உடைந்த சிலையும் உறுதியான மனமும்
கவினின் நீண்ட நாள் கனவு ஒரு தேசிய அளவிலான
புத்தாக்கப் போட்டியில் (Startup
Pitch) வெற்றி பெற வேண்டும் என்பது. கடந்த
ஆறு மாதங்களாக அவன் இரவு பகலாக உழைத்து ஒரு புதிய செயலியை (App) உருவாக்கினான். அவனது அண்ணன் அர்ஜுன் அவனுக்குப் பெரும் பக்கபலமாக இருந்தான்.
ஆனால், போட்டியின் இறுதி முடிவில் கவினின் பெயர் வரவில்லை. அவன் உருவாக்கிய செயலி
"நடைமுறைக்குச் சாத்தியமற்றது" என்று நிராகரிக்கப்பட்டது.
வீட்டிற்கு வந்த கவின் யாரிடமும் பேசவில்லை.
அறைக்குள் சென்று கதவை மூடிக்கொண்டான். "இனி என்னால் எதையும் சாதிக்க
முடியாது, நான் ஒரு தோல்வியாளன்" என்ற எண்ணம் அவனை அழுத்தியது. இரண்டு நாட்களாக
அவன் உணவைச் சரியாக உண்ணவில்லை, யாரிடமும் பேசவும் இல்லை.
மூன்றாம் நாள் அர்ஜுன் கவினை வலுக்கட்டாயமாக வெளியே
அழைத்து வந்தான். அவர்கள் இருவரும் ஒரு மண்பாண்டக் கலைஞரின் கடைக்குச்
சென்றார்கள். அங்கே அழகிய சிலைகளும், சில உடைந்த பானைகளும் இருந்தன.
அர்ஜுன் அங்கே இருந்த ஒரு ஜப்பானிய கலைப் பாணியிலான
தட்டைச் சுட்டிக்காட்டினான். அந்தத் தட்டு உடைந்திருந்தது, ஆனால் அதன் விரிசல்களில் தங்க
நிறத்தில் ஏதோ மின்னிக் கொண்டிருந்தது.
"கவின், இதை கின்ட்சுகி (Kintsugi) என்பார்கள்," என்றான் அர்ஜுன். "ஜப்பானியர்கள் ஒரு பொருள் உடைந்துவிட்டால் அதைத்
தூக்கி எறிய மாட்டார்கள். அந்த விரிசல்களைத் தங்கத்தைக் கொண்டு நிரப்பி மீண்டும்
ஒட்டுவார்கள். இப்போது அந்தத் தட்டு முன்பிருந்ததை விட அதிக மதிப்புடையதாகவும், அழகாகவும் மாறிவிடும்."
அர்ஜுன் தொடர்ந்தான், "கவின், தோல்வி என்பது உன்னை உடைக்கும் கல்
அல்ல, அது உன்னைச் செதுக்கும் உளி. உன்னுடைய செயலி நிராகரிக்கப்பட்டது என்றால், நீ தோல்வியடைந்தாய் என்று அர்த்தமல்ல; உன் பாதையில் ஒரு திருத்தம் தேவை
என்று அர்த்தம். மீண்டெழும் திறன் (Resilience)
என்பது அடி வாங்கிய பிறகு மீண்டும்
எழுந்து நிற்பது மட்டுமல்ல, அந்தத் தழும்புகளைத் தங்கமாக
மாற்றுவது."
"நம்மில் பலருக்கு 'நிலையான மனப்பான்மை' (Fixed
Mindset) இருக்கிறது. அதாவது, 'எனக்குத் திறமை இல்லை, அதனால் நான் தோற்றுவிட்டேன்' என்று நினைப்பது. ஆனால் உனக்கு 'வளர்ச்சி மனப்பான்மை' தேவை. 'இந்தத் தோல்வியில் இருந்து நான் என்ன கற்றுக்கொண்டேன்? அடுத்த முறை என்ன மாற்ற வேண்டும்?' என்று யோசிப்பவனே உண்மையான வெற்றியாளன்."
"கவின், நீ உன்னைத் 'தோல்வியாளன்' (Loser) என்று அழைக்காதே. 'நான் இந்த முறை வெற்றி பெறவில்லை' என்று சொல். உனக்கும் உன்
தோல்விக்கும் இடையில் ஒரு இடைவெளியை உருவாக்கு. நீ வேறு, உனது செயல்பாடுகள் வேறு. ஒரு
முயற்சி தோற்பதால் உன் ஒட்டுமொத்த ஆளுமையும் தோற்றுப்போகாது."
அர்ஜுன் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் கவினுக்குள் மெல்ல
மாற்றத்தை ஏற்படுத்தின. அவன் மீண்டும் தனது செயலியை எடுத்துப் பார்த்தான்.
நடுவர்கள் சொன்ன விமர்சனங்களை இப்போது ஆத்திரமின்றி வாசித்தான். அவர்கள் சொன்னதில்
ஒரு நியாயம் இருந்தது. அவனது தொழில்நுட்பம் நன்றாக இருந்தது, ஆனால் மக்கள் அதைப் பயன்படுத்தும் விதம் கடினமாக இருந்தது.
கவின் மெல்லச் சிரிக்கத் தொடங்கினான். "அண்ணா, நான் என் 'தங்கத்தை'த் தேடிப்பிடித்துவிட்டேன். இந்தத் தோல்விதான் என் செயலியில் இருந்த குறையை
எனக்குக் காட்டியிருக்கிறது. நான் மீண்டும் இதைக் கட்டமைக்கப் போகிறேன்," என்றான்.
அடுத்த மூன்று மாதங்கள் கவின் விடாமுயற்சியுடன்
உழைத்தான். முன்பிருந்த அதே செயலி இப்போது இன்னும் எளிமையாகவும், அழகாகவும் மாறியிருந்தது. அடுத்த முறை அவன் போட்டியில் கலந்துகொண்டபோது, அவனது செயலிக்கு 'சிறந்த புத்தாக்கம்' என்ற விருது கிடைத்தது.
மேடையில் நின்றபோது கவின் சொன்னான், "என்னை வெற்றியாளனாக மாற்றியது என் திறமை அல்ல; என் தோல்வி எனக்குக் கொடுத்த அந்த
மீண்டெழும் திறன் தான்."
அர்ஜுன் அந்த மண்பாண்டக் கடையிலிருந்து கவினை ஒரு
அமைதியான பூங்காவிற்கு அழைத்துச் சென்றான். அங்கே ஒரு பெரிய ஆலமரம் இருந்தது. அதன்
விழுதுகள் தரையைத் தொட்டுக் கொண்டிருந்தன.
"கவின், இந்த ஆலமரத்தைப் பார். இது எத்தனை
புயல்களைக் கடந்திருக்கும்? எத்தனை முறை இதனுடைய கிளைகள்
உடைந்திருக்கும்? ஆனாலும் இது இன்னும் கம்பீரமாக
நிற்கிறது. இதற்குக் காரணம் அதன் ஆணிவேர் ஆழமாக இருப்பதுதான். மனிதர்களாகிய
நமக்கும் அந்த ஆணிவேர் என்பது நமது உளவியல் உறுதி (Psychological Hardiness) தான்," என்று அர்ஜுன் தனது விளக்கத்தை இன்னும் ஆழமாக்கினான்.
"உளவியலில் ஒரு முக்கியமான விஷயம்
இருக்கிறது கவின். தொடர்ந்து சில தோல்விகளைச் சந்திக்கும்போது, 'நம்மால் இனி எதையும் மாற்ற முடியாது' என்று ஒரு மனிதன் நம்பத்
தொடங்கிவிடுவான். இதை 'கற்றுக்கொண்ட கையறுநிலை' என்பார்கள். ஆனால் மீண்டெழும் திறன் கொண்டவர்கள், 'சூழல் கடினமாக இருக்கலாம், ஆனால் என் எதிர்வினை என் கையில் இருக்கிறது' என்று நம்புவார்கள். நீ உன்
தோல்வியை ஒரு நிரந்தரமான சுவராகப் பார்க்காதே, அதை ஒரு வளைவாகப் பார். வளைவில்
திரும்பும்போது வேகம் குறையலாம், ஆனால் பயணம் முடிந்துவிடாது."
அர்ஜுன் கவினின் தோளில் கை வைத்தான்.
"மீண்டெழும் திறன் என்பது தனியாகப் போராடுவது மட்டுமல்ல. உனக்குச் சோர்வு
வரும்போது தோள் கொடுக்க ஒரு நட்பு வட்டமோ அல்லது குடும்பமோ இருப்பது அவசியம். உனது
வலியைப் பகிர்ந்துகொள்வது உன்னை பலவீனமானவனாகக் காட்டாது; அது உனது மன பாரத்தைக் குறைத்து
மீண்டும் ஓடத் தேவையான ஆற்றலைத் தரும். உன்னைச் சுற்றி எப்போதும் உனக்கு நேர்மறையான
ஆற்றலைத் தரும் மனிதர்களை வைத்துக்கொள்."
"நாமெல்லாரும் மற்றவர்கள்
தோற்கும்போது ஆறுதல் சொல்கிறோம், ஆனால் நாம் தோற்கும்போது நம்மை
நாமே மிகக் கடுமையாக விமர்சிக்கிறோம். 'நீ ஒரு முட்டாள், உனக்கு இது தேவைதான்' என்று உனக்குள்ளே பேசிக்கொள்ளாதே.
ஒரு நல்ல நண்பனிடம் எப்படிப் பேசுவாயோ, அப்படியே உன்னிடமும் பேசு. 'பரவாயில்லை கவின், நீ முயற்சி செய்தாய், இந்த முறை அமையவில்லை, அடுத்த முறை பார்த்துக்கொள்ளலாம்' என்று உனக்கு நீயே சொல்லிக்கொள். இந்தச் சுய-அன்புதான் காயங்களுக்குச் சிறந்த
மருந்து."
அர்ஜுன் ஒரு காகிதத்தை எடுத்து அதில் ஒரு சிறிய
வரைபடத்தை வரைந்தான். "தோல்வி அடையும்போது ஒரு மனிதன் மூன்று நிலைகளைக்
கடக்கிறான்:
ஏற்றுக்கொள்ளுதல் (Acceptance): நடந்தது
நடந்துவிட்டது என்பதை உணர்தல். பகுப்பாய்வு (Analysis): எங்கே
தவறு நடந்தது என்று உணர்ச்சியின்றி ஆராய்தல். செயல்பாடு (Action): புதிய உத்திகளுடன் மீண்டும்
களமிறங்குதல்.
இதில் முதல் நிலையில் பலர் சிக்கிக்கொள்கிறார்கள்.
அவர்கள் நடந்ததையே நினைத்து அழுதுகொண்டிருப்பார்கள். ஆனால், நீ இரண்டாம் நிலைக்கு விரைவாகச் செல்ல வேண்டும்."
கவின் இப்போது முற்றிலும் வேறொரு மனிதனாகத்
தெரிந்தான். அவனது கண்களில் அந்தத் தோல்வியின் நிழல் இல்லை, மாறாக ஒரு புதிய போருக்கான ஆயத்தமும் தெளிவும் இருந்தன. அவன் அர்ஜுனைப்
பார்த்துச் சொன்னான், "அண்ணா, நீங்கள் சொன்னது போல, என் தோல்விகள் என் அடையாளங்கள் அல்ல, அவை என் அனுபவங்கள். நான் உடைந்த
தட்டாக இருக்க விரும்பவில்லை, நான் தங்கத்தால் ஒட்டப்பட்ட அந்த
விலைமதிப்பற்ற 'கின்ட்சுகி' தட்டாக இருக்க விரும்புகிறேன்."
அவர்கள் பூங்காவிலிருந்து கிளம்பும்போது, கவின் தனது பழைய 'புரோஜெக்ட்' கோப்பைத் திறந்தான். அதில் முதல்
பக்கத்தில் பெரிய எழுத்துக்களில் எழுதினான்: "வெற்றி என்பது இறுதி அல்ல, தோல்வி என்பது மரணம் அல்ல; தொடரும் துணிச்சலே
முக்கியம்."
அர்ஜுன் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் கவினின் சிந்தனையைத்
தட்டி எழுப்பினாலும், அவனுக்குள் ஒரு சின்ன சந்தேகம்
இருந்தது. "அண்ணா, நீங்கள் சொல்வது எல்லாம் கேட்க
நன்றாக இருக்கிறது. ஆனால், மீண்டும் ஒரு தோல்வி வந்தால்? அந்த பயத்தை எப்படிப் போக்குவது?"
என்று கேட்டான். அர்ஜுன் புன்னகைத்துவிட்டு, அவனது கைபேசியைத் திறந்து ஒரு
புகைப்படத்தைக் காட்டினான். அது அர்ஜுன் தனது முதல் வேலையில் இருந்தபோது எடுத்த
புகைப்படம். "கவின், இந்த புகைப்படத்தில் நான் சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால், இந்தப் புகைப்படம் எடுத்த அடுத்த வாரமே நான் அந்த வேலையிலிருந்து
நீக்கப்பட்டேன். அப்போது நான் தற்கொலை செய்துகொள்ளலாம் என்ற அளவிற்கு மன
உளைச்சலுக்கு ஆளானேன். ஆனால் இன்று திரும்பிப் பார்க்கும்போது, அந்த வேலை பறிபோனதுதான் என் வாழ்க்கையில் நடந்த மிகச்சிறந்த விஷயம் என்று
நினைக்கிறேன். ஏனெனில், அந்தத் தோல்விதான் என்னை இந்த
நிலைக்கு உயர்த்திய புதிய தேடல்களைத் தூண்டியது. இதை உளவியலில் 'அதிர்ச்சிக்குப் பிந்தைய வளர்ச்சி'
(Post-Traumatic Growth) என்பார்கள்," என்று அர்ஜுன் மேலும் விரிவாகப் பேசத் தொடங்கினான்.
"ஒரு தோல்வி வரும்போது இளைஞர்கள்
செய்யும் மிகப்பெரிய தவறு என்னவென்றால், அதை 'நிரந்தரமானது' என்று நினைப்பதுதான். 'எப்போதும் எனக்கு இப்படித்தான்
நடக்கும்' (Always) அல்லது 'என் வாழ்க்கையே முடிந்துவிட்டது'
(Everything) போன்ற வார்த்தைகளை உன் அகராதியிலிருந்து
நீக்கு. ஒரு தோல்வி என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில், ஒரு குறிப்பிட்ட முயற்சியில்
ஏற்பட்ட ஒரு தற்காலிகமான பின்னடைவு மட்டுமே. அது உனது மொத்த எதிர்காலத்தையும்
தீர்மானிக்காது."
"கவின், நீ எதைப் பற்றி கவலைப்படுகிறாய்
என்று யோசி. 'மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள்?', 'முடிவு என்னவாகும்?' இதெல்லாம் உன் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை. உன் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பது உனது
உழைப்பு மற்றும் முயற்சி மட்டுமே. உன் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாத விஷயங்களைப் பற்றி
கவலைப்படுவதை நிறுத்தினால், உனது மன ஆற்றல் வீணாகாது. அந்த
ஆற்றலை உனது அடுத்த முயற்சியில் முதலீடு செய்."
"ஒரு பெரிய லட்சியம் தோற்கும்போது
நமக்கு மலைப்பாக இருக்கும். அப்போது அந்த லட்சியத்தைச் சிறு சிறு துண்டுகளாக
உடைத்துக்கொள். இன்று நான் ஒரு பக்கம் கோடிங் எழுதினேன், இன்று நான் ஒரு புதிய உத்தியைப்
படித்தேன் என உனது ஒவ்வொரு சிறிய முன்னேற்றத்தையும் கொண்டாடு. இந்தச் சிறு
வெற்றிகள் உனது மூளையில் மகிழ்ச்சி ஹார்மோன்களைச் சுரக்கச் செய்து, உனக்கு மீண்டும் போராடும் வலிமையைத் தரும்."
அர்ஜுன் கவினின் கண்களைப் பார்த்து உறுதியாகச்
சொன்னான், "கவின், கடல் அலைகள் ஓய்வதே இல்லை. ஒவ்வொரு முறை கரையை மோதி பின்வாங்கும் போதும், அது தோற்றுப் போவதில்லை; அடுத்த முறை இன்னும் வேகமாக
மோதுவதற்குத் தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொள்கிறது. நீயும் அந்த அலையைப் போலத்தான். இப்போது உன்னிடமிருக்கும் அனுபவம் ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு உன்னிடமிருந்த
அனுபவத்தை விடப் பெரியது. நீ மீண்டும் அதே இடத்திலிருந்து தொடங்கவில்லை, நீ உனது அனுபவத்திலிருந்து தொடங்குகிறாய். தோல்வி என்பது ஒரு முடிவு அல்ல, அது ஒரு மீண்டும் தொடங்குவதற்கான (Restart)
பொத்தான்."
கவின் இப்போது ஒரு நீண்ட மூச்சை உள்ளிழுத்தான். அவனது
தோள்களில் இருந்த பாரம் இறங்கியது போல உணர்ந்தான். அவன் தனது மடிக்கணினியைத்
திறந்து, தனது புதிய புராஜெக்டிற்கான முதல் வரியை தட்டச்சு செய்யத் தொடங்கினான். அந்த
அறையில் இப்போது தோல்வியின் நிழல் இல்லை; மாறாக, மீண்டெழுந்த ஒரு வீரனின் நம்பிக்கை
நிறைந்திருந்தது. அவன் தன் அண்ணனைப் பார்த்துச் சொன்னான், "அண்ணா, இனி நான் விழுவதைப் பற்றி
பயப்படமாட்டேன். ஏனெனில், ஒவ்வொரு முறை விழும்போதும் நான்
எப்படிக் கின்ட்சுகி தட்டாக மாற வேண்டும் என்பதை இப்போது
கற்றுக்கொண்டுவிட்டேன்."
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக