காத்திருந்த கார்த்திகா - முனைவர் பீ. பெரியசாமி

 

காத்திருந்த கார்த்திகா

முனைவர் பீ. பெரியசாமி

வலிகளை வென்று அரியணை ஏறிய ஒரு பெண்ணின் உணர்ச்சிகரமான காவியம் பசுமை போர்த்திய வயல்வெளிகளும், புள்ளினங்களின் ரீங்காரமும் நிறைந்த அந்தச் சிறிய கிராமத்தில், கார்த்திகாவின் சிறுவயது வாழ்க்கை ஒரு தேவதைக் கதை போலத்தான் தொடங்கியது. பல சோதனைகளையும் கடந்து, ஒரு மாபெரும் ஆளுமையாக அவள் உருவெடுத்த கதை இது.

கார்த்திகாவின் சிறுவயது வாழ்க்கை, இயற்கை அன்னை தன் கைகளால் வரைந்த ஒரு அழகான ஓவியம் போலத் தொடங்கியது. பச்சை பசேலென விரிந்து கிடக்கும் நெல் வயல்களும், அவற்றின் ஊடே சலசலத்து ஓடும் வாய்க்கால் தண்ணீரும், அந்தத் தண்ணீரில் துள்ளிக்குதிக்கும் கெண்டை மீன்களும்தான் அவளது அன்றாடக் காட்சிப் பொருட்கள். விடியற்காலையில் குயில்களின் கூவலும், கறவை மாடுகளின் மணியோசையும் அவளுக்கு அலாரமாய் அமைந்தன.

அவளது உலகம் மிகவும் சுருங்கியது, ஆனால் பேரழகு நிறைந்தது. வீட்டின் முற்றத்தில் சிந்திக்கிடக்கும் மணலில் வீடு கட்டி விளையாடுவதும், தெருவோரத்து புளிய மரங்களில் ஏறிப் புளியங்காய் பறிப்பதும், மழைக் காலங்களில் தெருவில் ஓடும் தண்ணீரில் காகிதக் கப்பல் செய்து விடுவதும்தான் அவளது ஆகப்பெரும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. கவலைகள் ஏதுமற்ற அந்த மழலைப் பருவத்தில், அவளது சிரிப்பொலி அந்த கிராமத்தின் தெருக்களெங்கும் எதிரொலித்துக் கொண்டே இருக்கும்.

அவளது இந்த அழகிய கிராமிய வாழ்க்கைக்கு மேலும் வர்ணம் பூசியவர் அவளது அப்பா முத்தையா. அவர் ஒரு சாதாரண விவசாயி என்றாலும், கார்த்திகாவிற்கு அவர் ஒரு மாபெரும் பேரரசர். மாலையில் வயல் வேலை முடிந்து தந்தை வீட்டிற்கு வரும் வேளைக்காகக் கார்த்திகா வாசலிலேயே காத்திருப்பாள். தூரத்தில் அவர் வருவது தெரிந்ததும், "அப்பா..." என்று கத்திக்கொண்டே ஓடிச்சென்று அவரது 이டுப்பில் தொற்றிக்கொள்வாள். அவளது பிஞ்சுக்கரங்களைப் பற்றிக்கொண்டு ஓடைக்கரைக்கு அழைத்துச் செல்வது முத்தையாவின் வழக்கம்.

மேற்கே மறையும் சூரியனின் செவ்வானத்து ஒளியில், ஓடைக்கரை மணலில் அமர்ந்து கொண்டு, அவளது தலையைக் கோதியபடியே நிலவையும் நட்சத்திரங்களையும் காட்டி அவர் சொல்லும் கதைகள்தான் கார்த்திகாவின் கற்பனைத் திறனை வளர்த்தன.

"என் கண்ணு... இந்த வானத்துல இருக்கிற நட்சத்திரம் மாதிரி நீயும் ஒரு நாள் பிரகாசமா ஜொலிக்கணும். இந்த ஊருக்கே நல்லது செய்யற பெரிய அதிகாரியா நீ வரணும்," என்று முத்தையா அடிக்கடி கூறுவார்.

அப்பாவின் அந்த வார்த்தைகள் அவளுக்கு அப்போது புரியவில்லை என்றாலும், அவரது மார்பில் சாய்ந்து கொண்டு அந்த வெதுவெதுப்பான பாசத்தை நுகர்வது அவளுக்குப் பேரானந்தமாக இருந்தது. தாயின் பாசமும், தந்தையின் அளவற்ற அரவணைப்புமாய், எந்தவொரு புயலும் தாக்காத ஒரு பாதுகாப்பான கூட்டிற்குள் வாழும் பறவையைப் போல, கார்த்திகாவின் கிராமிய வசந்த காலம் கவலைகளின்றி, மிக அழகாக நகர்ந்து கொண்டிருந்தது.

வசந்தங்கள் எப்போதும் நீடிப்பதில்லை என்பதை கார்த்திகாவின் வாழ்க்கை மிகக் கொடூரமாக உணர்த்திய நாள் அது. கார்த்திகாவிற்கு அப்போதுதான் பத்து வயது முடிந்திருந்தது. கார்த்திகை மாதத்து அடைமழை கிராமத்தையே உலுக்கிக் கொண்டிருந்தது. அன்றைய தினம் விடியற்காலையிலிருந்தே வானம் கறுத்திருந்தது; மேகங்கள் ஒன்றோடொன்று மோதி பயங்கர சத்தத்துடன் இடி முழக்கமிட்டுக் கொண்டிருந்தன.

மழையின் தீவிரம் அதிகமாக இருந்ததால், அன்று கார்த்திகா பள்ளிக்குச் செல்லவில்லை. வீட்டின் திண்ணையில் அமர்ந்து, கூரையிலிருந்து சொட்டும் மழைத்துளிகளை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். வறுமையின் பிடியில் இருந்த அந்த விவசாயக் குடும்பத்திற்கு, ஒரு நாள் வேலை முடங்கினாலும் அடுப்பெரிவது கடினம். "மழை பெஞ்சா என்னம்மா... வயல்ல மதகை திறந்து விடலைன்னா பயிரெல்லாம் அழுகிடும். போயிட்டு வந்திடுறேன்," என்று கூறிவிட்டு, முத்தையா கையில் ஒரு கம்பையும், தலையில் ஒரு சாக்கையும் போர்த்திக்கொண்டு பலத்த மழையையும் பொருட்படுத்தாமல் வயலுக்குப் புறப்பட்டார்.

புறப்படும்போது, திண்ணையில் அமர்ந்திருந்த கார்த்திகாவின் கன்னத்தைக் கிள்ளி, "அப்பன் சீக்கிரம் வந்திடுறேன் கண்ணு, உள்ள போய் உக்காரு," என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றார். அதுதான் அவர் அவளிடம் பேசிய கடைசி வார்த்தைகள்.

அவர் சென்று இரண்டு மணி நேரம் கடந்திருக்கும். திடீரென, கிராமமே அதிரும் வகையில் ஒரு பயங்கரமான இடி சத்தம் கேட்டது. அதைத் தொடர்ந்து ஊரே ஒற்றை திசையை நோக்கி ஓடும் சலசலப்பு சத்தம் கேட்டது. யாரோ ஒரு அலறல் சத்தத்துடன் கார்த்திகாவின் வீட்டு வாசலுக்கு ஓடி வந்தார்கள். "மீனாட்சி... முத்தையா மேல வயக்காட்டுல இடி விழுந்திடுச்சுப்பா..." என்ற வார்த்தை காற்றில் கலந்த கணத்தில், கார்த்திகாவின் பிஞ்சு நெஞ்சம் உறைந்து போனது.

மழையையும் பொருட்படுத்தாமல் கார்த்திகாவும் அவளது தாயும் வயல்வெளியை நோக்கி அலறியடித்துக் கொண்டு ஓடினர். சேற்றிலும் தண்ணீரிலும் தட்டுத்தடுமாறி விழுந்து ஓடி வயலை அடைந்தபோது, அங்கு ஊர் மக்கள் கூடி நின்றிருந்தனர். கூட்டத்தைப் பிளந்து கொண்டு உள்ளே சென்ற கார்த்திகா கண்ட காட்சி, அவளது வாழ்நாளின் மிகப்பெரிய வடுவாக மாறியது.

எப்போதும் அவளைத் தூக்கிச் சுமக்கும் அந்தப் பாசக்காரத் தந்தை, கருகிய உடலோடு, சேற்றில் மல்லாந்து கிடந்தார். இடியின் தாக்கத்தால் ஏற்பட்ட மாரடைப்பில் அவரது உயிர் அந்த இடத்திலேயே பிரிந்திருந்தது.

"அப்பா... எந்திரிப்பா... கதை சொல்லுப்பா..." என்று கார்த்திகா அவரது குளிர்ந்து போன உடலைக் கட்டிப்பிடித்துக் கதறினாள்.

அவளது அழுகுரல் அந்தப் பெருமழையின் சத்தத்தையும் தாண்டி ஒலித்தது. மின்னல் தாக்கி மரித்த தந்தையின் வெற்றுடலைப் பார்த்து, மரணம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாத அந்தப் பத்து வயதுச் சிறுமி விக்கித்து நின்றாள். அவளது ஒட்டுமொத்த உலகமும், பாதுகாப்பும் அந்தச் சேற்று மண்ணோடு மண்ணாகப் புதைந்து போனது. வானம் பொழிந்த மழையை விட, கார்த்திகாவின் கண்களில் இருந்து பொழிந்த கண்ணீர் அந்த வயல்வெளியை நனைத்தது. அவளது வாழ்வின் வசந்த காலத்தை அப்படியே பொசுக்கிவிட்டு, ஒரு நீண்ட இருண்ட காலத்தைத் தொடங்கி வைத்தது அந்த இடிவிழுந்த நொடி.

தந்தையின் மரணம் தந்த வடுவிலிருந்து கார்த்திகா மீளவே இல்லை. அந்தப் பிஞ்சு நெஞ்சம் இன்னும் தன் அப்பாவின் இழப்பை ஏற்கும் முதிர்ச்சியைப் பெறாத நிலையில், அவளது வாழ்வை மொத்தமாகச் சிதைக்கும் அடுத்த பேரிடி அவளது வீட்டிற்குள்ளிருந்தே உருவானது. முத்தையாவின் மறைவுக்குப் பின், அந்த ஏழைக் குடும்பத்தின் பொருளாதாரத் தூண் அடியோடு சரிந்தது.

கார்த்திகாவின் தாய், கணவனின் பிரிவாலும், அடுத்த வேளை உணவுக்கு வழியில்லாத வறுமையின் பிடியினாலும் நிலைகுலைந்து போனாள். சுற்றத்தாரின் ஆதரவோ, ஆறுதல் சொல்லும் நல்லுறவுகளோ அந்த ஏழைக் குடும்பத்திற்குப் பக்கபலமாக இல்லை. இந்தத் தனிமையையும், பாதுகாப்பற்ற சூழலையும் சாதகமாக்கிக் கொண்ட அந்த ஊரைச் சேர்ந்த ஒரு நபர், அவளது தாய்க்குப் போலி ஆறுதல் கூறி நெருக்கமானார். நாளாக நாளாக, அவளது தாயின் கவனம் கார்த்திகாவை விட, அந்த நபரின் பக்கமே திரும்பியது.

ஊருக்குள் எழும் கிசுகிசுக்களும், அக்கம் பக்கத்தினரின் குத்தலான பேச்சுகளும் பத்து வயதுக் கார்த்திகாவின் காதுகளை எட்டின. ஆனால், "பெற்ற தாய் தன்னை கைவிடமாட்டாள்" என்ற அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையில் அவள் இருந்தாள். ஒரு நாள் இரவு, கார்த்திகா அரைகுறைத் தூக்கத்தில் இருந்தபோது, வீட்டின் மூலையில் தாயும் அந்த நபரும் இரகசியமாகப் பேசிக் கொள்வது கேட்டது.

"அந்தப் புள்ளையை கூட்டிக்கிட்டு போனா நமக்கு சுமையா இருக்கும். அவளை இங்கேயே அவங்க பாட்டி வீட்டுல விட்டுட்டு, நாம டவுனுக்குப் போயிடலாம்," என்ற வார்த்தைகள் கார்த்திகாவின் காதுகளில் நஞ்சாகப் பாய்ந்தன.

மறுநாள் விடிந்தது. கார்த்திகா கண்விழித்துப் பார்த்தபோது வீடே சூனியமாகக் கிடந்தது. தாயின் துணிகளும், அவளது சில பொருட்களும் அங்கிருக்கவில்லை. பதறியடித்துக் கொண்டு தெருவுக்கு ஓடிவந்த கார்த்திகா, தன் தாய் அந்த மனிதரோடு ஊர் எல்லையைக் கடந்து பேருந்தில் ஏறிச் செல்வதைக் கண்டாள்.

"அம்மா... அம்மா... என்னை விட்டுட்டுப் போகாதீங்கம்மா! நான் சமத்தா இருப்பேன்... பசியில அழ மாட்டேன்மா!" என்று கத்திக்கொண்டே, அந்தப் பேருந்தின் பின்னால் தன் பிஞ்சுப் பாதங்கள் வலிக்க வலிக்கக் கார்த்திகா ஓடினாள். ஆனால், பேருந்து அவளது அழுகுரலைத் தாண்டி வேகமாகச் சென்று மறைந்தது. தன் பெற்ற தாய், தன் சுயநலத்திற்காகத் தன்னைப் பாதாளத்தில் தள்ளிவிட்டுச் சென்றதை அவளால் ஜீரணிக்கவே முடியவில்லை.

தந்தையை இழந்த சோகத்தை விட, தாயால் கைவிடப்பட்ட அந்த ஏமாற்றம் அவளுக்குள் இருந்த ஒட்டுமொத்த நம்பிக்கையையும் உடைத்தெறிந்தது. "இனி இந்த உலகத்தில் எனக்கு யாருமே இல்லை" என்ற அனாதைப் உணர்வு அவளை ஆட்கொண்டது. தாயின் துரோகம் அவளது நெஞ்சில் ஆறாத வடுவாக மாறியது; அழுவதற்குக்கூடக் கண்ணீரின்றி, உடைந்த நம்பிக்கைகளோடு அந்தத் தெருவோரத்தில் சுருண்டு கிடந்தாள் கார்த்திகா.

பெற்ற தாயாலேயே நடுரோட்டில் அனாதையாகக் கைவிடப்பட்ட கார்த்திகாவிற்கு, இறுதியாக மிஞ்சிய ஒரே புகலிடம் அவளது பாட்டி மீனாட்சி அம்மாள் மட்டும்தான். முதிர்ந்த வயதால் தளர்ந்திருந்த அந்தப் பாட்டி, தன் மகனின் ஒரே வாரிசான கார்த்திகாவைத் தூக்கித் தன் நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டார்.

அன்று முதல் கார்த்திகாவின் வாழ்க்கை ஒரு புதிய திசையில், கடுமையான சூழலில் பயணிக்கத் தொடங்கியது. அவர்கள் வாழ்ந்தது ஊர் எல்லையில் இருந்த ஒரு சிறிய ஒற்றை அறைக் குடிசை. ஓட்டைக் கூரையின் வழியே பகலில் சூரிய வெளிச்சமும், இரவில் நிலவொளியும் கசிந்து விழும். மழைக்காலங்களில் கூரையிலிருந்து ஒழுகும் தண்ணீரைத் தடுத்து, கார்த்திகா நனையாமல் இருக்கத் தன் சேலையையே குடையாகப் பிடித்துக் கொண்டு விடிய விடிய அமர்ந்திருப்பார் பாட்டி.

வறுமை ஒருபுறம் வாட்டினாலும், ஊர் மக்களின் ஏளனப் பேச்சுகள் கார்த்திகாவின் பிஞ்சு மனதை ஓயாமல் துளைத்தன. "அப்பன் செத்துப்போனான், ஆத்தா ஓடிப்போயிட்டா... இந்தச் சிறுக்கி மக இனி என்ன உருப்படப் போறா?" என்று கடந்து போகும் மனிதர்கள் வீசிய சொற்கள் கூரிய அம்புகளாய் அவளைக் குத்தின. இதனால் கார்த்திகா யாரிடமும் பேசாமல், தன்னை ஒரு தனிமைச் சிறைக்குள் பூட்டிக் கொண்டாள்.

பள்ளி முடிந்து வந்தால் நேராகக் குடிசையின் மூலையில் முடங்கிக் கொள்வாள். அவளுக்கு இருந்த ஒரே வடிகால் புத்தகங்கள் மட்டும்தான். அரசாங்கம் கொடுத்த மண்ணெண்ணெய் விளக்கின் மங்கலான வெளிச்சத்தில், நள்ளிரவு வரை அவள் படித்துக் கொண்டிருப்பாள்.

"யாரும் இல்லைன்னு கலங்காத கண்ணு... பெத்தவளே கைவிட்டாலும் இந்த உலகத்துல உனக்குன்னு ஒரு விடிவுகாலம் வரும். உன் அப்பன் ஆசைப்பட்ட மாதிரி நீ படிச்சுப் பெரிய ஆளாகணும். அதுவரைக்கும் இந்த உசுரை கையில் பிடிச்சுகிட்டு இந்த நெசக்காரி கிழவி நான் உனக்குத் துணையா இருப்பேன்," என்று பாட்டி அவளது கண்ணீரைத் துடைத்து ஆறுதல் கூறுவார்.

பாட்டி மீனாட்சி அம்மாள் தன் தள்ளாத வயதிலும் பிறர் வீடுகளில் கூலி வேலை செய்தும், நெல் குத்தியும் கிடைத்த சொற்பக் காசைக் கொண்டு கார்த்திகாவிற்குத் தேவையான பேனா, பென்சில், நோட்டுகளை வாங்கிக் கொடுத்தார். வறுமையும் தனிமையும் கார்த்திகாவை முடக்கவில்லை; மாறாக, அவளுக்குள் ஒரு வைராக்கிய நெருப்பை மூட்டின. தன்னை ஏளனம் செய்த இந்தச் சமூகம் தன் முன்னால் நிமிர்ந்து பார்க்க வேண்டும் என்ற வெறி அவளுக்குள் உதித்தது. பாட்டியின் சுருங்கிய கைகளும், அவர் சிந்திய வியர்வையும் தந்த நிழலில், கார்த்திகா தன் தனிமைப் பயணத்தை ஒரு மௌனப் புரட்சியாக மாற்றத் தொடங்கினாள்.

பள்ளிப் படிப்பில் மாவட்ட அளவில் முதல் மதிப்பெண் பெற்றுத் தேர்ச்சி பெற்ற கார்த்திகாவிற்கு, நகரத்தில் இருந்த ஒரு புகழ்பெற்ற அரசுக் கல்லூரியில் இளங்கலைப் பட்டப்படிப்பு (B.A.) பயில இடம் கிடைத்தது. ஆனால், உயர் கல்வி என்பது அவளுக்கு அத்தனை எளிதானதாக இருக்கவில்லை. கிராமத்து எல்லைகளைத் தாண்டி, நகர்ப்புறச் சூழலுக்குள் நுழைந்தபோதே அவளுக்குப் புதிய சவால்கள் முளைத்தன.

கல்லூரி கட்டணம் அரசிடமிருந்து உதவித்தொகையாக (Scholarship) கிடைத்தாலும், தினசரி பேருந்து கட்டணம், புத்தகங்கள் வாங்குவது, மதிய உணவு போன்ற அடிப்படைத் தேவைகளுக்கே அவளிடம் பணம் இல்லை. பாட்டி கிராமத்தில் கூலி வேலை செய்து அனுப்பும் நூறும் இருநூறும் அவளது ஒரு வாரத் தேவைக்கே பற்றாக்குறையாக இருந்தது.

பல நாட்கள், கல்லூரியின் மதிய உணவு இடைவேளையின்போது மற்ற மாணவிகள் உணவருந்தச் செல்ல, கார்த்திகா மட்டும் யாரிடமும் தன் வறுமையைக் காட்டிக் கொள்ளாமல், நூலகத்தின் ஒரு மூலையில் அமர்ந்து புத்தகங்களுக்குள் தன் பசியைத் தொலைப்பாள். வறுமை ஒருபுறமிருக்க, வர்க்க வேறுபாடும் அவளை வாட்டியது. நாகரிகமான உடைகளோடும், விலையுயர்ந்த கைபேசிகளோடும் வலம் வந்த நகரத்து மாணவிகளுக்கு மத்தியில், இரண்டு செட் துவைத்த பழைய சுடிதாரும், தேய்ந்துபோன செருப்புமாய் வலம் வந்த கார்த்திகா பலமுறை கேலிக்கும் கிண்டலுக்கும் ஆளானாள். ஆனால், அவளது கவனம் ஆடம்பரத்தின் மீது இருக்கவில்லை; அவளது இலக்கு தெளிவானதாக இருந்தது.

வகுப்பறைப் பாடங்கள் மட்டுமின்றி, பொது அறிவுப் புத்தகங்களையும், போட்டித் தேர்வுகளுக்கான இதழ்களையும் தேடித்தேடிப் படித்தாள். பேராசிரியர்கள் கேட்கும் கடினமான கேள்விகளுக்குக் கார்த்திகாவிடமிருந்து மட்டுமே துல்லியமான பதில்கள் வரும்.

பாட்டியின் சுமையைக் குறைக்க, கல்லூரி நேரம் போக மீதி நேரத்தில் ஒரு சிறிய புத்தகக் கடையில் பகுதிநேர வேலைக்குச் சேர்ந்தாள். அங்கு கிடைத்த சொற்ப வருமானத்தைக் கொண்டு தன் செலவுகளைச் சமாளித்ததோடு, பாட்டிக்கு மருந்து வாங்கவும் பணம் அனுப்பினாள்.

ஆண்டுகள் உருண்டோடின. இறுதி ஆண்டுத் தேர்வு முடிவுகள் வெளியானபோது, கார்த்திகா தன் கல்லூரித் தடையை மட்டுமின்றி, மாநில அளவிலான சாதனையை நிகழ்த்தியிருந்தாள். ஆம், அவள் பல்கலைக்கழக அளவில் முதலாவது இடத்தைப் பிடித்துத் தங்கப் பதக்கத்தை (University Gold Medal) வென்றிருந்தாள்.

பட்டமளிப்பு விழா மேடையில், ஆளுநரின் கைகளால் கார்த்திகா தங்கப் பதக்கத்தைப் பெற்றபோது, அந்தப் பிரம்மாண்டமான அரங்கமே கைதட்டலால் அதிர்ந்தது. அந்த அரங்கத்தின் கடைசி வரிசையில், கிழிந்த புடவையோடும், ஒழுகும் கண்ணீரோடும் அமர்ந்திருந்தாள் பாட்டி மீனாட்சி அம்மாள். மேடையிலிருந்து இறங்கி நேராக ஓடிவந்து, தன் பாட்டியின் கழுத்தில் அந்தத் தங்கப் பதக்கத்தைப் பூட்டினாள் கார்த்திகா.

"பாட்டி... உன் உழைப்பு வீண் போகல பாட்டி... இது வெறும் ஆரம்பம்தான்," என்று கார்த்திகா பாட்டியைக் கட்டியணைத்துக் கூறினாள்.

வறுமை, ஏளனம், பசி எனத் தன் பாதையில் வீசப்பட்ட அத்தனை தடைகளையும் தன் கல்வி என்னும் ஆயுதத்தால் உடைத்தெறிந்து, அடுத்த மாபெரும் இலக்கை நோக்கிப் பாயத் தயாரானாள் கார்த்திகா.

தங்கப் பதக்கத்துடன் பட்டப்படிப்பை முடித்த கார்த்திகாவிற்குப் பல தனியார் நிறுவனங்களில் இருந்து நல்ல சம்பளத்துடன் வேலை வாய்ப்புகள் வந்தன. ஆனால், வறுமையின் பிடியில் இருந்து தப்பிக்க அந்த வேலைகள் உதவக்கூடும் என்றாலும், அவளது லட்சியம் அதுவல்ல. சிறுவயதில் ஓடைக்கரையில் அமர்ந்து தன் தந்தை விதைத்த அந்த ஐ.ஏ.எஸ் (IAS) கனவு, அவளது ரத்தத்தில் ஊறியிருந்தது.

இந்திய ஆட்சிப் பணித் தேர்வுக்குத் தயாராவது என்பது சாதாரண விஷயமல்ல. டெல்லி போன்ற பெருநகரங்களுக்குச் சென்று பல்லாயிரக்கணக்கில் பணம் செலவழித்துப் பயிலரங்குகளில் படிக்க கார்த்திகாவால் முடியாது. அவளுக்கு இருந்த ஒரே பலம், அவளது வைராக்கியமும், மாவட்ட நூலகமும் மட்டும்தான்.

தினமும் அதிகாலை நான்கு மணிக்கே எழுந்து படிப்பைத் தொடங்குவாள். பகல் முழுவதையும் மாவட்ட பொது நூலகத்தில் கழித்தாள். அங்குள்ள பழைய நாளிதழ்கள், நடப்பு நிகழ்வுகள் மற்றும் வரலாற்றுப் புத்தகங்களை வரிவிடாமல் படித்துத் தன் குறிப்புகளைத் தயார் செய்தாள். இரவு நேரத்தில், பாட்டியின் குடிசையில் மண்ணெண்ணெய் விளக்கின் வெளிச்சத்தில், கொசுக்களின் கடியையும் பொருட்படுத்தாமல் நள்ளிரவு வரை அவளது பேனா ஓடிக்கொண்டே இருக்கும்.

முதல் முறை தேர்வு எழுதியபோது, அவளால் முதன்மைத் தேர்வை (Mains) தாண்ட முடியவில்லை. இரண்டாம் முறை, நேர்முகத் தேர்வு (Interview) வரை சென்று சில மதிப்பெண்கள் வித்தியாசத்தில் வாய்ப்பை இழந்தாள். சுற்றியிருந்தவர்கள், "இதெல்லாம் நம்ம வசதிக்கு ஏத்த படிப்பு இல்லை, ஒழுங்கா ஏதாவது வேலைக்குப் போ" என்று மீண்டும் வற்புறுத்தினர். ஆனால், கார்த்திகா அசரவில்லை. தோல்விகள் அவளை பலவீனப்படுத்தவில்லை, மாறாக அவளது உத்திகளை இன்னும் கூர்மையாக்கின. "என் தந்தைக்காகவும், எனக்காக உழைத்த என் பாட்டிக்காகவும் நான் வென்றே தீருவேன்" என்று தனக்குள் சபதம் எடுத்தாள்.

மூன்றாவது முறை, தனது முழு ஆற்றலையும் திரட்டித் தேர்வு எழுதினாள். விடாமுயற்சிக்குக் கிடைத்த பரிசாக, அகில இந்திய அளவில் மிகச் சிறந்த மதிப்பெண்களுடன் தேர்ச்சி பெற்று, இந்திய ஆட்சிப் பணிக்கு (IAS) தகுதி பெற்றாள்.

சில வருடக் கடினமான பயிற்சிக்குப் பிறகு, கார்த்திகாவிற்குத் தற்செயலாக அவளது சொந்த மாவட்டத்திலேயே மாவட்ட ஆட்சியராக (District Collector) பொறுப்பேற்கும் ஆணை கிடைத்தது.

அவள் பதவியேற்கும் அந்த நாள் வந்தது. மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலகத்தின் பிரம்மாண்டமான வாயிலில், காவலர்கள் அணிவகுத்து நின்று அவளுக்கு 'கார்டு ஆஃப் ஆனர்' (Guard of Honour) மரியாதை செலுத்தினர். கம்பீரமான வெள்ளை நிற அரசு வாகனத்தில் இருந்து, நீல நிறப் புடவையில், முகத்தில் அசாத்தியமான அமைதியோடும் ஆளுமையோடும் இறங்கினாள் கார்த்திகா.

அவள் தனது அந்தப் பெரிய குளிரூட்டப்பட்ட அலுவலக அறைக்குள் நுழைந்தாள். அங்கே, சுருங்கிய சேலையோடு, கைகளில் தடியூன்றி, கண்கள் பனிக்க நின்றிருந்தார் அவளது பாட்டி மீனாட்சி. கார்த்திகா, தான் அமர வேண்டிய அந்த அதிகாரப் பூர்வமான நாற்காலியில் அமர்வதற்கு முன்பு, நேராகச் சென்று பாட்டியின் கால்களில் விழுந்து ஆசி பெற்றாள். பின்னர், பாட்டியின் கைகளைப் பிடித்து அந்த நாற்காலியின் அருகில் அமர வைத்தாள்.

அப்போது, அந்த அலுவலகத்தின் வாசலில், பொதுமக்களின் கூட்ட நெரிசலுக்குப் பின்னால் ஒரு பெண்மணி நின்று கொண்டிருந்தாள். அது கார்த்திகாவின் தாய். ஆடம்பர வாழ்க்கையைத் தேடி ஓடி, இறுதியில் அந்த மனிதராலும் கைவிடப்பட்டு, வறுமையில் வாடி, இன்று தன் மகளைப் பார்க்கும் குற்ற உணர்ச்சியோடும், கண்களில் வழியும் கண்ணீரோடும் கூட்டத்தில் ஒருத்தியாக நின்று அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். கார்த்திகாவின் கூர்மையான கண்கள் அவளைக் கண்டுகொண்டன. ஆனால், அந்தப் பார்வையில் கோபமோ, பழிவாங்கலோ இல்லை; கடந்து வந்த வலிகள் தந்த முதிர்ச்சியும், ஒரு மாவட்டத்தை ஆளப் போகும் ஆளுமைக்கான மௌனமும் மட்டுமே இருந்தது.

சிறுவயதில் ஒரு பெருமழை நாளில், சேற்று மண்ணில் விதைக்கப்பட்ட கார்த்திகா என்னும் விதை, இன்று பல புயல்களையும் சோதனைகளையும் கடந்து, ஒரு மாவட்டத்தையே தாங்கும் ஆலவிருட்சமாய் நிமிர்ந்து நின்றது. இத்தனை காலம் தன் வாழ்வின் விடியலுக்காகவும் நீதிக்காகவும் காத்திருந்த கார்த்திகா, இன்று பல்லாயிரக்கணக்கான ஏழை எளிய மக்களின் வாழ்வின் விடியலாக, அந்த அரியணையில் அமர்ந்திருந்தாள்.