பின்னிரவின் நிசப்தத்தை அவ்வப்போது கிழித்துச் சென்றது அந்தப் பழைய மரக்கடிகாரத்தின் ஊசல் சத்தம். ஒவ்வொரு முறை அது இடமிருந்து வலமாய் அசையும்போதும், தனக்குரிய காலத்தின் மிச்சங்களை யாரோ கரண்டியால் சுரண்டி எடுப்பது போன்ற ஒரு மெல்லிய வலி சுந்தரத்தின் நெஞ்சுக்குள் இறங்கியது. எழுபத்தைந்து வயதென்பது வெறும் நரைத்த முடிகளிலோ, தளர்ந்துபோன தோலிலோ மட்டும் தங்கிவிடுவதில்லை; அது மனிதனின் மௌனங்களில் வந்து அப்பிக்கொள்கிறது.
அந்தப் பழைய வீட்டின் கூடத்தில், நிலவொளி சாளரத்தின் வழியே விழுந்து ஒரு சதுர வெள்ளைத் துணியைப் போலத் தரையில் கிடந்தது. சுந்தரத்தின் விரல்கள் மடியில் இருந்த அந்தப் பழைய கருப்பு-வெள்ளை புகைப்படத்தின் ஓரங்களை நடுக்கத்தோடு தடவிக்கொண்டிருந்தன. அதில் ஒரு இளம் பெண்ணின் முகம், காலத்தின் மஞ்சள் படிந்த புன்னகையோடு அவரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. மரகதம் போய் இன்றோடு பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நிறைவடைந்துவிட்டன. ஆனால், இந்த வீட்டில் இன்னமும் அவளது வாசம் மிச்சமிருப்பது போன்ற பிரமை. சமையலறைக் கதவை யாரோ லேசாகத் தள்ளும் சத்தம் கேட்டால் கூட, "என்னங்க, சுடுதண்ணி வச்சிருக்கேன், குளிக்கப் போறீங்களா?" என்று அவள் கேட்பது போலவே தோன்றும்.
வெளியே மெல்லிய தூறல் விழத் தொடங்கியது. மழைக்கு எப்போதும் ஒரு விசித்திரமான குணம் உண்டு; அது நிகழ்காலத்தின் மீது பழைய நினைவுகளின் ஈரத்தைத் தெளித்துவிட்டுப் போய்விடும்.
வாசலில் ஒரு கார் வந்து நிற்கும் சத்தமும், கதவு திறக்கப்படும் ஓசையும் கேட்டது. உள்ளே நுழைந்தான் ராகவ். நனைந்த கோட்டை உதறியபடி, சுவரில் சாய்ந்து ஷூக்களைக் கழற்றினான். முப்பத்திரண்டு வயதான அவனது முகத்தில் அத்தனை உலகியல் சோர்வுகள் அப்பியிருந்தன. கண்களுக்குக் கீழே கருவளையங்கள், கன்னங்களில் மழிக்கப்படாத தாடி முட்கள். கணினித் திரையின் நீல வெளிச்சமும், எண்களின் பெருக்கமும் அவனது இளமையின் மென்மையை உறிஞ்சி எடுத்திருந்தன. தாயை இழந்த பதினெட்டு வயதிலிருந்தே அவன் தன்னை ஒரு குறுகிய வட்டத்திற்குள் அடைத்துக் கொண்டுவிட்டான். வாழ்க்கையை வாழ்வதை விட, அதை வென்றுவிட வேண்டும் என்கிற வெறி அவனது ஒவ்வொரு அசைவிலும் வழிந்தது.
"இன்னும் தூங்கலையாப்பா?"
குரலில் எந்தக் கசப்பும் இல்லை, ஆனால் ஒரு பிணைப்பற்ற நளினம் இருந்தது. அந்த வீட்டில் பல வருடங்களாகப் பேசப்பட்டு வரும் சம்பிரதாயமான கேள்வி அது.
"தூக்கம் வரலடா. மழை வாசனை நல்லா இருந்தது, சும்மா உட்கார்ந்திருந்தேன்."
சுந்தரம் இயல்பாகப் பேச முயன்றார். கையில் இருந்த புகைப்படத்தை நைச்சியமாகத் தன் வேட்டி மடிப்புக்குள் மறைத்துக் கொண்டார். மகனிடம் தன் தனிமையை ஒருபோதும் அவர் புகாராக வைத்ததில்லை. முதுமை என்பது பிள்ளைகளுக்கு ஒரு சுமையாக மாறிவிடக் கூடாது என்பதில் அவர் எப்போதுமே கவனமாக இருந்தார்.
ராகவ் ஹாலில் இருந்த ஒற்றைச் சோபாவில் அப்படியே சரிந்தான். கண்களை மூடிக்கொண்டு நெற்றிப் பொட்டை அழுத்தித் தேய்த்தான். அவனது தோள்களின் இறுக்கம் அவன் மனதிற்குள் ஏதோ ஒரு புயல் வீசிக் கொண்டிருப்பதை அப்பட்டமாகக் காட்டியது. சுந்தரம் மெல்ல எழுந்து நின்றார். மூட்டு எலும்புகள் முனகின. மெதுவான அடிகளோடு சமையலறைக்குச் சென்று, மூடி வைத்திருந்த வெண்கலப் பாத்திரத்திலிருந்து மிதமான சூட்டிலிருந்த சுக்குக் காப்பியை ஒரு டம்ளரில் ஊற்றி எடுத்து வந்தார்.
மகனின் பக்கத்தில் வந்து நின்று, "இந்தாப்பா, சுக்குக் காப்பி... கொஞ்சம் ஆசுவாசமா இருக்கும்," என்றார்.
ராகவ் கண்களைத் திறக்காமலேயே கையை நீட்டி வாங்கினான். ஒரு மிடறு குடித்தவன், திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்து தன் தந்தையைப் பார்த்தான்.
அந்தச் சுவை... சுக்கு, மிளகு, பனைவெல்லம், கூடவே ஒரு துளி ஏலக்காய். இது மரகதம் மட்டுமே கைவண்ணமாகக் கொண்டிருந்த ஒரு சூட்சுமம். மழைக்காலங்களில் பள்ளி முடிந்து நடுங்கிக்கொண்டு வரும்போது, அவள் தன் கையால் ஊட்டிவிடும் அதே காபியின் ருசி.
"அம்மா... அம்மா இப்படித்தானே வைப்பா?" ராகவின் குரல் லேசாக உடைந்தது.
சுந்தரம் மெலிதாகப் புன்னகைத்தார். சுருக்கங்கள் நிறைந்த அவரது உதடுகளில் அந்தப் புன்னகை ஒரு சோகக் கீற்றாகப் படர்ந்தது. "அவ போறதுக்கு முன்னாடி ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்துல எழுதி வச்சுட்டுப் போனாடா. ராகவுக்கு சளி பிடிச்சா மிளகை வறுத்துத் தட்டணும், காப்பி இறக்கும்போதுதான் வெல்லம் போடணும்னு... அவ போனதுக்கப்புறம் பல வருஷமா நான் உனக்கு இதைச் செஞ்சு தரவே இல்லை. நீயும் கேட்கல. இன்னைக்கு ஏனோ உன்னைப் பார்க்கும்போது செய்யத் தோணிச்சு."
ராகவ் அந்த டம்ளரையே வெறித்துப் பார்த்தான். அவனுக்குள் ஏதோ ஒன்று பலமாக இடிந்து விழுந்தது. கடந்த பத்து வருடங்களாக அவன் ஓடிக்கொண்டே இருந்தான்; பெரிய பதவி, அடுக்குமாடி வீடு, வெளிநாட்டுப் பயணங்கள், வங்கிக் கணக்கில் ஏறிக்கொண்டே போகும் பூஜ்ஜியங்கள். ஆனால், இந்த வீட்டில், தன்னை ஆழமாக நேசிக்கும் ஒரு மனிதர், காலத்தின் விளிம்பில் நின்று கொண்டு தனக்காகக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதை அவன் முற்றிலும் மறந்து போயிருந்தான். அவருக்குத் தேவை ஒரு புதிய கைக்கடிகாரமோ, பணமோ இல்லை; தன் நாளின் பத்துப் நிமிட உரையாடல்கள்தான் என்பதை உணர அவனுக்கு இத்தனை காலம் பிடித்திருக்கிறது.
"அப்பா..."
அவன் தன் கையில் இருந்த டம்ளரை டீபாயில் வைத்தான். சட்டென எழுந்து தன் தந்தையின் மார்பில் தலையைச் சாய்த்துக் கொண்டான். முப்பத்திரண்டு வயதான ஒரு ஆண், தன் தந்தையின் தோள்களில் குழந்தையாய் உருகி அழத் தொடங்கினான். பல வருடங்களாக அவனுக்குள் தேங்கிக் கிடந்த இறுக்கம், தனிமை, போட்டி, பயம் அனைத்தும் கண்ணீராக வழிந்து சுந்தரத்தின் பழைய கதர்ச் சட்டையை நனைத்தன.
"என்னை மன்னிச்சிடுங்கப்பா... நான் ரொம்ப சுயநலமா இருந்துட்டேன். இந்த வீட்ல நீங்க தனியா இருக்கீங்கன்னு தெரிஞ்சும், வேலையை ஒரு காரணமா காட்டி விலகியே நின்னுட்டேன். உங்களுக்கு வயசாயிடுச்சுங்கிற உண்மையை என் மனசு ஏத்துக்கவே பயந்துச்சு. அம்மாவை இழந்த மாதிரி உங்களையும் இழந்துடுவேனோன்னு எனக்குள்ள இருந்த பயத்தை, நான் கோபமாவும் பிஸியாவும் காட்டிட்டேன்ப்பா..."
சுந்தரம் திகைத்துப் போனார். ஆனால் அடுத்த கணமே, அவரது நடுங்கும் கைகள் மகனின் முதுகை ஆதரவாக அணைத்துக் கொண்டன. ஒரு தந்தையின் ஸ்பரிசம் எப்போதுமே காயங்களுக்கு மருந்திடும் மாயக் குணம் கொண்டது. அவரது விரல்கள் மகனின் பரட்டைத் தலையை மெல்லக் கோதிவிட்டன.
"அழுகாதடா கண்ணா... பெற்றோர்களுக்குப் பிள்ளைகள் மேல கோபமே வராது. இந்த உலகத்துல ஜெயிக்கிறதுக்காக நீ ஓடுன, அது தப்பில்ல. ஆனா ஒண்ணு மட்டும் ஞாபகம் வச்சுக்கோ, வாழ்க்கையில நாம எவ்வளவு உயரத்துக்குப் போனாலும், சாயறதுக்கு ஒரு தோளும், நம்ம கண்ணீரைப் புரிஞ்சுக்க ஒரு மனசும் இல்லைன்னா அந்த வெற்றிக்கு அர்த்தமே இல்லடா. நான் உன்னை ஒருநாளும் தப்பா நினைக்கல. நீ நிம்மதியா இருந்தா அதுவே எனக்குப் போதும்."
அந்த நள்ளிரவில், கடிகாரத்தின் டிக்-டிக் சத்தமும், வெளியிலிருந்த மழைத் தூறலும் இப்போது இருவருக்கும் அந்நியமாகத் தெரியவில்லை. அவர்கள் இருவரின் மௌனமும் இப்போது வார்த்தைகளை விடவும் அழுத்தமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தது. மனித உறவுகளின் ஆகச்சிறந்த தருணங்கள் என்பவை குறைகளை ஒப்புக்கொள்ளும் போதும், அதை நிபந்தனையின்றி மன்னிக்கும் போதுமே நிகழ்கின்றன.
சுந்தரம் வேட்டி மடிப்பில் இருந்த புகைப்படத்தை எடுத்து டீபாயின் மீது வைத்தார். தூரத்தில் நிலவொளி இன்னும் மென்மையாகப் பரவியிருந்தது. மரகதத்தின் புன்னகையில் இப்போது அந்த அறை முழுவதும் ஒரு பேரமைதி ததும்பி வழிந்தது. காலத்தின் பெருவெளியில், தங்களுக்குள் தொலைந்து போயிருந்த தந்தையும் மகனும், ஒரு சுக்குக் காப்பியின் சூட்டிலும் சில சொட்டுக் கண்ணீரிலும் தங்களை மீண்டும் கண்டடைந்திருந்தார்கள்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக