தென்றலே மெல்ல வீசு (குக்கூ கவிதைகள்) - முனைவர் பீ. பெரியசாமி

 

தென்றலே மெல்ல வீசு

குக்கூ கவிதைகள்

 

இயற்கையின் தாலாட்டு

 

இலைகளின் காதில் 

என்ன சொன்னாய்? 

ஆடுகின்றன பூக்கள்.

 

ஓடாத நதியைக்

கூட ஓடவைக்கும்

உன் மெல்லியத் தீண்டல்.

 

மூங்கில் காட்டில்

உன் நுழைவு

குழலிசையாய் மாறுகிறது.

 

மேகத்தைச் சுமக்கும்

வேலையைத் தந்து

ஓய்வெடுக்கிறாய் நீ.

 

கடலலைகள்

கரையைத் தொடுவது

உன்னைத் துரத்தத் தானோ?

 

பூக்களின் மகரந்தம்

உன்னோடு பயணம்

மணக்கும் திசையெங்கும்.

 

மழையின் தூதுவனாய்

நீ வரும்போது

மண் வாசனை முந்துகிறது.

 

பனித்துளியைச் சிதறாமல்

இதழோரம் முத்தமிடும்

வித்தை உனக்கே உரியது.

 

ஆலமரத்து விழுதுகள்

உன்னைப் பிடிப்பதற்காகவே

நீண்டு கிடக்கின்றன.

 

வெயிலின் உஷ்ணத்தை

உன் இறக்கைகளில்

ஏந்திச் செல்கிறாய்.

 

மனதின் இனிய ராகம்

 

ஜன்னல் கம்பிகள்

உன்னைத் தடுக்கவில்லை

இன்னிசை மீட்டுகின்றன.

 

களைத்துப் போனவனுக்கு

உன் ஒரு வருடல்

ஆயிரம் மருந்தாகும்.

 

கோடை காலத்தின்

ஒரே ஒரு

வரம் நீ.

 

 

தனிமையில் இருப்பவனுக்கு

நீ தரும் ஸ்பரிசம்

தோழமையின் அடையாளம்.

 

தூக்கம் வராத இரவில்

உன் மெல்லிய வீச்சு

அன்னையின் தாலாட்டு.

 

குழந்தைகளின் சிரிப்பொலி

உன்னோடு சேர்ந்து

ஊரெங்கும் பரவுகிறது.

 

வறண்ட நிலத்தின்

தாகம் தீர்க்கும்

குளிர்ச்சியான செய்தி நீ.

 

பேசத் தெரியாத

மொழியில் நீ

கவிதை பாடுகிறாய்.

 

உன் வருகையை

வாசலில் காத்திருக்கும்

சருகுகள் அறிவிக்கின்றன.

 

விண்ணுக்கும் மண்ணுக்கும்

பாலம் அமைக்கும்

கண்ணுக்குத் தெரியாத கைகள்.

 

பூக்களுடன் ஒரு உரையாடல்

 

ரோஜா இதழ்களைக்

கிள்ளாமல் பறிக்கிறாய்

உன் மென்மையால்.

 

மல்லிகைப் பூவின்

வாசம் சுமந்து

வான்வரை செல்கிறாய்.

 

 

 

இதழ் விரிக்கும் பூவுக்கு

நீயே முதல்

முகமன் சொல்கிறாய்.

 

நந்தவனத்து ராஜா 

தென்றலே நீ

மெல்ல வீசு.

 

தாமரை மலரை

அசைத்துப் பார்த்து

ரசிக்கிறாய் மெல்ல.

 

வாடியப் பூவின்

கடைசி மூச்சிலும்

உன் ஈரம் இருக்கிறது.

 

வண்ணத்துப் பூச்சியின்

சிறகுக்கு வழிவிட்டு

ஒதுங்கிச் செல்கிறாய்.

 

இதழ் மூடாதப் பூவில்

தேன் குடிக்கும் வண்டுக்கு

விசிறி விடுகிறாய்.

 

கொடிகள் பின்னிக் கொள்ள

நீயே ஒரு

காரணமாகிறாய்.

 

எங்கு தொடங்குகிறாய்?

எங்கு முடிகிறாய்?

பூக்களுக்கே வெளிச்சம்.

 

பயணமும் பாதையும்

 

மலை முகட்டில் 

நீ மோதும் போது

மேகம் மழையாகிறது.

 

 

காடுகளின் ரகசியத்தை

ஊருக்குள் கொண்டுவரும்

உளவுக்காரன் நீ.

 

வயல்வெளிப் பயிர்கள்

தலை வணங்குவது

உனக்குத் தரும் மரியாதை.

 

ஆற்றோரம் அமர்ந்தால்

உன் ஸ்பரிசம்

நதியை விடக் குளிர்ச்சி.

 

திறந்த வெளிப் பயணம்

உனக்கு மட்டும் தான்

பாஸ்போர்ட் தேவையில்லை.

 

பழைய நினைவுகளை

தட்டி எழுப்பும்

ஈரத் தென்றல் நீ.

 

ஒரு சிறு அசைவில் 

ஓராயிரம் கவிதை

எழுதிச் செல்கிறாய்.

 

ஊஞ்சலாடும் கிளைகளில்

உனக்கும் ஒரு

இருக்கை உண்டு.

 

சுவருக்கு வெளியே நின்றாலும்

உன் அன்பு

ஜன்னல் வழி நுழையும்.

 

வீசிச் செல்லும் திசையில்

வசந்தத்தைத் தெளித்து

ஓடுகிறாய்.

 

 

 

 

 

காதல் மற்றும் உணர்வு

 

அவள் கூந்தலில்

நுழைந்து விளையாடும்

துணிச்சல் உனக்கு உண்டு.

 

பிரிந்திருக்கும் இதயங்களுக்கு  

நீ ஒரு

பாலமாய் இருக்கிறாய்.

 

கண்ணீர்த் துளியை

காய வைக்கும்

கனிவான விரல்கள் உன் தென்றல்.

 

மௌனமான மாலை நேரத்தில்

உன் வருகை

ஒரு நீண்ட பேச்சு.

 

 

 

முகவரி இல்லாத

காற்றே நீ

என் இதயம் தொடுகிறாய்.

 

தேவதையின் வருகையை

உன் குளிரால்

முன்கூட்டியே சொல்கிறாய்.

 

காதல் கடிதத்தை

தூக்கிச் செல்ல

நீயே தபால்காரன்.

 

ஒரு சிறு புன்னகைக்கும்

உன் வீச்சுக்கும்

பெரிய வித்தியாசம் இல்லை.

 

மனதின் பாரத்தை

உன் மென்மையால்

இலகுவாக்குகிறாய்.

 

என்றென்றும் வீசு

என்னுள்ளே ஒரு

இனிய ராகமாய்.

 

தத்துவத் தேடல்

 

உருவமற்ற நீ  

அருவமாய் வந்து

ஆனந்தம் தருகிறாய்.

 

எல்லைகள் கடந்து

சமத்துவமாய் வீசும்

இயற்கையின் நீதி நீ.

 

அமைதியின் மொழி

வார்த்தைகள் இல்லாமல்

தென்றலால் உணரப்படும்.

 

 

 

ஓரிடத்தில் நிற்காத நீ

வாழ்க்கையின் ஓட்டத்தை

உணர்த்துகிறாய்.

 

உன் பலம்

உன் வேகத்தில் இல்லை

உன் மென்மையில் இருக்கிறது.

 

கொடுக்கத் தெரிந்தவனுக்கு

உன் வீச்சு

ஒரு சிறந்த பாடம்.

 

சலசலக்கும் இலைகளில்

உன் இருப்பு

உறுதி செய்யப்படுகிறது.

 

யாருக்கும் பாரமில்லாமல்

உலகத்தைச் சுமக்கும்

மெல்லிய இதயம்.

 

காலத்தின் ஓட்டத்தில்

நீ மட்டும்

மாறாத இளமை.

 

காயப்பட்ட மனதுக்கு

தென்றலே நீ

ஒரு மெல்லிய ஒத்தடம்.

 

விடியலில் நீ

பனியின் தோழி

குளிர்ச்சியின் ஆதி.

 

அந்தியில் நீ

நிலவின் காதலி

அமைதியின் தூதுவி.

 

மழையில் நீ

ஈரத்தின் தூதுவி

மண்ணின் ரகசியம்.

 

வெயிலில் நீ

தாகத்தின் மருந்து

தவிக்கும் உயிர்.

 

கிணற்றோரம் வீசும்

குளுமையான ராகம்

நீர் தந்த சங்கீதம்.

 

மாமரத்துக் குயிலுக்கு

இசை கூட்டும் காற்று

இனிய பின்னணி.

 

பனை ஓலைச் சத்தத்தில்

உன் உரையாடல்

காற்றின் கவிதை.

 

ஈரத் துணியை

உலர்த்தும் உன் கருணை

வெயிலின்றிச் செய்யும் உதவி.

 

விளையாடும் குழந்தைக்கு

பின்னாலிருந்து ஒரு தள்ளு

உன் சிறு குறும்பு.

 

வயதானவர்களுக்கு

கடந்த கால ஞாபகம்

வருடிச் செல்லும் நினைவு.

 

கோவிலின் மணியோசை

உன்னோடு பயணிக்கிறது

இறைவனின் மணம் சுமந்து.

 

அணையாத தீபத்திற்கு

நீ ஒரு சவால்

உன் விளையாட்டின் எல்லை.

 

மெழுகுவர்த்திச் சுடரில்

உன் சிறு குறும்பு

ஆட வைக்கும் வித்தை.

 

கடற்பரப்பில் நீ

படகின் வழிகாட்டி

பயணம் காட்டும் துணவன்.

 

மணல் மேட்டில்

கோலம் போடும் விரல்கள்

உருவமில்லா ஓவியன்.

 

தென்னந்தோப்பில்

நீ ஒரு சங்கீதம்

மட்டைகளின் தாளம்.

 

பூட்டப்பட்ட வீட்டிலும்

புகுந்து வரும் அன்பு

தடைகளற்ற உன் பயணம்.

 

மூச்சுக்காற்றோடு

கலந்து வரும் ஜீவன்

உயிர் காக்கும் தென்றல்.

 

அமைதியான இரவில்

இலைகளின் கிசுகிசுப்பு

உன் மௌனப் பேச்சு.

 

உலகத்தின் மூச்சாய்

என்றும் நீ வீசு

உயிர்களின் விசுவாசம்.

 

துக்கத்தின் போது

துடைக்கும் கைகள்

கண்ணீரை மாற்றும் காற்று.

 

மகிழ்ச்சியின் போது

ஆடும் ஊஞ்சல்

மனதின் கொண்டாட்டம்.

 

தென்றலே உனக்கு

ஓய்வு என்பதே கிடையாதா?

சுழலும் பூமி உன் எல்லை.

 

வானவில்லின் வர்ணங்களை

கலைக்காமல் வீசு

அழகின் மென்மை சிதையாமல்.

 

பூமிப் பந்தை

வருடிச் செல்லும் வித்தை

இயற்கையின் தழுவல்.

 

உன்னைத் தீண்டினால்

கவலைகள் பறக்கின்றன

மனப் பாரம் போக்கும் மருந்து.

 

ஏழையின் குடிசையிலும்

பாரபட்சமின்றி நுழைகிறாய்

சமத்துவத்தின் அடையாளம் நீ.

 

மாளிகையின் ஜன்னலில்

நீ ஒரு விருந்தாளி

மகிழ்ச்சி தரும் வருகை.

 

பறவைகளின் சிறகில்

நீ ஒரு துணை

விண்ணில் ஏந்தும் கை.

 

பூக்களின் புன்னகையை

உலகிற்கு அறிவிப்பாய்

மணம் பரப்பும் செய்தி.

 

வேர்வை துளிகளுக்கு

நீ ஒரு முற்றுப்புள்ளி

களைப்பின் மருந்தாகும் காற்று.

 

காகிதக் கப்பலை

நகர்த்திச் செல்லும் தம்பி

சிறுவனின் விளையாட்டுத் தோழன்.

 

ஒற்றையடிப் பாதையில்

நீ ஒரு வழித்துணை

தனிமையைப் போக்கும் ஸ்பரிசம்.

 

மெல்ல வீசு

காயங்கள் ஆறட்டும்

காலத்தின் ஒத்தடம் நீ.

 

மெல்ல வீசு

கனவுகள் மலரட்டும்

வசந்தத்தின் வாசல் நீ.

 

மெல்ல வீசு

மனிதம் வளரட்டும்

அன்பின் விழுது நீ.

 

உன்னிடமிருந்து கற்றேன்

மென்மையின் வலிமையை

புயலை விஞ்சும் அமைதி.

 

திசைகள் எட்டும்

உன் வீச்சால் நிறையட்டும்

உலகம் முழுதும் உன் ஆட்சி.

 

தென்றலே உன்னால்

உலகம் உயிர் பெறுகிறது

இயற்கையின் உயிர்த்துடிப்பு.

 

தென்றலே மெல்ல வீசு

அமைதி எங்கும் நிலவட்டும்

வாழ்க்கையின் இனிய ராகம்.