மௌனமாய் வீற்றிருக்கும்
மாயப் பெருவெளியே,
காகிதச் சிறகுகளில்
காலத்தை அடக்கிவைத்த
அறிவின் ஆலயமே!
உன் மடியைத் திறந்தால்
நூறு யுகங்கள் கண்விழிக்கும்;
எழுத்துக்களின் வழியே
இறந்த காலமும் உயிர் தரிக்கும்.
அழுக்கடைந்த மனங்களுக்கு
அமைதி தரும் தீர்த்தம் நீ;
இருள் சூழ்ந்த சிந்தனைக்கு
ஏற்றிவைத்த தீபம் நீ!
விழி வழிப் புகுந்து
வழி நெடுகத் தோழனாய்,
பயணச் சீட்டே இன்றி
பாரெங்கும் அழைத்துச் செல்லும்
அதிசயக் கப்பல் நீ!
அட்டைப் பெட்டிக்குள் அடங்கிடினும்
வானத்தின் எல்லையை
மனிதனுக்குள் விரிக்கும்
அற்புதப் பெருங்கடலே,
உன்னைப் புரட்டும் விரல்களுக்கு
உலகையே ஆளும்
உன்னத வலிமை உண்டு!
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக