயம் கதறியது, ஆனால் சத்தம் வெளியே வரவில்லை.

அவள் ஓடிச் சென்று நிலாவின் அருகில் அமர்ந்தாள். நிலாவின் முகம் மிகவும் மெலிந்து போயிருந்தது. அகிலா அவளது நெற்றியைத் தடவினாள். "நிலா... அம்மா வந்திருக்கேன்டா... கண் முழிடா செல்லம்."

நிலா மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்தாள். அவளது பார்வை மங்கலாக இருந்தது. "அம்மா... கனவா? மகிழ்... மகிழ் உங்களைத் தேடி வந்தாளா?"

"ஆமாடா... மகிழ்தான் என்னை இங்கே கூட்டிட்டு வந்தா. வா, நாம இப்போவே கிளம்பலாம்."

அகிலா நிலாவைத் தூக்க முயன்ற போது, அறையின் விளக்குகள் பிரகாசமாக எரிந்தன.

"ஒரு வழியா வந்துட்டியா அகிலா? நான் எதிர்பார்த்ததை விட சீக்கிரமே வந்துட்ட!"

அகிலா திடுக்கிட்டுத் திரும்பினாள். அங்கே சிதம்பரம் இல்லை... அவருக்குப் பின்னால் இருந்த உண்மையான மூளை நின்றிருந்தது. அது சிதம்பரத்தின் மகள், டாக்டர் ஷாலினி!

"அப்பா ஒரு முட்டாள், அதான் போலீஸ்கிட்ட மாட்டிக்கிட்டார். ஆனா நான் அப்படி இல்லை. நிலாவோட ரத்தம் எனக்கு ரொம்ப முக்கியம். இன்னும் அரை மணி நேரத்துல என்னோட கிளைன்ட் (Client) சிங்கப்பூர்ல இருந்து வருவாரு. அவரோட பையனுக்கு நிலாவோட இதயம் தேவைப்படுது," என்று ஷாலினி குரூரமாகச் சிரித்தாள்.

அகிலா நிலாவைத் தன் பின்னால் இழுத்துக்கொண்டாள். "இதயமா? ஒரு குழந்தையோட உயிரைப் பறிச்சு உங்க தொழிலை நடத்துறீங்களா? நீயும் ஒரு பொண்ணுதானே?"

"நான் ஒரு டாக்டர், அகிலா. எனக்கு எமோஷன்ஸ் கிடையாது, பிசினஸ் மட்டும்தான். காவலாளிகளே! இவளைப் பிடிங்க!"

நான்கு ஆஜானுபாகுவான மனிதர்கள் அகிலாவைச் சூழ்ந்து கொண்டனர். அகிலாவின் கையில் இருந்த கத்தி சிறியதாக இருக்கலாம், ஆனால் அவளுக்குள் இருந்த ஆக்ரோஷம் உலகையே அழிக்க வல்லது.

"நிலா... கண்ணை மூடிக்கோ. அம்மா என்ன பண்றேன்னு பார்க்காதே," என்று சொல்லிவிட்டு அகிலா பாய்ந்தாள்.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

அத்தியாயம் 8: தாயின் ருத்ரதாண்டவம்

அந்த அறையின் குளிர்சாதன வசதி உடலை உறைய வைத்தது, ஆனால் அகிலாவின் கண்கள் நெருப்பைக் கக்கின. டாக்டர் ஷாலினியின் சைகையைப் பார்த்ததும், அந்த நான்கு காவலாளிகளும் அகிலாவை நோக்கிப் பாய்ந்தனர்.

"நிலா, பயப்படாதேடா... அம்மா இருக்கேன்!" என்று கத்தியபடி, அகிலா தனது சேலைத் தலைப்பை இடுப்பில் பலமாகக் கட்டிக்கொண்டாள்.

முதல் காவலாளி அவளது தலைமுடியைப் பிடிக்க வந்தான். அகிலா குனிந்து தப்பித்ததோடு, தரைதளத்தில் இருந்த இரும்பு ஸ்டூலைத் தூக்கி அவன் காலில் பலமாக அடித்தாள். அவன் அலறிக் கொண்டு விழ, இன்னொருவன் அவளது கையைப் பிடித்துத் திருகினான்.

வலி அகிலாவின் மூளையைச் சுட்டது. ஆனால், அவள் பார்வையில் பட்டது நிலாவின் வாடிய முகம். அந்தத் தாய்மை அவளுக்குள் ஒரு மிருகத்தின் பலத்தைத் தந்தது. தன் கையைத் திருகியவனின் மணிக்கட்டைத் தன் பற்களால் ஆழமாகக் கடித்தாள். அவன் கையை உதறியபோது, கீழே கிடந்த ஒரு அறுவை சிகிச்சை கத்திரிக்கோலை (Surgical Scissors) எடுத்தாள்.

"யாராவது முன்னாடி வந்தா... இன்னைக்கு உங்க உயிரோடதான் நான் போவேன்!" அகிலா கர்ஜித்தாள்.

டாக்டர் ஷாலினி பதற்றமடைந்தாள். "முட்டாள்களா! ஒரு பொண்ணை அடக்க முடியலையா? அவளைச் சுடுங்க!"

ஒரு காவலாளி துப்பாக்கியை எடுத்தான். ஆனால் அவன் விசையை அழுத்துவதற்குள், அகிலா ஒரு மருந்து ட்ரேயை (Medicine Tray) அவன் முகத்தில் வீசினாள். மருந்துக் குப்பிகள் உடைந்து அவன் கண்கள் எரிச்சலில் மூடிக்கொண்டன. அதே வேகத்தில் அவனை உதைத்துத் தள்ளிவிட்டு, நிலாவைத் தூக்கினாள்.

"நிலா, கெட்டியாப் பிடிச்சுக்கோ!"

நிலா தன் தாயின் கழுத்தை இறுகக் கட்டிக்கொண்டாள். அகிலா அந்த அறையின் ஜன்னல் கண்ணாடியை ஒரு ஆக்சிஜன் சிலிண்டரால் அடித்து உடைத்தாள். வெளியே இருள் சூழ்ந்த காடு.

"பிடிங்க அவளை! விடாதீங்க!" ஷாலினியின் குரல் பின்னால் தேய்ந்தது.

அகிலா நிலாவைத் தூக்கிக்கொண்டு காட்டுக்குள் ஓடினாள். முட்கள் அவளது கால்களைக் கிழித்தன, புடவை கிழிந்து வேலிச் செடிகளில் சிக்கியது. பின்னால் டார்ச் லைட் வெளிச்சங்கள் அவளைத் துரத்தின. துப்பாக்கிச் சத்தங்கள் காட்டின் அமைதியைக் கிழித்தன.

"அம்மா... எனக்குப் பயமா இருக்கு," நிலா விம்மி அழுதாள்.

"பயப்படாத நிலா. நாம மகிழ்கிட்ட போகப்போறோம். அந்தப் பொம்மையைச் செஞ்ச நிலா அக்கா எவ்வளவு தைரியமானவங்கன்னு எனக்குத் தெரியும். அதே தைரியத்தோட இரு," அகிலா மூச்சிரைக்க ஓடினாள்.

திடீரென காட்டின் ஒரு பகுதியில் அவளுக்கு முன்னால் ஒரு பெரிய பள்ளம் தெரிந்தது. அது ஒரு அருவியின் உச்சி. கீழே தண்ணீர் ஆர்ப்பரித்துக் கொட்டியது. பின்னால் ஆட்கள் நெருங்கிவிட்டார்கள்.

"இப்போ எங்கே போவே அகிலா?" மாரி (சிதம்பரத்தின் அடியாள்) முன்னால் வந்து நின்றான். "அந்தப் பொண்ணைக் குடுத்துட்டு உயிரைக் காப்பாத்திக்கோ."

அகிலா அருவியின் அடியைப் பார்த்தாள். பிறகு நிலாவைப் பார்த்தாள். "நிலா... அம்மாவை நம்புறீயா?"

நிலா தன் தாயின் கண்களைப் பார்த்தாள். அதில் தெரிந்த அன்பு அவளுக்கு நம்பிக்கையைத் தந்தது. "நம்புறேம்மா."

"ஒரே ஒரு ஆழமான மூச்சு எடுத்துக்கோ..."

மாரி அவளை நெருங்குவதற்குள், அகிலா நிலாவைக் கட்டிக்கொண்டு அந்த அருவியின் உச்சாணிக் கிளையிலிருந்து கீழே குதித்தாள்.

"பைத்தியக்காரப் சிறுக்கி!" மாரி எட்டிப் பார்த்தான். இருட்டில் தண்ணீர் கொட்டும் சத்தம் மட்டுமே கேட்டது. மனித நடமாட்டம் ஏதும் தெரியவில்லை.

நீருக்குள் விழுந்ததும் அகிலாவின் காதுகள் அடைத்துக் கொண்டன. ஆனால் அவள் கைகள் நிலாவை விடவில்லை. நீரோட்டத்திற்கு ஏற்ப நீந்தி, கரையை அடைந்தாள். இருவரும் நனைந்து நடுங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.

தூரத்தில் ஒரு பழங்குடி இன மக்களின் குடிசை தெரிந்தது. அங்கு ஒரு மூதாட்டி தீ மூட்டி அமர்ந்திருந்தார். அகிலா நிலாவைத் தூக்கிக்கொண்டு அங்கே சென்றாள்.

"காப்பாத்துங்க... என் மகளைக் காப்பாத்துங்க," என்று சொல்லிவிட்டு அகிலா அங்கேயே மயங்கி விழுந்தாள்.

அந்த மூதாட்டி அவர்கள் இருவரையும் பார்த்தார். அவர் கையில் இருந்த ஒரு பழைய உலோக வளையத்தில், ஒரு ரகசிய சின்னம் இருந்தது. அது சிதம்பரத்தின் எதிரி கோஷ்டியினுடையதா அல்லது இந்தக் காட்டின் காவலர்களுடையதா?

அகிலா இழந்தது சுயநினைவை மட்டும்தான், ஆனால் அவளது போராட்டம் இன்னும் முடியவில்லை.

 

 

 

 

 

 

அத்தியாயம் 9: காட்டுக் கடவுளின் கருணை

அருவியின் சீற்றம் பின்னணியில் இரைந்து கொண்டிருக்க, அந்த மூதாட்டி தீ மூட்டி அமர்ந்திருந்தார். அகிலா மயக்கமடைந்து கிடக்க, நிலா பயத்துடன் அவளது கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அந்த மூதாட்டி எழுந்து வந்து அகிலாவின் நாடியைப் பார்த்தார். அவரது விரல்கள் மரப்பட்டையைப் போலக் கடினமாக இருந்தாலும், தொடுகையில் ஒரு மென்மை இருந்தது. அவர் தனது குடிசைக்குள் சென்று ஒரு சில இலைகளைக் கசக்கி, அதன் சாற்றை அகிலாவின் மூக்கில் பிழிந்தார்.

நெடியடித்த அந்த வாசனையில் அகிலா திடுக்கிட்டு கண் விழித்தாள். எதிரே இருந்த உருவத்தைப் பார்த்ததும் பயத்தில் பின்வாங்கினாள்.

"பயப்படாதே மகளே... ஜாரவா மக்களின் காட்டில் ஒருபோதும் தாய்மைக்கு ஆபத்து வராது," அந்தப் பாட்டி உடைந்த தமிழில் பேசினார்.

"நீங்க... நீங்க யாரு? என் நிலா எங்கே?" அகிலா பதறினாள்.

"நிலா அக்கா இங்கேதான் இருக்காங்கம்மா," நிலா ஓடி வந்து அகிலாவைக் கட்டிக் கொண்டாள். நிலாவின் காய்ச்சல் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது. அந்தச் சிறிய உடலில் செலுத்தப்பட்ட மருந்துகள் அவளது உயிருக்கு உலை வைத்துக் கொண்டிருந்தன.

அகிலா அழத் தொடங்கினாள். "பாட்டி, என் மகளுக்கு ஏதோ பண்ணிட்டாங்க. அவ உடம்பு நெருப்பா கொதிக்குது. எங்களை எப்படியாவது காப்பாத்துங்க."

மூதாட்டி நிலாவின் கண்களைப் பார்த்தார். "அந்த வெள்ளை உடை போட்டவங்க அவளுக்கு விஷத்தை ஏத்தியிருக்காங்க. அது அவ ரத்தத்துல கலந்துடுச்சு. ஆனா, இந்தக் காட்டுக்கு ஒரு ரகசியம் உண்டு. எங்கே விஷம் இருக்கோ, அங்கேதான் அதற்கான மருந்தும் இருக்கும்."

அவர் நிலாவிற்கு ஒரு பச்சை நிறக் கஷாயத்தைக் கொடுத்தார். "இதை அவளுக்குக் குடிப்பாட்டு. விடியறதுக்குள்ள அவ தெளிஞ்சிடுவா. ஆனா, அந்த வேட்டைக்காரங்க உங்களைத் தேடி வருவாங்க. அவங்ககிட்ட இரும்புக் குழாய்கள் (துப்பாக்கிகள்) இருக்கு."

அகிலா அந்த மூதாட்டியின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டாள். "பாட்டி, நான் என் மகளை மட்டும் மீட்க வரல. அங்கே இன்னும் நிறையக் குழந்தைகள் இருக்காங்க. அவங்க எல்லாரையும் சாகடிக்கப் போறாங்க. நான் என்ன பண்ணட்டும்?"

மூதாட்டி தீயையே உற்றுப் பார்த்தார். "தர்மம் வழியுற இடத்துலதான் கடவுள் வருவாருன்னு சொல்லுவாங்க. ஆனா இன்னைக்குத் தர்மம் உன்கிட்ட இருக்கு. நீயே கடவுளா மாறு. இந்தக் காடு உனக்கு வழி காட்டும். இந்தக் குடிசைக்கு அடியில ஒரு சுரங்கம் இருக்கு. அது நேரா அந்தப் பங்களாவோட அடிவாரத்துக்குப் போகும். ஆனா அங்கே போறதுக்கு முன்னாடி, நீ ஒண்ணு செய்யணும்."

அவர் ஒரு மூலையிலிருந்து ஒரு பழைய ஈட்டியை எடுத்து அகிலாவிடம் கொடுத்தார். "இது என் மகனோடது. அவனையும் அந்தப் பங்களா ஆளுங்கதான் கொண்டு போனாங்க. அவன் திரும்பி வரல. நீ போ... உன் குழந்தைகளை மீட்டுட்டு வா."

அகிலா அந்த ஈட்டியை வாங்கினாள். அவளது முகத்தில் இப்போது பயம் மறைந்து ஒரு வேட்டையாடும் வேங்கையின் கூர்மை வந்தது. நிலா மெதுவாகக் கண் விழித்துப் பார்த்தாள். கஷாயம் வேலை செய்யத் தொடங்கியிருந்தது.

"அம்மா... எனக்கு இப்போ வலி இல்லம்மா," என்றாள் நிலா.

அகிலா நிலாவை அந்த மூதாட்டியிடம் ஒப்படைத்தாள். "பாட்டி, இவளைப் பார்த்துக்கோங்க. நான் போயிட்டு வர்றேன். ஒரு அம்மாவா மட்டும் இல்ல... அந்தப் பங்களாவுல இருக்கிற எல்லா குழந்தைகளுக்குமான அன்னை-யா நான் திரும்பி வருவேன்."

அகிலா அந்தச் சுரங்கத்திற்குள் இறங்கினாள். இருட்டிலும் அவளுக்குப் பாதை தெரிந்தது. அவளது கண்கள் இப்போது ஒரு தாயின் கண்கள் அல்ல; அநீதியை வேட்டையாடும் ஒரு போராளியின் கண்கள்.

மறுபுறம், பங்களாவில் ஷாலினி ஆவேசமாக இருந்தாள். "சிங்கப்பூர்ல இருந்து கிளைன்ட் வந்துட்டார்! நிலா இல்லைன்னா என் தலை உருளும்! அந்தப் பொம்பளையையும் குழந்தையையும் உயிரோடவோ பிணமாவோ கொண்டு வாங்கடா!"

அவள் கத்திக்கொண்டிருக்கும் போதே, பங்களாவின் மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டது. இருளில் ஒரு ஈட்டியின் முனை மின்னுவதை யாரும் கவனிக்கவில்லை.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

அத்தியாயம் 10: இருளின் வேட்டைக்காரி

பங்களாவின் மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்ட அந்த நொடி, அங்கிருந்த காவலாளிகளின் இதயத் துடிப்பு ஒரு கணம் நின்றது. ஜன்னலுக்கு வெளியே பெய்து கொண்டிருந்த மழையின் சத்தமும், காட்டின் விசித்திரமான ஓசைகளும் ஒருவித மரண பயத்தை அவர்களுக்குள் விதைத்தன.

"என்ன நடக்குது இங்கே? ஜெனரேட்டரை ஆன் பண்ணுங்கடா!" ஷாலினி இருட்டில் கத்தினாள்.

அவளது குரல் எதிரொலித்து முடிப்பதற்குள், அடித்தளத்திலிருந்து ஒரு மெல்லிய ஓசை கேட்டது. அது காலடிச் சத்தம் அல்ல; ஏதோ ஒரு உலோகம் தரையில் உரசும் சத்தம். அகிலா, அந்தப் பழங்குடி மூதாட்டி கொடுத்த ஈட்டியோடு பங்களாவின் மையப்பகுதிக்குள் நுழைந்திருந்தாள்.

இருட்டில் அவளது கண்கள் பூனையைப் போல ஒளிர்ந்தன. ஒரு தாய்க்குத் தன் குழந்தையின் வாசனையும், தன்னைத் துன்புறுத்தியவர்களின் வாசனையும் இருட்டில் கூடத் துல்லியமாகத் தெரியும்.

"மாரி! யாரோ உள்ளே இருக்காங்க, சுடுங்க!" ஷாலினி கத்தினாள்.

மாரி தன் துப்பாக்கியை எடுத்து அந்த இருட்டில் கண்மூடித்தனமாகச் சுட்டான். தோட்டாக்கள் சுவர்களில் பட்டுத் தெறித்தன. ஆனால் அகிலா அங்கே இல்லை. அவள் பூனை போலப் பதுங்கிச் சென்று, ஜெனரேட்டர் அறைக்கு வெளியே நின்றிருந்த காவலாளியைத் தாக்கினாள்.

அவன் அலறுவதற்குள் அவனது துப்பாக்கியைப் பறித்து எறிந்தவள், ஈட்டியின் பின்புறத்தால் அவனது கழுத்தில் ஒரு அடி கொடுத்தாள். அவன் அப்படியே சரிந்தான்.

அகிலா இப்போது மற்ற குழந்தைகள் இருந்த அறைக்கு ஓடினாள். அங்கே மகிழைப் போன்றே இன்னும் ஒன்பது குழந்தைகள் பயத்தில் ஒருவரையொருவர் கட்டிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தனர்.

"பயப்படாதீங்க... நான் வந்துட்டேன். நான் உங்க எல்லாரோட அம்மா," அகிலாவின் குரல் அந்த இருட்டில் ஒரு தேவதூதனின் குரலாக அவர்களுக்குக் கேட்டது.

அவள் குழந்தைகளின் கட்டுகளை அவிழ்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, ஷாலினி ஒரு டார்ச் லைட் வெளிச்சத்தோடு அங்கே வந்தாள். அவளது கையில் ஒரு சிறிய கைத்துப்பாக்கி இருந்தது.

"அகிலா! நீ ரொம்பத் துணிச்சலானவன்னு எனக்குத் தெரியும். ஆனா உன் துணிச்சல் உன் உயிரைப் பறிக்கப்போகுது. அந்தப் பொண்ணு நிலா எங்கே? அவளைக் குடுத்தா உன்னையும் இந்த அனாதைங்களையும் விட்டுடுறேன்," ஷாலினி பற்களைக் கடித்தபடி சொன்னாள்.

அகிலா மெதுவாக எழுந்து நின்றாள். "ஷாலினி, ஒரு உண்மையைச் சொல்லட்டுமா? நிலா இப்போ सुरक्षितமா இருக்கா. ஆனா நீ... நீ செஞ்ச பாவத்தோட கணக்கு இன்னைக்கு முடியுது. நிலாவுக்கு நீ போட்ட அதே ஊசியை உன் கையில குத்த எனக்கு ஒரு நிமிஷம் ஆகாது."

"வாயை மூடு!" ஷாலினி துப்பாக்கியை நீட்டினாள்.

திடீரென, பங்களாவின் பிரதான கதவு உடைக்கப்பட்டு உள்ளே ஒரு படை நுழைந்தது. அது சிதம்பரம் அனுப்பிய ஆட்கள் அல்ல. இன்ஸ்பெக்டர் சண்முகமும், அந்தமான் அதிரடிப்படையினரும் (Coast Guard) உள்ளே நுழைந்தனர்.

ராகவன் தான் கொடுத்த தகவலின் அடிப்படையில், ஜிபிஎஸ் (GPS) உதவியோடு அவர்கள் அந்த இடத்தை அடைந்திருந்தனர்.

"துப்பாக்கியைக் கீழே போடு ஷாலினி!" சண்முகத்தின் குரல் இடி என முழங்கியது.

ஷாலினி நிலைகுலைந்து போனாள். அவளது சாம்ராஜ்யம் கண்முன்னே சரிந்தது. அடியாட்கள் அனைவரும் சரணடைந்தனர்.

அகிலா ஓடிச் சென்று குழந்தைகளை வெளியே அழைத்து வந்தாள். அந்தமான் நிலவின் ஒளியில், அந்தப் பத்து குழந்தைகளின் முகங்களும் நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு மலர்ந்தன. அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் அகிலாவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டனர்.

"அம்மா... நிலா அக்கா எங்கே?" ஒரு சிறுவன் கேட்டான்.

"அவ நமக்காகக் காத்துட்டு இருக்கா கண்ணா," அகிலா சொன்னபோது அவள் கண்கள் ஆனந்தக் கண்ணீரால் நிறைந்தன.

மறுநாள் காலை, அந்தப் பழங்குடி மூதாட்டியின் குடிசைக்கு அனைவரும் சென்றனர். நிலா இப்போது முழுமையாகக் குணமடைந்து, வாசலில் அமர்ந்து மகிழ் கொடுத்த பொம்மையோடு விளையாடிக்கொண்டிருந்தாள்.

அகிலாவைக் கண்டதும் "அம்மா!" என்று ஓடி வந்து அணைத்துக்கொண்டாள். அந்தப் பத்து குழந்தைகளும் நிலாவைச் சூழ்ந்துகொண்டனர்.

அகிலா அந்த மூதாட்டியின் கைகளைப் பிடித்தாள். "பாட்டி... நான் என் மகளை மீட்க வந்தேன். ஆனா பத்து குழந்தைகளுக்கு அம்மாவாத் திரும்பிப் போறேன்."

மூதாட்டி புன்னகைத்தார். "அன்னைங்கிறது ஒரு பேரு இல்லை மகளே... அது ஒரு வரம். நீ அந்த வரத்தைப் பெற்றுக்கிட்ட."

 

 

 

 

 

 

 

அத்தியாயம் 11: புயலுக்குப் பின் ஒரு நெருப்பு

அந்தமான் முகாமில் இருந்து மீட்கப்பட்ட குழந்தைகள் அனைவரும் பாதுகாப்பாகச் சென்னைக்கு அழைத்து வரப்பட்டனர். ஆனால், அகிலாவின் சவால் அங்கேதான் தொடங்கியது.

விமான நிலையத்தில் வந்து இறங்கியபோது, நூற்றுக்கணக்கான செய்தியாளர்களும், கேமராக்களும் அவர்களைச் சூழ்ந்து கொண்டன. "அகிலா அவர்களே, நீங்கள் கடத்தப்பட்ட குழந்தைகளை மீட்டது சட்டப்படி குற்றம் என்று சிலர் சொல்கிறார்களே?" என்று ஒரு செய்தியாளர் மைக் நீட்டினார்.

அகிலா பயப்படவில்லை. நிலாவையும் மகிழையும் இரு கைகளிலும் அணைத்துக் கொண்டு சொன்னாள், "ஒரு குழந்தையைக் காப்பாத்துறது குற்றமா இருந்தா, அந்தச் சமூகமே ஒரு குற்றவாளிதான். என் குழந்தைகளை நான் மீட்டிருக்கேன். இவங்க இனி இந்தத் தேசத்தோட குழந்தைகள்."

வீட்டிற்கு வந்ததும் ஒரு பெரிய அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. அகிலாவின் வீட்டின் பூட்டு உடைக்கப்பட்டு, உள்ளே இருந்த பொருட்கள் அனைத்தும் சூறையாடப்பட்டிருந்தன. சுவரில் ஒரு வாசகம் ரத்தச் சிவப்பில் எழுதப்பட்டிருந்தது: "மகிழைத் திருப்பிக் கொடு, இல்லையென்றால் சுடுகாடு உனக்கு வீடு."

"ராகவன், பார்த்தியா? சிதம்பரம் ஜெயிலுக்குப் போனாலும், அவனோட வேர்கள் இன்னும் வெளியேதான் இருக்கு," அகிலாவின் குரலில் நடுக்கம் இல்லை, மாறாக ஒரு எச்சரிக்கை இருந்தது.

"நாம போலீஸ் பாதுகாப்பு கேட்கலாம் அகிலா," என்றான் ராகவன் கவலையுடன்.

"போலீஸ் பாதுகாப்பு தற்காலிகமானது ராகவன். நாம ஒரு பெரிய சதியோட ஒரு பகுதியைப் மட்டும்தான் கிழிச்சிருக்கோம். அந்த மெமரி கார்டுல 'ப்ராஜெக்ட் ரத்த பிணைப்பு'ன்னு ஒண்ணு இருந்ததே, அது என்னன்னு இன்னும் முழுசாத் தெரியல," அகிலா சிந்தித்தாள்.

அன்று இரவு, மகிழ் தூக்கத்தில் பயங்கரமாக அலறினாள். அவளது கைகளில் ஒருவிதமான தடிப்பு உண்டாகி இருந்தது.

"அம்மா... எரியுது அம்மா..." மகிழ் கதறினாள்.

அகிலா பதறிப்போய் அவளை மருத்துவமனைக்குக் கூட்டிச் சென்றாள். அங்கே மருத்துவர் பரிசோதித்துவிட்டுச் சொன்ன செய்தி அகிலாவின் தலையில் இடியாக இறங்கியது.

"அகிலா அம்மா, மகிழோட ரத்தத்துல ஒரு விசித்திரமான ரசாயனத்தை ஏத்தியிருக்காங்க. இது மெல்ல மெல்ல அவளோட நரம்பு மண்டலத்தைச் சிதைக்கும். இதுக்கு மருந்து அந்தச் சிதம்பரத்துக்கிட்ட மட்டும்தான் இருக்கும் போல இருக்கு. இல்லையென்றால் அந்தச் சூத்திரத்தை (Formula) நாம கண்டுபிடிச்சே ஆகணும்."

அகிலா மகிழின் முகத்தைப் பார்த்தாள். மகிழ் தியாகத்தின் உருவமாகத் தெரிந்தாள். நிலாவைக் காப்பாற்ற அந்தச் சிறுமி தன் உயிரையே பணயம் வைத்திருக்கிறாள்.

"மகிழ்... நீ எனக்கு இன்னொரு நிலா. உன்னைச் சாக விடமாட்டேன்," அகிலா சபதம் எடுத்தாள்.

மறுபுறம், சிறையில் இருக்கும் சிதம்பரம் ஒரு ரகசிய போன் மூலமாக யாரிடமோ பேசிக்கொண்டிருந்தார். "அந்தப் பொண்ணு மகிழ் கையில் ஒரு ரகசிய லாக்கர் சாவி இருக்கு. அது கிடைச்சாதான் 'ப்ராஜெக்ட் ரத்த பிணைப்பு' முழுமையடையும். அகிலாவை இப்போவே முடிக்காதீங்க... அவளைத் துடிக்க விடுங்க."

அகிலாவுக்குத் தெரியாது, அவளது உண்மையான யுத்தம் இனிமேல்தான் ஆரம்பமாகிறது என்று.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

அத்தியாயம் 12: கண்ணுக்குத் தெரியாத நஞ்சு

மகிழின் உடல்நிலை நாளுக்கு நாள் மோசமாகிக் கொண்டே வந்தது. அவளது தோலில் ஏற்பட்ட தடிப்புகள் இப்போது நீல நிறமாக மாறத் தொடங்கின. மருத்துவர்கள் கைவிரித்துவிட்டனர். "இது ஒரு 'Slow Poison' (மெதுவான நஞ்சு). இதன் மூலக்கூறுகள் எங்களால் கண்டுபிடிக்க முடியாதபடி வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன," என்பதே அவர்களின் பதிலாக இருந்தது.

அகிலா அழுது தீர்த்துவிட்டாள். ஆனால், ஒரு தாயின் அழுகை ஒருபோதும் பலவீனம் அல்ல; அது அடுத்த போராட்டத்திற்கான எரிபொருள்.

"ராகவன், அந்த மெமரி கார்டை மறுபடியும் ஆராய்வோம். மகிழ் அந்தப் பொம்மையை ஏன் உயிராகக் கருதினாள்? வெறும் நிலாவோட போட்டோவுக்காக மட்டுமா?" அகிலாவின் மூளை மின்னல் வேகத்தில் வேலை செய்தது.

ராகவன் மெமரி கார்டில் உள்ள 'Enigma' என்ற மறைக்கப்பட்ட கோப்பைத் திறக்க முயன்றான். பல மணி நேரப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு, அதில் ஒரு ஆடியோ கோப்பு (Audio File) கிடைத்தது.

அதில் ஒரு பெண்ணின் பலவீனமான குரல் கேட்டது: "என் பெயர் அபிராமி... நான் சிதம்பரத்தின் லேப்பில் வேலை பார்த்த விஞ்ஞானி. இவங்க குழந்தைகளை வச்சு ஒரு பயங்கரமான பரிசோதனை பண்றாங்க. ரத்தத்தை உறைய வைக்கும் ஒரு மருந்தை உருவாக்கி, அதை உலக நாடுகளுக்கு விற்கப் போறாங்க. அந்த மருந்துக்கான 'ஆண்டி-டோட்' (Antidote - நஞ்சு முறிப்பான்) ஒரு ரகசிய இடத்தில் இருக்கு. அதை மகிழ் கையில் இருக்கிற பொம்மைக்குள் இருக்கும் ஒரு குறியீடு மூலமா மட்டும்தான் எடுக்க முடியும்..."

அகிலா சட்டென்று மகிழின் கரடி பொம்மையை எடுத்தாள். அதன் இடது கண்ணை அழுத்தியபோது, உள்ளே ஒரு சிறிய பித்தளைச் சாவி இருந்தது. அதன் மீது 'C-74' என்று பொறிக்கப்பட்டிருந்தது.

"இது ஒரு லாக்கர் சாவி ராகவன்! 'சி' என்றால் சிதம்பரம். 74 என்பது அவரோட பழைய அலுவலகத்தோட லாக்கர் எண்ணாக இருக்கலாம்!"

அவர்கள் கிளம்பத் தயாரானபோது, வீட்டைச் சுற்றி நான்கு கார்கள் வந்து நின்றன. இந்த முறை வந்தவர்கள் சாதாரண அடியாட்கள் அல்ல; கோட்-சூட் அணிந்த சர்வதேசக் கும்பலின் ஆட்கள்.

"அகிலா மேடம், மரியாதையா அந்தச் சாவியை எங்ககிட்ட ஒப்படைச்சிடுங்க. இல்லைன்னா இந்த வீட்ல இருக்கிற ஒரு உயிர் கூட மிஞ்சாது," என ஒருவன் மிரட்டினான்.

அகிலா மகிழையும் நிலாவையும் ஒரு அறையில் பூட்டிவிட்டு வெளியே வந்தாள். அவள் கையில் இருந்தது அதே வேற்படை.

"ஒரு நிமிஷம் நில்லுங்க," என்று அகிலா சத்தமிட்டாள். "நீங்க தேடுறது இந்தச் சாவி தானே?" என்று சாவியைக் காட்டினாள்.

அவர்கள் முன்னேற முயன்றபோது, அகிலா தன் கையில் இருந்த ஒரு பாட்டிலைத் தூக்கிக் காட்டினாள். "இது பெட்ரோல்! யாராவது ஒரு அடி முன்னாடி வந்தா, இந்தச் சாவியைத் தீயில போட்டுடுவேன். இதோட ரகசியம் எரிஞ்சு சாம்பலாயிடும். உங்க முதலாளிக்கு நீங்க என்ன பதில் சொல்லுவீங்க?"

அவர்கள் திகைத்து நின்றனர். ஒரு சாதாரணத் தாயின் புத்திசாலித்தனம் அவர்களை நிலைகுலைக்கச் செய்தது.

"உனக்கு என்ன வேணும்?" என ஒருவன் கேட்டான்.

"என் மகிழ் பிழைக்கணும். அவளுக்குத் தேவையான மருந்து அங்கே இருக்குன்னு எனக்குத் தெரியும். நானே அங்கே வருவேன். அந்த லாக்கரைத் திறப்பேன். ஆனா எனக்கு யாரும் இடைஞ்சல் பண்ணக்கூடாது. சாவியைத் தரமாட்டேன், ஆனா வழியைக் காட்டுவேன்," என்றாள் அகிலா.

இது ஒரு தற்கொலை முயற்சி என்று ராகவனுக்குத் தெரியும். ஆனால், அகிலாவுக்குத் தெரியும்—தன் மகளைக் காக்க சாத்தானுடன் கூட ஒப்பந்தம் செய்யத் தாயால் முடியும் என்று.

 

 

 

 

 

 

அத்தியாயம் 13: மரணத்தின் நுழைவாயில்

சென்னை நகரின் ஒதுக்குப்புறமான ஒரு பழைய ரசாயனக் கிடங்கு. அதுதான் சிதம்பரத்தின் அந்த 'C-74' லாக்கர் இருக்கும் இடம். அகிலா தனியாக அங்கே சென்றாள். ராகவன் தூரத்தில் போலீஸாருடன் மறைந்திருந்தான்.

கிடங்கிற்குள் நுழைந்தபோது, அங்கே ஒரு பெரிய ஆய்வகம் (Lab) இருந்தது. அங்கே கூண்டுக்குள் அடைக்கப்பட்ட விலங்குகளைப் போல சில குழந்தைகள் இன்னும் இருந்தனர். அதைக் கண்ட அகிலாவின் ரத்தம் கொதித்தது.

"சாவியை எடு!" ஷாலினி அங்கே நின்றிருந்தாள். சிறையில் இருந்து ஜாமீனில் வெளியே வந்திருந்தாள் அவள்.

அகிலா லாக்கரை நோக்கி நடந்தாள். 'C-74' லாக்கரைத் திறந்தாள். உள்ளே ஒரு சிறிய ஊதா நிறத் திரவம் அடங்கிய பாட்டில் இருந்தது. அதுதான் அந்த நஞ்சு முறிப்பான்.

"இதை என்கிட்டக் கொடு," ஷாலினி துப்பாக்கியை நீட்டினாள்.

"இல்லை ஷாலினி. இதை முதல்ல என் மகிழுக்குக் கொடுப்பேன். அவ குணமான பிறகுதான் இது உங்களுக்குக் கிடைக்கும்," அகிலா பிடிவாதமாக இருந்தாள்.

அப்போது ஒரு பெரிய வெடிப்புச் சத்தம் கேட்டது. கிடங்கின் ஒரு பகுதி இடிந்து விழுந்தது. சிதம்பரத்தின் எதிரி கும்பல் அங்கே தாக்குதல் நடத்தியது. அந்த மருந்தைக் கைப்பற்ற மூன்று தரப்புப் போட்டி நிலவியது.

புகை மண்டலத்திற்குள் அகிலா அந்த மருந்துப் பாட்டிலைத் தன் புடவைக்குள் மறைத்துக் கொண்டு ஓடினாள். பின்னால் ஷாலினி துப்பாக்கியால் சுட்டாள். ஒரு தோட்டா அகிலாவின் தோளைக் உரசிச் சென்றது.

வலி உயிரைப் பறித்தது. ஆனால், அகிலா கீழே விழவில்லை. "அம்மா..." என்ற மகிழின் குரல் அவள் காதுகளில் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது.

அவள் கிடங்கின் மாடிக்குச் சென்றாள். கீழே தீப்பற்றி எரிந்துகொண்டிருந்தது. தப்பிக்க வழியில்லை.

"அகிலா! குதிச்சிடு!" கீழே ராகவன் கத்திக்கொண்டிருந்தான்.

அகிலா அந்த மருந்துப் பாட்டிலை ஒரு துணியில் சுற்றி, ராகவனிடம் வீசினாள். "ராகவன்! இதை மகிழ்கிட்ட சேர்த்திடு! நிலாவைப் பார்த்துக்கோ!"

"அகிலா! நீயும் வா!" ராகவன் கதறினான்.

ஆனால், ஷாலினி அகிலாவை நெருங்கிவிட்டாள். "மருந்து போயிருக்கலாம், ஆனா நீ சாகணும்!" என்று ஷாலினி சுட முயன்றபோது, அகிலா அவளைக் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டு அந்தத் தீப்பிழம்பிற்குள் குதித்தாள்.

அகிலாவின் தியாகம் அந்தத் தீப்பிழம்புகளுக்குள் மறைந்துவிடவில்லை. ஒரு தாயின் மரணம் என்பது முடிவல்ல, அது ஒரு புதிய போராட்டத்தின் வித்து.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

அத்தியாயம் 14: சாம்பலிலிருந்து எழும் தாய்மை

தீயணைப்பு வீரர்களின் போராட்டத்திற்குப் பிறகு, அந்த ரசாயனக் கிடங்கு கருகிய எலும்புக்கூடாக நின்றது. ராகவன் பித்துப் பிடித்தவனைப் போல அகிலாவைத் தேடினான். ஆனால் அங்கே சிதைந்த சுவர்களும், கருகிய மருந்து வாசனையும் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது.

அகிலா வீசி எறிந்த அந்த மருந்துப் பாட்டில் ராகவனின் கைகளில் ஒரு புனிதமான பொறுப்பாக இருந்தது. அவன் நேராக மருத்துவமனைக்கு ஓடினான். மகிழ் மரணத்தின் விளிம்பில் இருந்தாள். அவளது மூச்சுக்காற்று மெலிதாகி, இதயத் துடிப்பு ஒரு மெல்லிய நூலிழையில் ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தது.

டாக்டர்கள் அந்த மருந்தைப் பரிசோதித்துவிட்டு, மகிழுக்குச் செலுத்தினர். சில மணி நேரங்கள் ஒரு யுகமாக நகர்ந்தன. நிலா ஓரமாக அமர்ந்து, தன் தாயின் சேலைத் துண்டு ஒன்றைக் கையில் வைத்து அழுது கொண்டிருந்தாள்.

திடீரென மகிழின் விரல்கள் அசைந்தன. அவளது முகத்தில் இருந்த நீல நிறத் தழும்புகள் மெல்ல மறையத் தொடங்கின. அவள் கண்களைத் திறந்து பார்த்த முதல் முகம் ராகவனுடையது.

"அம்மா... அம்மா எங்கே?" மகிழின் முதல் கேள்வி ராகவனை நிலைகுலையச் செய்தது. அவனால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை.

அதே நேரம், கடலோரப் பகுதியில் இருந்த ஒரு மீனவக் கிராமத்தில், அலைகளால் கரை ஒதுக்கப்பட்ட ஒரு உருவத்தை மக்கள் சூழ்ந்து நின்றனர். அது அகிலா. அவளது உடல் முழுவதும் தீக்காயங்களும், ரத்தக் கறைகளும் இருந்தன. ஆனால், அவளது இதயம் இன்னும் துடித்துக் கொண்டிருந்தது.

"இவ உயிரோடதான் இருக்கா... ஆனா இவ யாருன்னு தெரியலையே?" என்று ஒரு பெரியவர் கேட்க, அந்த ஊர் வைத்தியர் அவளைத் தன் குடிசைக்கு எடுத்துச் சென்றார்.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

அத்தியாயம் 15: அடையாளம் இழந்த அன்னை

மூன்று மாதங்கள் கடந்தன.

அகிலா கண் விழித்தபோது, அவளுக்குத் தன் பெயர் நினைவில் இல்லை. தான் யார், எங்கே இருக்கிறோம் என்பது கூடத் தெரியவில்லை. ஆனால், அவளது கைகள் எப்போதும் ஏதோ ஒரு குழந்தையைத் தேடுவது போல அசைந்து கொண்டே இருந்தன.

மீனவக் கிராமத்தில் அவளை 'மௌனி' என்று அழைத்தனர். அவள் பேசுவதில்லை, ஆனால் அந்தக் கிராமத்துக் குழந்தைகளுக்கு ஏதேனும் அடிபட்டால் ஓடிச் சென்று உதவி செய்வாள். அவளது உள்ளுணர்வில் 'தாய்மை' இன்னும் உயிர்ப்புடன் இருந்தது.

சென்னையில், ராகவன் அகிலாவைத் தேடுவதைக் கைவிடவில்லை. அவன் ஒரு பக்கம் குழந்தைகளைப் பார்த்துக் கொண்டு, மறுபக்கம் சிதம்பரத்தின் சர்வதேசத் தொடர்புகளைப் பற்றி இன்ஸ்பெக்டர் சண்முகத்துடன் இணைந்து துப்பு துலக்கினான்.

"ராகவன் சார், சிதம்பரம் ஜெயில்ல இருந்தே ஒரு புது 'ஆபரேஷன்' ஆரம்பிச்சிருக்கான். அந்தமான்ல இருந்து நாம மீட்டுட்டு வந்த குழந்தைகளைத் திரும்பக் கடத்தத் திட்டம் போடுறான். ஏன்னா, அந்த மெமரி கார்டோட இரண்டாவது பகுதி இன்னும் அவங்ககிட்டதான் இருக்கு," என்றார் சண்முகம்.

இதற்கிடையில், மீனவக் கிராமத்திற்குச் சில மர்ம மனிதர்கள் வந்தனர். அவர்கள் ஒரு பழைய புகைப்படத்தைக் கையில் வைத்திருந்தனர். அது அகிலாவின் புகைப்படம்.

"இவளைப் பார்த்தீங்களா?" என்று அவர்கள் ஊர் மக்களிடம் விசாரித்தனர்.

அகிலா ஒரு படகின் பின்னால் மறைந்து நின்று அவர்களைப் பார்த்தாள். அவளது மூளையின் ஏதோ ஒரு மூலையில் ஆபத்துக்கான எச்சரிக்கை மணி ஒலித்தது. அவளது ஞாபகங்கள் மெல்லத் துளிர்விடத் தொடங்கின. நிலாவின் சிரிப்பும், மகிழின் "அம்மா" என்ற குரலும் அவளது காதுகளில் எதிரொலித்தன.

"நான்தான்... நான்தான் அகிலா!" என்று அவள் முணுமுணுத்தபோது, ஒரு குண்டர் அவளைப் பார்த்துவிட்டான்.

அவன் துப்பாக்கியை எடுத்தபோது, அகிலா அங்கிருந்த ஒரு துடுப்பை எடுத்து அவனைத் தாக்கினாள். அவளுக்குள் இருந்த அதே வீரம், அதே வேகம் மீண்டும் வெளிப்பட்டது. ஆனால் இந்த முறை, அவள் தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்ள மட்டும் போராடவில்லை; தன் குழந்தைகளுக்கு இன்னும் ஆபத்து இருக்கிறது என்பதை உணர்ந்து போராடினாள்.

 

 

 

 

 

 

அத்தியாயம் 16: சிதறிய நினைவுகளின் கோர்வை

அகிலா அந்த ஊரை விட்டு வெளியேறினாள். அவளுக்கு இப்போது ஒரே ஒரு இலக்குதான்—சென்னை. ஆனால், அவளது முகம் தீக்காயங்களால் சிதைந்திருந்தது. அவளை அவளது குடும்பமே அடையாளம் காண முடியாத நிலையில் இருந்தது.

அவள் சென்னைக்கு வந்து சேர்ந்தபோது, தன் வீட்டின் முன்னால் ஒரு பெரிய கறுப்பு நிறக் கார் நிற்பதைக் கண்டாள். காரிலிருந்து இறங்கியது சிதம்பரம் அல்ல... அது சிதம்பரத்தின் மூத்த மகன், விக்கிரம். அவன் ஷாலினியை விடக் கொடூரமானவன்.

"உங்க அம்மா செத்துப்போயிட்டா... இப்போ உங்களைக் காப்பாத்த யாரும் இல்லை," என்று விக்ரம் மகிழையும் நிலாவையும் மிரட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

அகிலா தூரத்தில் நின்று இதைப் பார்த்தாள். அவளது நெஞ்சு படபடத்தது. ஓடிச் சென்று அவர்களைக் கட்டிப்பிடிக்கத் துடித்தாள். ஆனால், தான் இப்போது இருக்கும் நிலையில் சென்றால் குழந்தைகள் பயப்படுவார்கள் என்று தயங்கினாள்.

திடீரென விக்ரம் மகிழைத் தூக்கிக் காரில் போட முயன்றான். நிலா அவனைத் தடுக்கப் போய் கீழே விழுந்தாள்.

அகிலாவுக்குள் இருந்த அன்னை விஸ்வரூபம் எடுத்தாள். அவள் எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல், ஒரு பிச்சைக்காரி போலத் தோற்றமளித்தாலும், ஒரு சிறுத்தையைப் போல விக்ரமின் காரின் முன்னால் பாய்ந்தாள்.

"விடுடா என் மகளை!" என்று அவள் கத்தியபோது, அந்தச் சத்தத்தில் இருந்த அதிகாரம் விக்ரமை ஒரு நிமிடம் அதிர வைத்தது.

நிலா நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அந்த அழுக்கடைந்த உருவம், சிதைந்த முகம்... ஆனால் அந்த ஒரு வார்த்தை "மகளை" என்பதில் இருந்த அன்பு...

"அம்மா...?" நிலாவின் குரல் மெலிதாக ஒலித்தது.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

அத்தியாயம் 17: முகமூடி இல்லாத அன்னை

விக்ரம் ஏளனமாகச் சிரித்தான். "யாரோ ஒரு பிச்சைக்காரி வந்து என் வழியை மறிக்கிறாளா? இவளைத் தூக்கி எறியுங்கடா!" என்று கத்தினான்.

அகிலாவின் சிதைந்த முகமும், கிழிந்த ஆடைகளும் விக்ரமுக்கு அவளை ஒரு எளிய இலக்காகக் காட்டின. ஆனால், நிலா மட்டும் அந்த அழுக்கடைந்த உருவத்தின் கண்களை உற்றுப் பார்த்தாள். அந்தக் கண்கள்... நிலாவுக்கு நன்றாகத் தெரியும். அவை அவளது உலகத்தையே காட்டும் கண்கள்.

"அம்மா... இது நீங்கதானே?" நிலா ஓடி வந்து அகிலாவின் கால்களைக் கட்டிக்கொண்டாள்.

விக்ரமின் ஆட்கள் அகிலாவை அடிக்க முன்னேறினர். அகிலா நிலாவைத் தன் பின்னால் இழுத்துக்கொண்டாள். அவளது கையில் இருந்த ஒரு இரும்புத் துண்டு, எதிரிகளின் துப்பாக்கிகளை விட வலிமையாகத் தெரிந்தது.

"ஒரு அடி முன்னாடி வராதே!" அகிலா கர்ஜித்தாள். "என் முகம் வேணா மாறியிருக்கலாம், ஆனா இந்தத் தாயோட ஆக்ரோஷம் மாறல. அன்னைக்கும் உங்க அப்பனை எதிர்த்து நின்ன அதே அகிலாதான் நான்!"

விக்ரம் திடுக்கிட்டான். "அகிலாவா? அவதான் அந்தத் தீ விபத்துல செத்துப்போயிட்டாளே?"

"அம்மா சாகமாட்டாங்கடா!" மகிழ் காரின் ஜன்னல் வழியாகக் கத்தினாள்.

அப்போது ராகவன் போலீஸாருடன் அங்கே வந்து சேர்ந்தான். விக்ரம் சுதாரித்துக்கொண்டு மகிழைத் தள்ளிவிட்டுவிட்டுத் தன் காரில் தப்பிச் சென்றான்.

ராகவன் ஓடி வந்து நிலாவையும் மகிழையும் அணைத்துக் கொண்டான். பிறகு, அங்கே நின்றிருந்த அந்த உருவத்தைப் பார்த்தான். சிதைந்த முகம், நரைத்த முடி, அழுக்கடைந்த ஆடை. ராகவனால் நம்ப முடியவில்லை.

"அகிலா...?" அவன் குரல் உடைந்தது.

அகிலா பின்வாங்கினாள். "இல்லை ராகவன்... நான் அகிலா இல்லை. அகிலா அன்னைக்கே அந்தத் தீயில செத்துட்டா. நான் இப்போ இந்தக் குழந்தைகளோட காவலாளி மட்டும்தான். என் கோரமான முகத்தைப் பார்த்து குழந்தைகள் பயப்பட வேண்டாம்," என்று சொல்லிவிட்டுத் திரும்பினாள்.

"அம்மா!" மகிழ் ஓடி வந்து அவளைக் கட்டிக்கொண்டாள். "உங்க முகம் எப்படி இருந்தா எங்களுக்கென்ன? நீங்கதானே எங்களுக்கு உயிர் கொடுத்தீங்க? எங்களை விட்டுப் போகாதீங்கம்மா."

அகிலா அப்படியே மண்டியிட்டு அமர்ந்து இருவரையும் வாரியணைத்துக் கொண்டாள். அந்தத் தெருவில் பெய்த தூறல், அவர்களின் கண்ணீரோடு கலந்தது. ஒரு குடும்பம் மீண்டும் இணைந்தது, ஆனால் சவால்கள் இன்னும் தீரவில்லை.

அத்தியாயம் 18: சிதம்பரத்தின் இறுதி ஆட்டம்

சிதம்பரம் சிறையில் இருந்தாலும், விக்ரம் மூலமாக ஒரு பெரிய சதியைத் திட்டமிட்டான். "ப்ராஜெக்ட் ரத்த பிணைப்பு" என்பது வெறும் உடல் உறுப்புத் திருட்டு மட்டுமல்ல, அது ஒரு சர்வதேச உயிரியல் போர் (Biological Warfare) ஒப்பந்தம். மகிழின் உடலில் செலுத்தப்பட்ட அதே நஞ்சை ஒரு வைரஸாக மாற்றி, உலக நாடுகளை அச்சுறுத்த அவர்கள் திட்டமிட்டிருந்தனர்.

"அகிலா, நீ உயிரோடு இருக்கிறது அவங்களுக்குத் தெரிஞ்சுடுச்சு. இனி அவங்க இன்னும் மோசமாத் தாக்குவாங்க," என்றான் ராகவன்.

அகிலா இப்போது பழைய அகிலா இல்லை. அவளுக்குப் பிளாஸ்டிக் சர்ஜரி செய்ய ராகவன் ஏற்பாடு செய்தான். ஆனால் அகிலா மறுத்துவிட்டாள். "இந்த வடுக்கள் எனக்குத் தேவையற்றவை அல்ல ராகவன். இவை நான் என் குழந்தைகளுக்காகப் பட்ட காயங்கள். இதுதான் என் உண்மையான அடையாளம்."

இதற்கிடையில், இன்ஸ்பெக்டர் சண்முகத்திற்கு ஒரு ரகசியத் தகவல் கிடைத்தது. விக்ரம் சிங்கப்பூரில் இருக்கும் ஒரு சர்வதேசத் தீவிரவாத கும்பலுடன் இணைந்து, சென்னையில் ஒரு பெரிய ரசாயனத் தாக்குதலை நடத்தத் திட்டமிட்டுள்ளான். அதற்கான 'கண்ட்ரோல் ரிமோட்' (Control Remote) சிதம்பரத்தின் லாக்கரில் இருந்த அதே மெமரி கார்டின் இரண்டாவது பகுதியில் இருக்கிறது.

அந்த இரண்டாவது பகுதி எங்கே இருக்கிறது என்று யாருக்குமே தெரியாது. ஆனால் மகிழ் சொன்னாள், "அம்மா... அந்தப் பொம்மையோட காதுக்குள்ள ஒரு சின்ன ஓட்டை இருந்தது. அதுல நிலா அக்கா எதையோ நுழைச்சு வச்சாங்க."

அகிலா அந்தப் பொம்மையை மீண்டும் சோதித்தாள். ஆம்! பொம்மையின் காதுக்குள் ஒரு மெல்லிய மைக்ரோ சிப் (Microchip) இருந்தது. இதுதான் அந்தச் சதியின் மூலாதாரம்.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

அத்தியாயம் 19: சிங்கப்பூர் வேட்டை

விக்ரம் அந்த சிப்பைத் தேடி அகிலாவின் வீட்டை மீண்டும் தாக்கினான். ஆனால் இந்த முறை அகிலா தயாராக இருந்தாள். அவள் ராகவன் மற்றும் சண்முகத்துடன் இணைந்து ஒரு தற்காப்புப் படையையே உருவாக்கியிருந்தாள்.

"நாம இந்த சிப்பை வச்சு விக்ரமைப் பிடிக்கக் கூடாது. இந்தச் சதியோட வேர் சிங்கப்பூர்ல இருக்கு. அங்கே போய்தான் இதை முடிக்கணும்," என்றாள் அகிலா.

அகிலா, ராகவன் மற்றும் குழந்தைகள் போலி அடையாளங்களுடன் சிங்கப்பூர் சென்றனர். அங்கே ஒரு பெரிய சொகுசுக் கப்பலில் (Cruise Ship) அந்தச் சர்வதேசக் கும்பலின் கூட்டம் நடக்க இருந்தது.

அகிலா ஒரு பணியாளரைப் போல வேடமிட்டுக் கப்பலுக்குள் நுழைந்தாள். அவள் கையில் அந்த மைக்ரோ சிப் இருந்தது.

கப்பலின் தரைதளத்தில் விக்ரம் தன் கூட்டாளிகளுடன் அமர்ந்திருந்தான். "இன்னைக்கு இந்த சிப் நம்ம கைக்குக் கிடைச்சா, நாமதான் உலகத்தோட ராஜாக்கள்!" என்று விக்ரம் மதுக்கோப்பையை உயர்த்தினான்.

அப்போது ஒரு பெண் குரல் கேட்டது. "ராஜாக்கள் ஆகுறதுக்கு முன்னாடி, ஒரு அம்மாவோட கோபத்தைத் தாங்குற சக்தி உங்களுக்கு இருக்கான்னு பார்த்துக்கோங்க!"

விக்ரம் திடுக்கிட்டுத் திரும்பினான். அங்கே அகிலா நின்றிருந்தாள். அவள் கையில் அந்த சிப் இருந்தது, ஆனால் அவளது இன்னொரு கையில் ஒரு வெடிகுண்டு ரிமோட் இருந்தது.

"இந்தச் சிப் உங்களுக்கு வேணுமா? இல்லை இந்தக் கப்பலோட சேர்த்து நீங்க சாம்பலாகணுமா?"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

அத்தியாயம் 20: நடுக்கடலில் ஒரு தர்மயுத்தம்

"அகிலா... முட்டாள்தனம் செய்யாதே! நீ குண்டைத் வெடிக்க வச்சா, உன்னோடு சேர்த்து உன் குழந்தைகளும் சாவாங்க!" விக்ரம் நரம்புகள் புடைக்கக் கத்தினான்.

அகிலா சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பில் மரண பயத்தை வென்ற ஒரு தாயின் ஏளனம் இருந்தது. "என் குழந்தைகள் பாதுகாப்பான இடத்துல இருக்காங்க விக்ரம். இந்தக் கப்பல்ல இப்போ இருக்கிறது நீயும், உன் பாவக் கூட்டாளிகளும், அப்புறம் சாகத் துணிஞ்ச இந்த அகிலாவும் மட்டும்தான்!"

அதே சமயம், கப்பலின் கீழ்த் தளத்தில் ராகவனும் சிங்கப்பூர் அதிரடிப்படையினரும் (Special Forces) ரகசியமாக உள்ளே நுழைந்தனர். ராகவன் மகிழ் மற்றும் நிலாவை ஒரு பாதுகாப்பான படகில் ஏற்றி அனுப்பிவிட்டு, அகிலாவைக் காப்பாற்றப் போரிட்டான்.

விக்ரம் தன் துப்பாக்கியை எடுத்து அகிலாவை நோக்கிச் சுட்டான். தோட்டா அவளது தோளைத் துளைத்தது. ஆனால், அகிலா ரிமோட்டை அழுத்தவில்லை. அதற்குப் பதில், விக்ரமின் கையில் இருந்த சிப்பை மின்னல் வேகத்தில் பறித்துக்கொண்டு, கப்பலின் டெக் (Deck) பகுதிக்கு ஓடினாள்.

"பிடிங்க அவளை!" விக்ரம் கத்தினான்.

கப்பலின் விளிம்பில் நின்றிருந்த அகிலா, அந்த மைக்ரோ சிப்பை ஆழ்கடலுக்குள் வீசி எறிந்தாள். "இனி இந்த விஷம் யாரையும் அழிக்காது!"

ஆத்திரமடைந்த விக்ரம் அகிலாவைத் தாக்கினான். இருவரும் மல்யுத்தம் செய்தனர். விக்ரமின் பலத்திற்கு முன்னால் அகிலாவின் உடல் நலிவடைந்தாலும், அவளது தாய்மை அவளுக்கு யானை பலத்தைத் தந்தது. அவள் விக்ரமைத் தள்ளிவிட்டு, அங்கிருந்த ஒரு இரும்புச் சங்கிலியால் அவனைக் கட்டினாள்.

அப்போது சண்முகமும் ராகவனும் அங்கே வந்து சேர்ந்தனர். விக்ரம் கைது செய்யப்பட்டான்.

 

 

 

 

 

 

 

 

அத்தியாயம் 21: சாட்சியத்தின் அக்னிப் பிரவேசம்

நீதிமன்றம் நிசப்தமாக இருந்தது. கூண்டில் நின்றிருந்த அகிலாவின் முகம், அவளது போராட்டத்தின் வரைபடமாகத் தெரிந்தது. சிதம்பரத்தின் வழக்கறிஞர் அவளைக் கேலி செய்தார். "இந்தக் கோரமான முகத்தை வைத்துக் கொண்டு, குழந்தைகளைக் கடத்தியது நீங்கள்தான் என்று ஏன் சொல்லக்கூடாது?"

அகிலா நிமிர்ந்து பார்த்தாள். "என் முகம் கோரமானதுதான் சார், ஆனால் என் உள்ளம் இல்லை. ஒரு குழந்தையைத் தீயிலிருந்து காப்பாற்றும்போது ஏற்பட்ட வடுக்கள் இவை. ஒரு தாய்க்கு இது அவமானம் இல்லை, அலங்காரம்!" அவளது சாட்சியம் நீதிமன்றத்தில் இருந்த ஒவ்வொருவரையும் கலங்கச் செய்தது. நீதிபதி முதன்முறையாகத் தன் கண்ணாடியைக் கழற்றித் துடைத்தார்.

 

அத்தியாயம் 22: ராகவனின் ரத்தம்

சிதம்பரம் சிறையில் இருந்தாலும் அவனது அதிகாரம் குறையவில்லை. நீதிமன்றத்திற்கு வெளியே வந்த ராகவனை, அதிவேகமாக வந்த ஒரு லாரி மோதியது. ராகவன் ரத்த வெள்ளத்தில் கிடந்தான். அகிலா பதறிப்போய் அவனைத் தூக்கினாள். "அகிலா... குழந்தைகளை... விட்றாதே..." என்று சொல்லிக் கொண்டே ராகவன் நினைவிழந்தான். மருத்துவமனையில் அவனது நிலை கவலைக்கிடமானது. அகிலா இப்போது தனிமரமாக நின்றாள், ஆனால் அவள் வீழவில்லை.

அத்தியாயம் 23: தேசத்தின் அன்னை

ராகவன் மருத்துவமனையில் உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருக்க, அகிலா வெளியே வந்து செய்தியாளர்களைச் சந்தித்தாள். "ஒரு தாயைக் கொன்றுவிடலாம், ஆனால் தாய்மையைக் கொல்ல முடியாது. சிதம்பரம்... நீ என் கணவனைத் தாக்கலாம், ஆனால் என் தைரியத்தைத் தாக்க முடியாது." இந்த வீடியோ நாடு முழுவதும் வைரலானது. மக்கள் வீதியில் இறங்கிப் போராடினர். அரசாங்கம் அகிலாவிற்கு விசேஷ பாதுகாப்பை வழங்கியது.

 

அத்தியாயம் 24: மகிழ் கொடுத்த மரண அடி

நீதிமன்றத்தில் மகிழ் சாட்சி சொல்ல வந்தாள். "என்னை இருட்டு அறையில் அடைத்தார்கள், என் ரத்தத்தை விற்றார்கள்" என்று அவள் அழும்போது, சிதம்பரம் முதல் முறையாகத் தலைகுனிந்தான். மகிழ் தன் கையில் இருந்த அந்தப் பழைய கரடி பொம்மையைக் காட்டி, "இது நிலா அக்கா எனக்குக் கொடுத்தது. இதுதான் என்னை இன்று என் அம்மாவிடம் சேர்த்தது" என்றாள். அக்குழந்தையின் கண்ணீர் நீதியின் கதவுகளைத் தட்டியது.

 

அத்தியாயம் 25: நீதியின் தீர்ப்பு

நீதிபதி தீர்ப்பை வாசித்தார். "சிதம்பரம் மற்றும் அவரது கூட்டாளிகளுக்கு மரண தண்டனைக்கு நிகரான ஆயுள் தண்டனை வழங்கப்படுகிறது. அகிலா மீட்ட குழந்தைகள் அனைவரும் சட்டப்படி அவளது பாதுகாப்பிலேயே இருப்பார்கள்." நீதிமன்றமே கைதட்டலால் அதிர்ந்தது. அகிலா மகிழையும் நிலாவையும் கட்டிக்கொண்டு அழுதாள். இது ஒரு தனிமனித வெற்றி அல்ல, தர்மத்தின் வெற்றி.

 

அத்தியாயம் 26: அன்பின் கூடாரம்

தண்டனைக்குப் பிறகு, அகிலா 'அன்னை இல்லம்' என்ற பெயரில் ஒரு காப்பகத்தைத் தொடங்கினாள். அது வெறும் காப்பகம் அல்ல; அன்பின் ஆலயம். தெருவோரம் கிடந்த நூற்றுக்கணக்கான குழந்தைகள் அங்கே தஞ்சம் புகுந்தனர். ராகவன் மெல்லக் குணமடைந்து, அகிலாவின் இந்தத் தொண்டிற்குத் தோள் கொடுத்தான்.

 

அத்தியாயம் 27: மகிழின் தூரிகை

மகிழ் இப்போது ஒரு பெரிய ஓவியராக வளர்ந்திருந்தாள். அவளது முதல் ஓவியக் கண்காட்சி சென்னையில் நடந்தது. அதில் அவள் வரைந்திருந்த 'சிதைந்த முகத்துடன் சிரிக்கும் அன்னை' என்ற ஓவியம் ஒரு கோடி ரூபாய்க்கு ஏலம் போனது. அந்தப் பணத்தை அப்படியே அநாதை இல்லத்திற்குக் கொடுத்தாள் மகிழ். "இது என் அம்மா கற்றுக் கொடுத்த பாடம்," என்றாள் பெருமையுடன்.

 

அத்தியாயம் 28: நிலாவின் சபதம்

நிலா மருத்துவக் கல்லூரியில் முதலிடம் பெற்றாள். "என் உடலைச் சிதைக்க நினைத்த அதே மருத்துவ உபகரணங்களை வைத்து, நான் பல்லாயிரம் ஏழைக் குழந்தைகளின் உயிரைக் காப்பேன்" என்று அவள் உறுதி ஏற்றாள். ஒரு தாயின் வலியில் இருந்து ஒரு சிறந்த மருத்துவர் பிறந்திருந்தார்.

 

அத்தியாயம் 29: சிதைந்த முகம் தேவதையானது

அகிலாவிற்குப் பிளாஸ்டிக் சர்ஜரி நடந்தது. பல மணி நேர அறுவை சிகிச்சைக்குப் பிறகு, அவளது பழைய முகம் திரும்பக் கிடைத்தது. ஆனால், கண்ணாடியில் பார்த்த அகிலா சொன்னாள், "இந்த முகம் அழகாக இருக்கிறது ராகவன். ஆனால், அந்த வடுக்களுடன் இருந்தபோதுதான் நான் ஒரு முழுமையான அம்மாவாக உணர்ந்தேன்."

 

 

 

 

 

 

அத்தியாயம் 30: அவளுக்கு அன்னை என்று பெயர்

கடற்கரையில் சூரியன் மறையும் அந்த அழகிய மாலைப் பொழுது. அகிலா, ராகவன், நிலா, மகிழ் மற்றும் காப்பகக் குழந்தைகள் அனைவரும் மணலில் அமர்ந்திருந்தனர். மகிழ் ஒரு காகிதக் கப்பலைச் செய்து கடலில் விட்டாள்.

"அம்மா, இந்தக் கப்பல் எங்கே போகும்?" என்று ஒரு சிறுவன் கேட்டான்.

அகிலா சொன்னாள், "இது அன்பின் கரையைத் தேடிப் போகும். வாழ்க்கைப் பயணம் எவ்வளவு கஷ்டமாக இருந்தாலும், ஒரு அம்மாவின் அன்பு மட்டும் இருந்தால் போதும்... எப்பேர்ப்பட்ட புயலையும் தாண்டிவிடலாம்."

நிலா அகிலாவின் மடியில் தலை சாய்த்தாள். மகிழ் அவளது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டாள்.

"உதிரத்தால் இணைவதல்ல உறவு... கண்ணீரையும் வலியையும் பகிர்ந்து கொண்டு, இன்னொரு உயிரைத் தன் உயிராகக் காப்பவளே அன்னை. அதனால்தான், அகிலா என்ற பெயருக்குப் பின்னால் உலகம் ஒரு மந்திரத்தைச் சூட்டியது... 'அன்னை'!"