சுயநிதி கல்லூரிப் பேராசிரியர்கள்
சுவர்களில் ஒட்டப்பட்டிருக்கும்
பளபளப்பான விளம்பரப் பலகைகளில்
எங்கள் முனைவர் பட்டங்கள்
மதிப்புமிக்க வைரக்கற்களாய்
விற்பனைக்கு மின்னுகின்றன;
நிர்வாகத்தின் பணப்பெட்டிக்குள்
நாங்களோ வெறும்
தினக்கூலி நாணயங்கள்.
வகுப்பறைக்குள்
வானத்தை அளக்கும் சிந்தனைகளையும்
மானுட விழுமியங்களையும்
உரக்கப் பேசும் உதடுகள்,
மாதக் கடைசியில்
கடன்காரனின் நிழல் கண்டு
பதறி நடுங்குகின்றன.
சுண்ணக்கட்டி தூசியோடு
கரைந்து போகிறது கனவுகள்;
பல்கலைக்கழக ஆய்வுத்தாள்களை விட
அதிகமாய்ச் சுமக்க வைக்கிறார்கள்
மாணவர் சேர்க்கைக்கான துண்டுப் பிரசுரங்களை.
அறிவை விதைக்க வந்த கைகள்
அட்மிஷன் வேட்டையில்
வாசல்தோறும் கையேந்துகின்றன.
அங்கீகாரக் குழுக்கள் வரும் நாளில் மட்டும்
இரவல் சூட்டப்படும் அலங்காரப் புன்னகைகள்;
அவர்கள் சென்ற மறுநொடியே
பதிவேடுகளில் எழுதப்பட்ட ஊதியத்திற்கும்
கைகளில் விழும் சொற்ப சில்லறைக்கும் இடையில்
கல்லறை கட்டப்படுகிறது தன்மானத்திற்கு.
காலத்தின் தலைமுறைகளை
உயர்த்தி நிறுத்தும் எங்கள் முதுகெலும்புகள்,
‘பணிநீக்கம்’ என்ற ஒற்றைச் சொல்லின்
அச்சக் கயிற்றில்
தினமும் ஊசலாடிக் கொண்டிருக்கின்றன.
நாளை விடியும் என்று
வகுப்பறைக் கரும்பலகையில்
எழுதுகிறோம் ஒளிமயமான எதிர்காலத்தை—
எங்கள் இல்லத்து அடுப்படியில்
அணைந்து கிடக்கும்
இருளை மறைத்துக் கொண்டு!
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக