தீராத முருகன் காதல்
நெற்றி விபூதியின் வாசத்தில்
தொலைந்துபோன ஒரு அந்தி மாலையில்
நீ எனக்குள் நுழைந்தாய்.
கையில் ஏந்திய வேல்
பகையை அறுக்க அல்ல,
என் அகந்தையின் சுவர்களைப்
பிளந்து வழியமைக்கத்தான்.
பழனி மலைப் படிகளில்
கால்கள் வலிக்க ஏறும்போதெல்லாம்
சுமப்பது உடலை அல்ல,
உன் பெயர் தாங்கிய தீராத பித்தை.
அறுபடை வீடுகளும்
பூகோள வரைபடத்தில் இல்லை;
உன் மயில்பீலி அசைவில்
தட்டழிந்து நிற்கும்
என் இதயக் கூடுகளில்தான் இருக்கின்றன.
செவ்வந்தியின் சிவப்பு,
கார்த்திகையின் சுடரொளி,
காற்றிலாடும் காவடிச் சலங்கை—
அத்தனையும் பேசுகின்றன
தீராமல் தகிக்கும்
உன் மீதான என் தீராக்காதலை.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக