காற்றோடு
போன உரையாடல்கள்
மாலை ஐந்தரை மணி. நகரத்தின் மேல் வானம் மெதுவாக சாம்பல் நிறத்தை பூசிக்கொண்டிருந்தது. பேருந்து நிலையத்தின்அருகிலிருந்த தேநீர் கடையில் பழைய இளையராஜா பாடல் ஒன்று மெதுவாக ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. மழை பெய்து முடிந்ததால், சாலையின் ஓரங்களில் இன்னும் சிறிய நீர்த்துளிகள்மினுங்கின.
அரவிந்த் தனியாக அமர்ந்திருந்தான்.
கையில் பழுப்பு நிற தோலால் கட்டப்பட்ட ஒரு பழைய குறிப்புப் புத்தகம். அதன் முதல் பக்கத்தில் ஒரே வரி மட்டும்:
“கதைபேசிக் கொண்டே வா காற்றோடு போவோம்,
உரையாடல் தீர்ந்தாலும் உன் மௌனங்கள் போதும்…”
அந்த வரியை அவன் நூறு முறை படித்திருப்பான்.
ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் அது புதிதாகவே வலித்தது.
ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்…
கல்லூரியின் முதல் நாள்.
தமிழ்த்துறை வகுப்பறையில் புதிய மாணவர்கள் எல்லோரும் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார்கள். சிலருக்கு புதிய நட்பு, சிலருக்கு புதிய பயம். அந்த கூட்டத்தில் மட்டும் ஒரு குரல் எல்லோரையும் திரும்பிப் பார்க்க வைத்தது.
“எக்ஸ்க்யூஸ்மீ சார்… உள்ள வரலாமா?”
வாசலில் நின்றிருந்தாள் நந்தினி.
மழையில் நனைந்த தலைமுடி. கையில் புத்தகங்கள். மூச்சு திணறியபடி பேசிக்கொண்டே உள்ளே வந்தாள்.
அந்த ஒரு நொடி, அரவிந்த் அவளை பார்த்தான்.
அவள் சிரித்தாள்.
அந்த சிரிப்பு அவனுடைய வாழ்க்கையில் எவ்வளவு பெரிய இடம் பிடிக்கும் என்று அப்போது அவனுக்கே தெரியாது.
நந்தினி பேசிக்கொண்டே இருப்பாள்.
ஒரு விஷயத்தைச் சொல்வதற்குள் இன்னொரு விஷயத்துக்கு போய்விடுவாள். மரம் பார்த்தாலும் கவிதை பேசுவாள். மழை வந்தால் குழந்தையைப் போல மகிழ்வாள்.
“மழைக்கு ஒரு வாசனை இருக்குன்னு உனக்கு தெரியுமா?”
என்று ஒருநாள் கேட்டாள்.
அரவிந்த் சிரித்தான்.
“மழைக்கு வாசனை இல்லை. மண்ணுக்குத்தான்.”
“அது தப்பான பதில்,” என்றாள் அவள்.
“மழைக்குநினைவுகளோட வாசனை இருக்கும்.”
அவன் அவளை பார்த்தான்.
அந்த நொடியில்தான்அவனுக்குப் புரிந்தது —
நந்தினி சாதாரணமாக வாழும் பெண் அல்ல.
உணர்ச்சிகளைவார்த்தைகளாக வாழும் பெண்.
கல்லூரி பின்புறத்தில் ஒரு பெரிய வேப்பமரம் இருந்தது.
அது அவர்களுடைய உலகம்.
வகுப்புகள் முடிந்ததும் இருவரும் அங்கேயே அமர்ந்திருப்பார்கள். சில நேரங்களில் தேநீர். சில நேரங்களில் கவிதைகள். சில நேரங்களில் காரணமே இல்லாத சிரிப்புகள்.
“நீ ஏன் எப்போதும் இவ்வளவு அமைதியாஇருப்பே?”
என்று கேட்டாள் நந்தினி.
“எல்லாருக்கும் பேச வார்த்தைகள் தேவையில்லை.”
“அப்போ?”
“சிலருக்கு அருகில் இருப்பதுதான் போதும்.”
அந்தப் பதிலை கேட்டவள் சில விநாடிகள் பேசவில்லை.
பிறகு மெதுவாக சொன்னாள்:
“உன்னோட அமைதியோடபழகிடுறது ரொம்ப ஆபத்தான விஷயம்.”
“ஏன்?”
“அதுக்கு அடிமை ஆகிடுவோம்.”
அவர்கள் ஒருபோதும் “காதல்” என்ற வார்த்தையை பயன்படுத்தவில்லை.
ஆனால் அவர்களுக்குள் காதல் இருந்தது.
அது கைப்பிடித்த நடை இல்லை.
பெரிய வாக்குறுதிகளும் இல்லை.
மாறாக…
அவள் குளிரில் நடுங்கும் போது அவன் தேநீர் வாங்கித்தருவது.
அவன் சோர்வாக இருந்தால் அவள் அமைதியாக அருகில் அமருவது.
ஒருவர் பேசும்போது மற்றொருவர் முழுமையாக கேட்பது.
அந்தச் சிறிய விஷயங்களில்தான் அவர்கள் காதல் வாழ்ந்தது.
ஒருநாள் மழை பெய்துக்கொண்டிருந்தது.
வேப்பமரத்தின் கீழ் நின்றுகொண்டேநந்தினி கேட்டாள்:
“நம்ம வாழ்க்கை ஒருநாள் வேறபாதைக்குபோயிட்டா என்ன ஆகும்?”
அரவிந்த் சிறிது நேரம் யோசித்தான்.
“காற்றை யாராலும் பிடிக்க முடியாது. ஆனா அது தொட்டநினைவுகளை யாராலும் மறக்க முடியாது.”
அவள் எதுவும் பேசவில்லை.
ஆனால் அவள் கண்கள் நனைந்திருந்தன.
காலம் யாருக்காகவும்நின்றதில்லை.
கல்லூரி முடிந்தது.
அரவிந்த்வேலைக்காக சென்னை சென்றான்.
நந்தினி தனது குடும்பத்துடன்மதுரைக்கு.
ஆரம்பத்தில் தினமும் பேசினார்கள்.
“சாப்பிட்டியா?”
“இன்று என்ன செய்தாய்?”
“மழை இங்கும்வந்துச்சு…”
இப்படியாகத்தொடங்கியஉரையாடல்கள், மெதுவாக குறைய ஆரம்பித்தன.
வாழ்க்கை அவர்களுக்குள் நேரத்தை திருடிக்கொண்டது.
ஒருநாள் இரவு, நந்தினி அழைத்தாள்.
அவள் குரல் வழக்கம்போல் இல்லை.
“அரவிந்த்…”
“ஹ்ம்?”
“வீட்டில் எனக்காக மாப்பிள்ளை பார்த்திருக்காங்க.”
அவன் சில விநாடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
விசித்திரமாக, அவனுக்கு கோபம் வரவில்லை.
அதிர்ச்சியும் இல்லை.
மாறாக, உள்ளே ஏதோ மெதுவாக உடைந்தது.
“நீ சந்தோஷமா?”
என்று மட்டும் கேட்டான்.
அந்தப் பக்கத்தில் நீண்ட மௌனம்.
பிறகு அவள் சொன்னாள்:
“எல்லா முடிவுகளும்நம்ம மனசு கேட்டு எடுக்கப்படாது.”
அவர்கள் கடைசியாக சந்தித்தது ரயில் நிலையத்தில்.
மாலை நேரம்.
மக்கள் கூட்டம்.
அறிவிப்புச்சத்தங்கள்.
நந்தினி வெள்ளை சால்வைஅணிந்திருந்தாள்.
அவள் கண்களில் தூக்கம் இல்லை.
“நான் உனக்கு ஒரு விஷயம் சொல்லணும்,” என்றாள்.
அரவிந்த் அமைதியாக பார்த்தான்.
“நான் உன்னகாதலிச்சேன்.”
அவன் மெதுவாக சிரித்தான்.
“எனக்கு தெரியும்.”
“அப்போ ஏன் சொல்லல?”
“சில உறவுகள் சொல்லாமலேஅழகா இருக்கும்.”
அவள் அழ ஆரம்பித்தாள்.
“நம்ம இருவரும் சேர முடியாதா?”
அவன் ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தான்.
மழைக்காற்று உள்ளே வந்தது.
“சில மனிதர்கள் நம்ம வாழ்க்கையில் சேர வரமாட்டாங்க…
நம்ம வாழ்க்கையை அழகாக்கத்தான்வருவாங்க.”
ரயில் நகர ஆரம்பித்தது.
நந்தினி அவனை பார்த்துக்கொண்டே நின்றாள்.
அவன் கையை அசைத்தான்.
அதுவே கடைசி.
இப்போது…
ஐந்து ஆண்டுகள் கழித்து…
அதே பேருந்து நிலையத்தில்அரவிந்த் மீண்டும் அமர்ந்திருந்தான்.
காற்று வீசியது.
அவன் கையில் இருந்த குறிப்புப் புத்தகத்தின் நடுப்பக்கம்திறந்தது.
அதில் நந்தினியின் கையெழுத்து:
“நீ இல்லாத வாழ்க்கைக்கு நான் பழகிக்கிட்டேன்.
ஆனா உன்ன நினைக்காத வாழ்க்கைக்கு இன்னும் பழகவில்லை.”
அரவிந்த் கண்களை மூடினான்.
அந்தக் காற்றில் இன்னும் அவள் குரல் இருந்தது.
அந்த மௌனத்தில் இன்னும் அவள் அருகாமை இருந்தது.
சில காதல்கள் தோல்வியடைவதில்லை.
அவை வெறும் நினைவுகளாக வடிவம் மாறுகின்றன.
அவன் மெதுவாக எழுந்தான்.
மழை மீண்டும் ஆரம்பித்தது.
இந்த முறை,
அவன் தனியாக நடக்கவில்லை.
அவளின் மௌனங்களோடு நடந்தான்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக