கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுகிறது (லிமரிக் கவிதைகள்) - முனைவர் பீ. பெரியசாமி

 

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுகிறது

(லிமரிக் கவிதைகள்)

 

தூக்கமும் கனவும்

இரவு வந்ததும் இமைகள் மூடுது

இளைப்பாற கண்கள் தவம் புரியுது

கனவுலகம் மெல்லத் திறக்குது

கவலைகள் எல்லாம் மறக்குது

நிம்மதி அங்கே ஊற்றெடுக்குது.

 

நிலவு வந்ததும் கண்கள் சொக்குது

நித்திரை தேடி இதயம் ஏங்குது

படுக்கை விரிப்பில் சாய்ந்ததும்

பழைய நினைவுகள் ஓய்ந்ததும்

இமைக்குள் உலகம் ஒளிருது.

 

பகல் முழுக்க ஓடித் தீர்த்தது

பார்வை எல்லாம் களைத்துப் போனது

ஜன்னல் வழி நிலவைப் பார்த்ததும்

மெல்ல மெல்ல கண்கள் பூத்ததும்

தூக்கம் அங்கே ஆட்சி செய்யுது.

 

கணினித் திரையில் கண்கள் சிவந்தது

வேலை முடிந்து விளக்கு அணைந்தது

மூடிய இமைக்குள் மௌனம்

முழுவதும் ஒரு சுகமான கானம்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

வாசித்த புத்தகத்தை மூடி வைத்தேன்

கண்களை இமைக்குள் மூடித் தைய்த்தேன்

கற்பனை குதிரை ஓடுது

கனவுத் தோரணம் ஆடுது

ஓய்வில் விழிகள் மிதக்குது.

 

இயற்கையின் மடியில்

 

பச்சை வயலைப் பார்த்த கண்கள்

பனித்துளியில் நனைந்த கண்கள்

குளிர்ச்சியில் இன்று மயங்குது

கூட்டில் பறவையாய் அடங்குது

இயற்கை அன்னைத் தாலாட்டு.

 

கடலலை பார்த்தே களைத்தது பார்வை

கரை வந்து சேர்ந்தது ஈரப் போர்வை

அமைதி அங்கே நிலவுது

ஆழ்ந்த தூக்கம் தழுவுது

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

மலை முகட்டில் மேகம் பார்த்தேன்

மறைந்து போகும் ஒளியைத் தேடினேன்

மங்கிய அந்திப் பொழுதில்

மயங்கும் விழி இதழில்

இன்பம் அங்கே மலருது.

 

 

 

 

பூவின் மென்மை விழியில் பட்டது

வண்டு பாடும் பாட்டு கேட்டது

இதழ் மூடும் மலரைப் போல

இமை மூடும் விழிகள் மெல்ல

நிழலில் இன்று உறங்குது.

 

தென்றல் காற்று வருடிச் சென்றது

விழிகள் மெல்ல மூடிக்கொண்டது

புல்வெளியில் ஒரு சாய்மானம்

புரியாத ஒரு பேரானந்தம்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

நவீன கால நையாண்டி

 

ஆன்லைன் வகுப்பில் கண்கள் சொக்குது

ஆசிரியர் குரலோ தூக்கம் வர வைக்குது

கேமரா அணைந்த அந்த நொடி

கண்கள் கொண்டது ஒரு குடி

தூக்கம் அங்கே ஜெய்க்குது.

 

வாட்ஸ்அப் பார்த்து விரல்கள் வலிக்குது

டைப் செய்து கண்கள் எரியுது

மொபைலைத் தூரப் போட்டதும்

மூடிய இமைக்குள் ஒளியும்

மெல்ல மெல்ல அணையுது.

 

 

 

 

படத்தைப் பார்த்துப் பார்த்தே அலுத்தது

திரையரங்கில் தூக்கம் முளைத்தது

டிக்கெட் காசு வீணாக

பக்கத்து சீட்டுத் துணையாக

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

அலுவலகக் கோப்பு மலையாய் இருக்குது

பார்க்கப் பார்க்கத் தலைதான் சுத்துது

பாஸ் வெளியே போனதும்

பார்வை இமைக்குள் ஆனதும்

நிமிடம் ஒரு யுகமானது.

 

செல்ஃபி எடுக்கக் கண்கள் விரிந்தது

சிரித்துச் சிரித்தே முகம் வாடியது

பில்டர் எல்லாம் போன பின்

நிஜமான ஓய்வு வந்த பின்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

தத்துவப் பார்வைகள்

 

நிலையற்ற உலகில் ஓடித் தேடினோம்

நிழலைத் தொடவே முயற்சி செய்தோம்

ஓய்வு என்பது ஒரு வரம்

உள்ளே இருக்கும் ஒரு தவம்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

 

 

 

பார்த்தது எல்லாம் போதுமென்றது

பார்வை இப்போது உள்ளே சென்றது

வெளிச்சம் தேடிய விழிகள்

இருட்டில் கண்டது வழிகள்

மௌனம் அங்கே ஆளுது.

 

கண்ணீர் சிந்திக் களைத்த கண்கள்

காதல் தோல்வியில் விழுந்த கண்கள்

காலம் தந்த மருந்தினால்

ஆறிய ஒரு அருந்தினால்

மெல்ல மெல்ல இளைப்பாறுது.

 

முதுமை வந்து இமை சுருங்கியது

பார்வை கொஞ்சம் மங்கிப் போனது

கடந்த கால ஓவியம்

கண்கள் கண்ட காவியம்

ஓய்வில் இன்று வாழுது.

 

பிறப்பு முதல் பார்த்த காட்சிகள்

பிழைக்கச் சொன்ன பல சாட்சிகள்

முடிவில் ஒரு அமைதி

இதுதான் இயற்கையின் நீதி

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

 

 

 

 

 

அன்றாட வாழ்வின் அங்கதம்

 

சமையல் செய்தே கண்கள் வேர்த்தது

புகையில் கொஞ்சம் விழி சிவந்தது

சாப்பிட்டு முடித்த வேளையில்

சாய்வு நாற்காலித் தோழமையில்

நிம்மதி அங்கே கிடைக்குது.

 

பேருந்துப் பயணம் ஜன்னல் ஓரம்

காற்று வீசும் இனிய ராகம்

தலை மெல்லச் சாயுது

கண்கள் இமைக்குள் பாயுது

கண்டக்டர் குரலில் விழிக்குது.

 

மழை வரும்போது மண் வாசனை

மனதில் தோன்றும் பல யோசனை

மழைத்துளிச் சத்தம் கேட்டபடி

கண்களை இமைக்குள் பூட்டியபடி

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

தேர்வு எழுதிப் பேனா தேய்ந்தது

சிந்தனை செய்து அறிவு ஓய்ந்தது

பேப்பரை ஒப்படைத்த பின்

வெளியே காற்று வந்த பின்

விழிகள் இன்று உறங்குது.

 

 

 

 

துணிகள் துவைத்துத் தோள்கள் வலிக்குது

தூசிப் படலம் கண்களை உருத்துது

குளித்து முடித்து வந்ததும்

குளிர்ச்சி விழியில் தங்கியதும்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

காலையில் எழுந்தால் கடிகார ஓட்டம்

மாலையில் வேண்டும் மனதிற்குத் தோட்டம்

இருட்டு வந்து சூழ்ந்ததும்

இமைகள் மெல்லத் தாழ்ந்ததும்

உள்ளே ஒரு கொண்டாட்டம்.

 

விளம்பரங்களைப் பார்த்தே அலுத்தது

டிவி பெட்டி ஒளியை உமிழ்ந்தது

ரிமோட் பட்டன் அமுக்கியதும்

பார்வை மௌனம் பழகியதும்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

குழந்தைகள் விளையாடி ஓய்ந்த நேரம்

வீடே அமைதி கொள்ளும் தாரணம்

தூங்கும் பிள்ளை முகத்தைப் பார்க்க

நமக்கும் தூக்கம் மெல்லச் சேர்க்க

விழிகள் மெல்ல மூடுது.

 

திருமணக் கூட்டம் மேளச் சத்தம்

கண்களைக் கட்டும் வண்ணத் திலகம்

வீடு வந்து சேர்ந்ததும்

மேக்கப் எல்லாம் கலைந்ததும்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

பறவைகள் கூட்டில் அடங்கும் நேரம்

பார்வை விலகும் பகல் தூரம்

வானம் கருநீலமானது

கண்கள் கனவில் போனது

இயற்கை இங்கே ஆளுது.

 

காதலி பார்த்த பார்வையில் மயக்கம்

காதலன் கண்ணில் ஒரு தயக்கம்

இருவரும் பிரிந்து சென்றதும்

இருட்டில் நினைவுகள் வென்றதும்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

யோகா செய்து உடலை வருத்தினேன்

மூச்சை மெல்ல உள்ளே இழுத்தேன்

கண்களை மூடி அமர்ந்ததும்

கவலைகள் மெல்லக் கரைந்ததும்

நிம்மதி விழியில் தங்குது.

 

நள்ளிரவு நேரம் நாய்கள் குறைக்குது

நம்மூர்க் கண்கள் தூக்கம் தேடுது

போர்வையை இழுத்துப் போர்த்தினால்

புதிய உலகம் பார்த்திடலாம்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

வியர்வையில் நனைந்த கூலித் தொழிலாளி

மர நிழலில் அமர்ந்தான் ஒரு நாளி

காற்று வீசும் மென்மையில்

கண்கள் மூடும் தன்மையில்

உலகம் மறந்து தூங்குறான்.

 

மௌன விரதம் இருக்க நினைத்தேன்

பேச்சை நிறுத்திப் பார்வையைத் தைத்தேன்

மூடிய இமைக்குள் ஒரு மொழி

அதுவே சிறந்த ஒரு வழி

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

காதல் மற்றும் ஏக்கங்கள்

 

கடிதம் எழுதி விரல்கள் வலித்தது

காதலன் வரவை விழி பார்த்திருந்தது

அவன் வராத ஏமாற்றம்

கண்களில் ஒரு சிறு வாட்டம்

அழுது முடித்து இளைப்பாறுது.

 

உன்னைப் பார்த்தே பொழுது போனது

உன் அழகு என் கண்ணில் தங்கியது

நீ விடைபெற்றுச் சென்றதும்

நினைவுகள் மெல்ல வென்றதும்

கண்கள் இமைக்குள் இளைப்பாறுது.

 

ஒருதலைக் காதலில் விழிகள் தேடுது

உன் நிழலைக் கண்டால் இதயம் ஆடுது

தேடித் தேடி அலுத்த பின்

மௌனம் என்னுள் வந்த பின்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

 

 

 

திருமணப் பேச்சு வீட்டில் நடக்குது

பிடிக்காத வரனில் பார்வை விலகுது

கண்களை மூடி அமர்ந்தேன்

கனவில் உன்னைக் கண்டேன்

இமைக்குள் காதல் வாழுது.

 

ஊடல் கொண்டு விழி சிவந்தது

பேசாத மௌனம் கவிழ்ந்தது

சமாதானம் ஆன நொடி

சந்தோஷத்தில் ஒரு பிடி

கண்கள் மெல்ல இளைப்பாறுது.

 

நீ தந்த ரோஜா வாடிப் போனது

உன் நினைவோ இன்னும் பசுமையானது

பூவின் இதழைப் பார்த்தபடி

கண்களை மெல்ல மூடியபடி

உன்னுடன் இமைக்குள் பேசுறேன்.

 

கடற்கரை ஓரம் கால்கள் நடக்குது

மணலில் உன் பெயர் கண்கள் வாசிக்குது

அலைகள் வந்து அழித்ததும்

விழிகள் தூரம் பார்த்ததும்

ஓய்வில் பார்வை மறையுது.

 

பனியில் நனைந்த பார்வை இன்று

குளிர்ச்சியில் நின்றது ஏனோ அன்று

வெதுவெதுப்பான உன் ஸ்பரிசம்

விழியில் ஒரு சிறு பரவசம்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

முதல் முத்தத்தில் இமைகள் மூடுது

முழு உலகும் அங்கே ஆடுது

வெளிச்சம் ஏனோ அணைந்தது

வெட்கம் விழிக்குள் தங்கியது

மெல்ல விழி இளைப்பாறுது.

 

உன் வருகைக்காக ஜன்னல் ஓரம்

காத்திருந்து போனது பகல் நேரம்

விளக்கை அணைத்த நொடி

தூக்கம் வந்தது ஒரு கோடி

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

அன்றாட வாழ்வின் காட்சிகள்

 

சலவை செய்த துணி மலையாய் இருக்குது

தேய்க்கத் தேய்க்கக் கண்கள் எரியுது

வேலை முடிந்து அமர்ந்ததும்

மின்விசிறிக் காற்று வந்ததும்

கண்கள் மெல்ல இளைப்பாறுது.

 

சந்தைக் கூட்டத்தில் கண்கள் சுத்துது

விலையைப் பார்த்துப் பார்வை கத்துது

பை நிறைந்து வீடு வந்ததும்

பாரம் கீழே இறங்கியதும்

நிம்மதி விழியில் தங்குது.

 

 

 

 

குழந்தைக்குப் பாடம் சொல்லித் தந்தேன்

நானும் கொஞ்சம் குழந்தையாய் மாறினேன்

பிள்ளை உறங்கிய அழகில்

மயங்கிய என் விழிகள்

அமைதி தேடி உறங்குது.

 

பழைய ஆல்பம் கண்கள் பார்த்தது

கடந்த காலத்தைப் புரட்டிப் போட்டது

சிரித்த முகங்கள் நினைவில்

கசிந்த ஈரம் விழி ஓரத்தில்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

செய்தித் தாளில் கசப்பான செய்திகள்

மனதைக் கீறும் பல சாட்சிகள்

தாளைத் தூரப் போட்டேன்

கண்களை மூடி மீட்டேன்

மௌனம் அங்கே ஆளுது.

 

நீண்ட பயணம் ரயிலின் ஓசை

தண்டவாளம் பாடும் ஒரு இசை

தலை மெல்லச் சாயுது

கனவு விழிக்குள் பாயுது

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

திருவிழா வெளிச்சம் கண்ணைப் பறிக்குது

வாண வேடிக்கை பார்வை உருத்துது

சத்தம் ஓய்ந்த இரவில்

சாந்தம் குடியேறும் விழியில்

ஓய்வு இங்கே கிடைக்குது.

 

கண்ணாடி அணிந்தே கண்கள் வலிக்குது

பார்வைத் திறன் கொஞ்சம் குறையுது

கண்ணாடியைக் கழற்றி வைத்தேன்

கண்களை இருட்டில் தைத்தேன்

மெல்ல விழி இளைப்பாறுது.

 

மொட்டை மாடியில் நிலவைப் பார்த்தேன்

வெள்ளை ஒளியில் அமைதி தேடினேன்

குளிர்ச்சியான அந்த நேரம்

குறையச் செய்யும் மனப் பாரம்

கண்கள் மெல்ல மூடுது.

 

கணினித் திரையில் நீல வெளிச்சம்

கண்களில் எஞ்சியது வெறும் மிச்சம்

இடைவேளை எடுத்த நொடி

இமைக்குள் ஒரு நிம்மதி

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

தையல் மெஷின் சத்தம் கேட்குது

நூலில் ஊசி கண்கள் கோர்க்குது

தைத்து முடித்த சட்டையில்

தெரியும் அந்தத் திருப்தியில்

விழிகள் இன்று உறங்குது.

 

கோயிலின் வாசனை விழிக்கு இனிமை

மனதில் பிறந்தது ஒரு தனிமை

கற்பூர ஒளியைப் பார்த்ததும்

கண்களை மெல்ல மூடியதும்

இறைவன் உள்ளே தெரிகிறான்.

 

மழைச்சாரல் முகத்தில் பட்டது

மயக்கும் குளிர்ச்சி விழி தொட்டது

ஈரமான அந்தப் பொழுதில்

இமை மூடும் ஒரு விசையில்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

பாட்டி சொன்ன கதைகள் கேட்டது

பார்வை கற்பனை உலகில் ஓடியது

கதை முடியும் நேரத்தில்

கண்கள் உறங்கும் கோலத்தில்

தூக்கம் அங்கே வாழுது.

 

தேர்வு முடிவுகள் கண்கள் பார்த்தது

வெற்றிச் செய்தியில் இதயம் ஆடியது

மகிழ்ச்சியில் வந்த கண்ணீர்

மனதைத் துடைக்கும் பன்னீர்

கண்கள் மெல்ல இளைப்பாறுது.

 

இயற்கை மற்றும் தத்துவம்

 

ஓடும் நதியைப் பார்த்தே இருந்தேன்

மனதின் அழுக்கை அதில் கரைத்தேன்

தண்ணீர் ஓடும் தாளத்தில்

தன்னிலை மறந்த கோலத்தில்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

 

 

 

அடர்ந்த காட்டில் அமைதி இருக்குது

பச்சை வர்ணம் விழிக்கு இனிக்குது

கிளைகள் ஆடும் அசைவில்

கண்கள் கொள்ளும் இசைவில்

ஓய்வு அங்கே மலருது.

 

கதிரவன் மறையும் அந்தி வானம்

கண்களுக்கு அது ஒரு கானம்

ஒளி மங்கிப் போகையில்

உள்ளம் மெல்லச் சாய்கையில்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

இமய மலை உச்சி பார்த்தேன்

என் சிறுமையை அங்கே உணர்ந்தேன்

பிரம்மாண்டமான அந்தப் பார்வையில்

பிறந்த ஒரு சிறு அமைதியில்

விழிகள் இன்று உறங்குது.

 

பனி மூடிய புல்வெளிப் பாதை

பார்வைக்கு அது ஒரு போதை

வெள்ளை வர்ணம் போர்த்தியதில்

விழி மெல்லச் சாய்ந்ததில்

நிம்மதி எங்கும் பரவுது.

 

நிலையற்ற வாழ்வில் ஓட்டம் எதற்கு?

நிழலைத் துரத்தும் ஆட்டம் எதற்கு?

கண்களை மூடி நின்றால்

கடவுளை உள்ளே கண்டால்

கண்கள் மெல்ல இளைப்பாறும்.

 

நேற்று பார்த்தது இன்று இல்லை

மாற்றம் ஒன்றே உலகின் எல்லை

மாறும் கோலப் பார்வையில்

மறையும் கண நேரத்தையத்தில்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

மௌனத்தின் ஆழம் விழியில் தெரியும்

வார்த்தை தோற்றால் பார்வை புரியும்

பேசாத அந்தப் பொழுதில்

இமை சேரும் ஒரு விழுது

ஓய்வில் இன்று வாழுது.

 

காயங்கள் பல பார்த்த விழிகள்

கண்ணீர்ச் சுவடு தெரிந்த வழிகள்

காலம் மாற்றும் கோலத்தில்

கண்கள் கொள்ளும் ஓய்வில்

நிம்மதி அங்கே ஊற்றெடுக்குது.

 

தூக்கம் என்பது ஒரு சிறு மரணம்

துயரம் மறக்க அதுவே காரணம்

இமை மூடிச் சாய்கையில்

இன்னல்கள் யாவும் போகையில்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

சிறகடிக்கும் பறவை கூட்டிற்குத் திரும்புதே

களைத்த பார்வை ஓய்வைத் தேடுதே

அந்திக் கருக்கல் வேளையில்

அன்னை மடியின் சாயலில்

கண்கள் மெல்ல மூடுது.

 

விரிந்த வானில் எல்லை இல்லை

பார்வை செல்ல வழியும் இல்லை

முடிவில்லாத அந்த நீலத்தில்

மூழ்கிப் போன இன்பத்தில்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

தியானம் செய்து உள்ளே பார்த்தேன்

தேடிய அமைதியை அங்கே கண்டேன்

மூடிய இமைப் பின்னே

முழுமையான ஒளி முன்னே

விழிகள் இன்று உறங்குது.

 

இன்பமும் துன்பமும் பார்வை மாற்றும்

உள்ளத்தின் நிலையை கண்கள் காட்டும்

இரண்டும் ஓய்ந்த நிலையில்

இமை சேரும் ஒரு கலையில்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

புத்தகப் புழுவாய் கண்கள் வாழுது

புதிய அறிவைத் தேடி ஓடுது

அறிவு தாகம் தீர்ந்ததும்

அமைதி வந்து சேர்ந்ததும்

விழிகள் மெல்ல மூடுது.

 

வண்ணத்துப் பூச்சி சிறகசைப்பு பார்த்தேன்

வர்ண ஜாலத்தில் என்னைத் தொலைத்தேன்

அசைவு நின்ற அந்த நொடி

அமைதி தந்தது ஒரு பிடி

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

வயதான முதியவர் பார்வை பார்த்தேன்

வாழ்க்கைப் பாடத்தை அதில் வாசித்தேன்

சுருங்கிய அந்த இமைக்குள்

சுமைகள் இல்லாத நிலைக்குள்

கண்கள் மெல்ல உறங்குது.

 

அலைபாயும் மனதை அடக்க முயன்றேன்

அமைதி எனும் கயிற்றில் கட்டினேன்

கண்கள் மூடி அமர்கையில்

கவலை யாவும் போகையில்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

வேர்வை சிந்தி உழைத்த விழிகள்

வெற்றிப் பாதையைத் தேடிய வழிகள்

இன்று கிடைத்த ஓய்வில்

இனிமை காணும் நோக்கில்

மெல்ல விழி இளைப்பாறுது.

 

உலகமே ஒரு நாடக மேடை

உனக்கும் எனக்கும் பார்வை ஆடை

வேஷம் கலைந்த பின்னே

வெளிச்சம் மறைந்த பின்னே

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

 

 

 

 

 

நகைச்சுவை மற்றும் இதர

 

உப்புமா செய்தாள் என் மனைவி

பார்த்ததும் பயந்தது என் விழி

சாப்பிட முடியாமல் தவித்தேன்

கண்களை மூடித் துயின்றேன்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

கடன் கொடுத்தவன் வாசலில் நின்றான்

பார்வையால் என்னைக் கொன்று தின்றான்

ஜன்னலை மூடி மறைந்தேன்

தூக்கம் வந்திடக் குழைந்தேன்

நிம்மதி அங்கே கிடைக்குது.

 

ஹோம் ஒர்க் செய்யப் பிள்ளை அழுதான்

பார்த்துப் பார்த்தே என் கண் சிவந்தான்

அவன் தூங்கிப் போன பின்

அமைதி வந்த அந்தப் பின்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

புதுப் படம் பார்க்கப் போனேன் அன்று

போர் அடித்துத் தூங்கினேன் இன்று

காசு தான் வீணானது

கண்களுக்கு லாபமானது

தூக்கம் நன்றாக வந்தது.

 

 

 

 

செல்போன் சார்ஜர் தேடி அலைந்தேன்

கண்கள் முழித்துத் தடுமாறினேன்

கிடைத்ததும் பிளக் செய்தேன்

கண்களை மூடி மெய்த்தேன்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

அலுவலக மீட்டிங் நீண்ட நேரம்

அனைவர் முகத்திலும் பெரிய பாரம்

இயக்குநர் பேசும் பேச்சில்

இமைகள் விழுந்த வீச்சில்

கண்கள் மெல்ல மூடுது.

 

பல்லி ஒன்று சுவற்றில் பார்த்தேன்

அது விழும் எனப் பயந்து நின்றேன்

அது நகர்ந்து போன பின்

பயம் நீங்கிய அந்தப் பின்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

பழைய பாட்டு ரேடியோவில் கேட்டது

பார்வை எங்கோ தூரம் போனது

ராகம் தந்த சுகத்தில்

உறக்கம் வந்த வேகத்தில்

விழிகள் இன்று உறங்குது.

 

கண்ணாமூச்சி ஆடினோம் அன்று

கண்களைக் கட்டி நின்றோம் இன்று

கட்டு அவிழ்ந்த அந்தப் பின்

வெளிச்சம் வந்த அந்தப் பின்

கண்கள் மெல்ல இளைப்பாறுது.

 

மேக்கப் போட மணி நேரமானது

கண்ணாடி பார்த்துக் கண்கள் அலுத்தது

கலைத்து முகம் கழுவிய பின்

குளிர்ச்சி இதயம் தொட்ட பின்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

குளிர் காலப் போர்வை மென்மை

குளிர்ச்சி தந்தது ஒரு தனிமை

உள்ளே புகுந்து கொண்டதும்

உலகம் மறைந்து போனதும்

கண்கள் மெல்ல மூடுது.

 

பசி எடுத்தால் பார்வை சுத்துது

பலகாரம் கண்டால் கண்கள் குதிக்குது

வயிறு நிறைந்த வேளையில்

வாழும் இன்பச் சூழலில்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

யோகா மாஸ்டர் 'ரிலாக்ஸ்' சொன்னார்

கண்களை மெல்ல மூடச் சொன்னார்

சொன்ன நொடியே தூங்கினேன்

குறட்டை விட்டு ஏங்கினேன்

விழிகள் இன்று உறங்குது.

 

கவிதை எழுதிக் கண்கள் சிவந்தது

கருப்பொருள் தேடி அறிவு ஓய்ந்தது

எழுதி முடித்த திருப்தியில்

இதயம் கொண்ட பூரிப்பில்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

பாஸ்போர்ட் சைஸ் போட்டோ எடுத்தேன்

கண்களை விரித்துப் பார்த்து நின்றேன்

பிளாஷ் அடித்து முடித்த பின்

பார்வை திரும்பிய அந்தப் பின்

மெல்ல விழி இளைப்பாறுது.

 

தீபாவளிப் பட்டசு சத்தம் அதிகம்

கண்களை மூடுவது இங்கே விவேகம்

சத்தம் அடங்கிய இரவில்

சாந்தி குடியேறும் விழியில்

தூக்கம் அங்கே வாழுது.

 

காய்கறி நறுக்கி விரல்கள் வலித்தது

கண்ணீர் வர வெங்காயம் செய்தது

வேலை முடிந்த வேளையில்

விசிறிக் காற்றுச் சூழலில்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

லிஃப்ட் உள்ளே இருட்டில் நின்றேன்

கண்களை மூடிப் பயந்து போனேன்

மின்சாரம் வந்த அந்த நொடி

நிம்மதி தந்தது ஒரு பிடி

கண்கள் மெல்ல மூடுது.

 

நீண்ட கவிதை படித்து முடித்தேன்

நூறு வரிகளில் என்னைக் கண்டேன்

வாசிப்பு தந்த களைப்பில்

வாசனைத் தூக்கத்தின் அழைப்பில்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது.

 

நூறாவது கவிதை இதோ முடிந்தது

பார்வை இப்போது ஓய்வு கொண்டது

எழுதி முடித்த வேகத்தில்

இமை மூடும் தாகத்தில்

கண்கள் ஏனோ இளைப்பாறுது!