சம்பாதிப்பு - முனைவர் பீ. பெரியசாமி

 

சம்பாதிப்பு

 முனைவர் பீ. பெரியசாமி

காலை நான்கு மணி.

 

கிராமம் இன்னும் முழுவதும் விழித்திருக்கவில்லை. ஆனால் பழைய மண் வீட்டின் உள்ளே மட்டும் விளக்கு எரிந்துகொண்டிருந்தது. கண்ணம்மாள் அடுப்பில் கஞ்சி கிளறிக்கொண்டிருந்தாள். வெளியே கோழிகள் கூட இன்னும் கூவவில்லை.

 

“அம்மா… இன்னும் நேரம் இருக்கு…”

என்று தூக்கக் குரலில் சொன்னான் அவள் மகன் சரவணன்.

 

“நேரம் இருக்கலாம் டா… ஆனா வாழ்க்கை யாருக்காகவும்நிக்காது,”

என்று மெதுவாகச் சிரித்தாள் கண்ணம்மாள்.

 

அவள் ஒரு பள்ளி சுத்தம் செய்யும் வேலைக்காரி.

கணவன் இறந்தபிறகு, ஒரே மகனை படிக்க வைப்பதற்காக வீடு வீடாக வேலை செய்தாள். அவளுக்கு சொந்தமாக இருந்தது இரண்டு சேலைகள், பழைய சைக்கிள், மற்றும் மகன் மருத்துவராக வேண்டும் என்ற ஒரு கனவு.

 

ஆனால் சரவணனுக்கு படிப்பு மீது ஆர்வம் குறைவு.

 

“எவ்வளவு படிச்சாலும்நம்ம மாதிரி ஏழைக்கு என்ன கிடைக்கப்போகுது?”

என்று அவன் அடிக்கடி கேட்பான்.

 

அதற்கு கண்ணம்மாள் ஒரே பதில் தான் சொல்வாள்:

 

“படிப்பு மட்டும் தான் நம்மஏழ்மையை யாரிடமும் கையெழுத்து வாங்காமல் வெளியே கொண்டு போகும்.”

 

 

ஒருநாள் பள்ளியில் மதிய உணவு நேரம்.

 

மற்ற மாணவர்கள் அனைவரும் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். சரவணன் மட்டும் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான்.

 

அவன் நண்பன் கேட்டான்:

 

“ஏன் டாசாப்பிடல?”

 

“பசிக்கல,” என்று பொய் சொன்னான்.

 

உண்மையில் வீட்டில் அரிசி இல்லை.

 

அந்த மாலை வீட்டிற்கு வந்தபோது, கண்ணம்மாள்வழக்கம்போல் சிரித்துக்கொண்டே இருந்தாள்.

 

“இன்று உனக்கு பிடித்த முட்டை குழம்பு.”

 

சரவணன் ஆச்சரியப்பட்டான்.

 

“பணம் எங்கிருந்து?”

 

“வேலைக்காரம்மாadvance கொடுத்தாங்க.”

 

அவள் சொல்லவில்லை —

அந்த advance கிடைக்க, அவள் தனது திருமண நகையின் கடைசி வளையலையும் அடமானம் வைத்திருந்ததை.

 

அன்று இரவு, அவன் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும்போதுகண்ணம்மாள் வெளியில் அமர்ந்து அழுதாள்.

 

அதை அவன் பார்த்தான்.

 

அந்த நொடியில்தான்அவனுக்குப் புரிந்தது ஏழ்மை என்பது வெறும் பணம் இல்லாத நிலை அல்ல;

நமக்காக ஒருவர் தன் ஆசைகளை அடகு வைக்கும் நிலை.

 

அடுத்த நாள் முதல் சரவணன் மாறினான்.

 

அவன் அதிகாலை எழுந்து படிக்க ஆரம்பித்தான். நண்பர்கள் விளையாட அழைத்தாலும் செல்லவில்லை. இரவில் தூக்கம் வந்தாலும் கண்களைத் திறந்து வைத்துக்கொண்டு படித்தான்.

 

ஒருநாள் கண்ணம்மாள் கேட்டாள்:

 

“என்னடா இவ்வளவு படிக்கிறே?”

 

சரவணன் புத்தகத்தை மூடினான்.

 

“நீங்க இனிமேல் யாரிடமும் கையை நீட்டக் கூடாது அம்மா.”

 

அந்த வார்த்தையை கேட்ட கண்ணம்மாளின் கண்கள் நனைந்தன.

 

பன்னிரண்டாம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வு.

 

சரவணன் தேர்வு மையத்திற்குள் செல்லும் முன், கண்ணம்மாள் அவன் கையை பிடித்தாள்.

 

“பயப்படாத. உன் முயற்சி உன்னை கைவிடாது.”

 

அவன் சிரித்தான்.

 

அந்த ஒரு சிரிப்புக்காகத்தான் அவள் இத்தனை ஆண்டுகள் வாழ்ந்தாள்.

 

மாதங்கள் கடந்தன.

 

முடிவுகள் வந்த நாள்.

 

பள்ளி முன்பு கூட்டம்.

 

“மாவட்ட முதல்!”

என்று ஆசிரியர் கத்தினார்.

 

சரவணன்நம்பவே முடியாமல் நின்றான்.

 

கண்ணம்மாள் மட்டும் எதுவும் பேசவில்லை.

 

அவள் அமைதியாக வானத்தை பார்த்தாள்.

 

அவள் கணவனிடம் மனதிற்குள் சொன்னாள்:

 

“நம்ம பையன் ஜெயிச்சுட்டான்…”

 

ஆண்டுகள் கழித்து…

 

சரவணன் பெரிய மருத்துவரானான்.

 

புதிய மருத்துவமனை திறப்பு விழா.

 

அரசியல்வாதிகள், அதிகாரிகள், ஊடகங்கள் அனைவரும் வந்திருந்தனர்.

 

மேடையில் பேசும்போது ஒருவர் கேட்டார்:

 

“டாக்டர், உங்கள் வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய சம்பாதிப்பு என்ன?”

 

அனைவரும் அவர் பணம், மருத்துவமனை, வெளிநாட்டு பட்டம் பற்றி பேசுவார் என்று நினைத்தார்கள்.

 

ஆனால் சரவணன்மேடையிலிருந்து கீழே அமர்ந்திருந்த தனது அம்மாவைப் பார்த்தான்.

 

பழைய பருத்திச் சேலை. வெண்மையான முடி. அதே எளிமை.

 

அவன் மெதுவாக சொன்னான்:

 

“ஒரு மனிதன் சம்பாதிப்பதுபணமாக இருந்தால் அது குறைவு.

உண்மையான சம்பாதிப்பு…

தன் அம்மா இனி யாரிடமும் உதவி கேட்க வேண்டாம் என்ற நிலையை உருவாக்குவதுதான்.”

 

மண்டபம் முழுவதும் அமைதி நிலவியது.

 

அவன் தொடர்ந்து சொன்னான்:

 

“பணம் வாழ்க்கையை வசதியாக்கும்.

ஆனால் ஒருத்தரின் கண்ணீரை நிறுத்த முடிந்தால் தான் அந்த வாழ்க்கை அர்த்தமடையும்.”

 

கண்ணம்மாள் தலை குனிந்து அழுதாள்.

 

அது துக்கத்தின் கண்ணீர் இல்லை.

 

ஒரு தாய், தனது பசியை மறைத்து வளர்த்த மகன், இன்று தன்னுடைய மரியாதையை உலகத்தின் முன் திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டான் என்ற பெருமையின் கண்ணீர்.