நிழல் தேடும் நிஜங்கள் - முனைவர் பீ. பெரியசாமி

நிழல் தேடும் நிஜங்கள்

முனைவர் பீ. பெரியசாமி

மதியம் இரண்டு மணி. சுவர்களில் மோதித் திரும்பும் மின்விசிறியின் சத்தம், அந்தச் சிறிய அறையின் அமைதியை இன்னும் அதிகமாக்கியது. ரகு ஜன்னல் வழியாக வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். தெருவில் காய்கறி விற்பவர், கூரியர் பையன் என அனைவரும் ஏதோ ஒரு இலக்கை நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருக்க, ரகு மட்டும் கடிகார முட்களைப் போலத் தேய்ந்து கொண்டிருந்தான்.

அவன் கையில் இருந்த மொபைலில் வாட்ஸ்அப் நோட்டிபிகேஷன் மின்னியது.

"இன்னைக்கு சாயங்காலம் பொண்ணு வீட்டுக்காரங்க வராங்க. சீக்கிரம் கிளம்பி வா," - இது அவன் தங்கை கவிதாவிடமிருந்து வந்த செய்தி.

ரகுவிற்கு நெஞ்சு சட்டென்று அடைப்பது போலிருந்தது. கடந்த இரண்டு வருடங்களாக அவன் சந்திக்கும் மிகப்பெரிய சவால் இந்த 'விசேஷங்கள்' தான். உறவினர்களின் பார்வையில் இருக்கும் அந்தப் பரிதாபமும், "இன்னும் வேலை கிடைக்கலையா?" என்ற ஒற்றைக் கேள்வியும் அவனை உயிரோடு தின்னும்.

ரகு ஒரு பொறியியல் பட்டதாரி. ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் கைநிறைய சம்பளத்தில் இருந்தவன்தான். நிறுவனம் ஆட்குறைப்பு செய்தபோது, வெளியேற்றப்பட்ட நூறு பேரில் அவனும் ஒருவன். ஆரம்பத்தில் "பார்த்துக்கலாம்" என்று இருந்த தன்னம்பிக்கை, ஒவ்வொரு நேர்காணலுக்குப் பிறகும் கறைந்து கொண்டே போனது.

அவன் அம்மாவிடம் கூட இப்போது அவனால் சகஜமாகப் பேச முடியவில்லை. அவர் கேட்கும் "சாப்பிட்டியா பா?" என்ற கேள்வியில் கூட, "காசு இல்லாம எப்படிச் சாப்பிடுவான்?" என்ற கவலை இருப்பதாக அவன் மனம் கற்பனை செய்து கொண்டது.

தங்கைக்காகப் புத்தாடை அணிந்து வரவேற்பறையில் அமர்ந்திருந்தான் ரகு. பெண் வீட்டார் வந்தனர். பேச்சின் நடுவே அந்த எதிர்பாராத அம்பு பாய்ந்தது.

"தம்பி என்ன பண்றாரு?" - வந்தவர் கேட்டார்.

அப்பா ஒரு நிமிடம் தடுமாறினார். "இப்போதைக்கு ப்ரீலான்ஸா சில வேலைகள் பண்றான்... பெரிய இடத்துல பேசிட்டு இருக்காங்க," என்றார் மழுப்பலாக.

ரகுவிற்கு தரை பிளந்து உள்ளே போய்விடலாம் போலிருந்தது. அவன் செய்துகொண்டிருந்த அந்தச் சிறிய ஆன்லைன் வேலைகள் அவனுடைய படிப்புக்கோ, திறமைக்கோ சம்பந்தமில்லாதவை. ஆனால், அப்பாவிற்கு அது சமூகத்தின் முன் சொல்லிக்கொள்ளும் கௌரவமாக இல்லை.

இரவு அனைவரும் சென்ற பிறகு, ரகு மொட்டை மாடியில் அமர்ந்திருந்தான். தங்கை கவிதா மெதுவாக அவனருகில் வந்தாள்.

"அண்ணா, அப்பா சொன்னதை நினைச்சு வருத்தப்படாதே. உனக்குத் திறமை இருக்கு, கண்டிப்பா நல்ல வேலை கிடைக்கும். அதுவரைக்கும் நீ பண்ற அந்தச் சின்ன வேலையை ஏன் குறைவா நினைக்கிற? இந்த மாசம் என் காலேஜ் பீஸ் கட்டினது நீ தானே," என்றாள் மென்மையாக.

ரகுவிற்குத் தொண்டை அடைத்தது. சமூகம் ஒருவனை அவனது 'வருமானத்தை' வைத்துத்தான் மதிப்பிடுகிறது. ஆனால், குடும்பம் அவனை அவனாகவே நேசிக்கிறது என்பதை அவன் உணர்ந்த தருணம் அது.

அவன் தன் மடிக்கணினியைத் திறந்தான். நாளைக்கான நேர்காணலுக்குத் தயாராக வேண்டியிருந்தது. தோற்றுப்போவது தவறல்ல, ஆனால் முயற்சியைக் கைவிடுவதுதான் வீழ்ச்சி என்று அவனுக்குப் புரிந்தது.