பழமுதிர்சோலை
முருகன் நெஞ்சுவிடு தூது
காப்பு (விநாயகர் வணக்கம்)
தார்வாழும்
மார்பன் தனிவேல் குமரன்மேல்
நேர்வாழும்
தூது நிகழ்த்துதற்குக் - கார்வாழும்
நம்பிக்கை ஈந்த
நறும்பிள்ளை யார்தம்
செம்பொன் அடிபணிவோம்
நாம்.
உரை: கடம்ப மாலை அணிந்த
மார்பினையும், ஒப்பற்ற வேலினையும் உடைய முருகப்பெருமான் மீது
நான் பாடும் இந்தத் தூது நூல் சிறக்க, மேகம் போன்ற கருணை கொண்ட
விநாயகப் பெருமானின் பொன்னான திருவடிகளை வணங்குகிறேன்.
பாடல்
1: நெஞ்சை விளித்தல்
அறிவுச் சுடரே
அலைகின்ற நெஞ்சே
பிறவிப் பெருங்கடல்
நீந்த
- நறுமலர்ப்
பொழில்சூழ்
பழமுதிர்ச் சோலைக்கே செல்வாய்
எழில்வேலன்
பாதத் துணைக்கு.
உரை: அறிவு ஒளி பொருந்திய
என் மனமே! இந்தப் பிறவித் துன்பமாகிய கடலை நீந்திக் கடக்க வேண்டுமானால்,
மலர்ச் சோலைகள் சூழ்ந்த பழமுதிர்சோலைக்குச் செல். அங்கு அழகிய வேலவனின் திருவடிகளே உனக்குத் துணை.
பாடல்
2: சோலையின் இயற்கை வளம்
வெள்ளி அருவி
விரித்தாடும் சாரலில்
புள்ளி மயில்கள்
புறம்நடிக்க
- அள்ளித்
தெறிக்கும்
புனலால் சிலம்பாறு பாயும்
குறிஞ்சி நிலக்கோமான்
ஊர்.
உரை: வெள்ளி போன்ற
அருவிகள் கொட்டும் மலைச்சாரலில், அழகான மயில்கள் நடனமாடுகின்றன.
அங்கே சிலம்பாறு குளிர்ந்த நீரை வாரி இறைத்தபடி பாய்கிறது. இதுவே குறிஞ்சி நிலத் தலைவனான முருகனின் ஊராகும்.
பாடல்
3: நாவல் மரமும் ஞானமும்
ஔவைக்கு அன்று
கனிகொடுத்த நாதன்
செவ்வை மனத்தவர்
சிந்தையான்
- எவ்வகைப்
பாவம் அறுக்கும்
பழமுதிர்ச் சோலைவாழ்
தேவன் அவன்பால்
செல்.
உரை: ஔவையாருக்கு
நாவற்பழம் தந்து ஞானத்தைப் புகட்டியவன் முருகன். நேர்மையான சிந்தனை
கொண்டவர்களின் மனதில் வாழ்பவன். நம் பாவங்களை நீக்கும் அந்தச்
சோலைமலைத் தேவனிடம் நீ தூது செல்வாயாக.
பாடல்
4: வள்ளியம்மையின் தினைப்புனம்
வேடன் உருவில்
விளையாடி வள்ளியை
நாடி மணந்த
நறுமலரே
- ஆடும்
கதிரவன் மேனி
கருணைக் கடலே
எதிரில் நின்றே
இரந்துவா.
உரை: வேடன் உருவம்
எடுத்து வந்து வள்ளி நாச்சியாரை மணந்த மணமலரே! சூரியனைப் போன்ற
ஒளிரும் திருமேனி கொண்ட கருணைக் கடலே! முருகனின் முன்னே நின்று
எனக்காக வேண்டி வருவாயாக.
பாடல்
5: தூது செல்வதன் நோக்கம்
யாரும் இலரென்
றடிமை தவித்திட
நீயும் அவனிடம்
நேர்நின்று
- நோயும்
நலிவும் தொடரா
வகைசொல்லி வாஎன்
மெலிவுறு நெஞ்சே
விரைந்து.
உரை: எனக்கு யாருமில்லை
என்று அடியேன் தவித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். என் மனமே!
நீ முருகனிடம் நேராகச் சென்று, எனக்கு நோய்களும்
துன்பங்களும் வராதபடி அருளுமாறு விரைந்து சொல்லி விட்டு வா.
பாடல்
6: முருகனின் திருமுகங்கள்
ஆறு முகமும்
அமர்ந்த திருக் கோலமும்
கூறு மறைகள்
குளிர்ந்திடவே
- நீறு
அணிந்த நெற்றியும்
அன்பும் பொழிய
பணிந்துநீ வந்திட
வேண்டும்.
உரை: முருகனின் ஆறு
முகங்களும், அவன் அமர்ந்திருக்கும் தெய்வீகக் கோலமும் வேதங்கள்
போற்றும் சிறப்புடையவை. திருநீறு அணிந்த அவன் திருநெற்றியில்
கருணை வழியக் கண்டு, அவனைப் பணிந்து செய்தி சொல்லி வா.
பாடல்
7: பன்னிரு கைகளின் ஆற்றல்
அஞ்சேல் எனவோர்
கரமிருக்க மற்றோர்
கஞ்ச மலர்க்கரம்
காத்திடவே
- வஞ்ச
வினையை அறுக்கும்
வேலவன் முன்னே
புனையும் மொழியால்
புகல்.
உரை: 'அஞ்சாதே'
என்று அபயம் அளிக்கும் ஒரு கையும், பக்தர்களைக்
காக்கும் மற்ற கைகளும் கொண்டவன் முருகன். தீய வினைகளை அழிக்கும்
அவன் முன்னே, அழகிய சொற்களால் என் செய்தியைக் கூறு.
பாடல்
8: தெய்வானை உடனிருக்கும் கோலம்
இந்திரன் மகளை
மணந்த எழில்கோலன்
சந்திரன் போன்ற
திருமுகத்தன்
- மந்தாரை
சூடிய சோலைமலைத்
தேவன் அவனிடம்
தேடிய செய்தியைச்
செப்பு.
உரை: இந்திரன் மகளான
தெய்வானையை மணந்த அழகன், சந்திரன் போன்ற ஒளிவீசும் முகம் கொண்டவன்.
மந்தாரை மலர்கள் சூடிய அந்தச் சோலைமலைத் தேவனிடம், நான் கொடுத்தனுப்பிய செய்தியைச் சொல்.
பாடல்
9: வேலாயுதத்தின் சிறப்பு
கூரிய வேல்நீ
கண்டு வணங்கினால்
மாரியாய் இன்பம்
வழியுமடா
- சூரியன்
கண்ட பனிபோல்
கவலைகள் தீர்க்கும்
துண்டப் பிறையான்
மகன்.
உரை: முருகனின் கூர்மையான
வேலை நீ கண்டு வணங்கினால், இன்பம் மழையாய்ப் பொழியும்.
சூரியனைக் கண்ட பனி போலக் கவலைகளைத் தீர்க்கும் ஆற்றல் கொண்ட சிவபெருமானின்
மகனிடம் செல்.
பாடல்
10: நெஞ்சின் உறுதி
தடுமாறிப் போகாதே
தக்க வழிஇதுவே
நெடுமால் மருகன்
நிகரிலான்
- குடுமி
மலையாம் பழமுதிர்ச்
சோலைத் தலைவன்
நிலையாய் அருள்தரு
வான்.
உரை: என் மனமே!
நீ தடுமாறாதே, முருகனிடம் செல்வதே சரியான வழி.
திருமாலின் மருகனும், ஈடு இணையற்றவனுமான அந்தச்
சோலைமலைத் தலைவன் உனக்கு நிலையான அருளைத் தருவான்.
பாடல்
11: முருகனின் கருணை உள்ளம்
உள்ளம் உருக்கி
உயிருள் கலந்தவனை
மெள்ளப் பணிந்துமே
தூதுரைப்பாய்
- கள்ளம்
அறியா மனத்தவர்க்கு
அன்பே வடிவாம்
வள்ளல் அவன்அருள்
வாழ்வு.
உரை: நம் உள்ளத்தை
உருக்கி, உயிரோடு கலந்திருப்பவன் முருகன். கள்ளம் கபடமற்ற மனமுடையவர்களுக்கு அன்பே உருவாகத் திகழும் அந்த வள்ளலை மென்மையாகப்
பணிந்து, என் செய்தியைத் தெரிவிப்பாய்.
பாடல்
12: நூபுர கங்கை தீர்த்தச் சிறப்பு
நூபுர கங்கையில்
நீராடி நெஞ்சமே
கோபுர வாசலில்
கூவிநில்லு
- பாவம்
கழுவித் தெளிந்தநல்
தூய மனத்துடன்
செவ்வேள் முகமே
பார்.
உரை: என் மனமே!
பழமுதிர்சோலையில் பாயும் நூபுர கங்கை தீர்த்தத்தில் நீராடி, உனது பாவங்களைக் கழுவிக்கொள். தூய மனத்துடன் முருகனின்
கோபுர வாசலில் நின்று, அவன் திருமுகத்தை நோக்கி என் குறைகளைக்
கூறு.
பாடல்
13: இளமைத் திருக்கோலம்
குமரக் கடவுள்
இளமை எழிலினை
அமரர் பணியும்
அழகினை
- நிமிரும்
கதிரவன் ஒளியெனக்
கண்டேன் மனமே
எதிரில் நின்றே
இசை.
உரை: தேவர்கள் அனைவரும்
வணங்கும் இளமை ததும்பும் அழகுடையவன் முருகன். உதய சூரியனின் ஒளியைப்
போன்ற அவனது திருவுருவை நேரில் கண்டு, என் விண்ணப்பத்தை அவனிடம்
இசைப்பாயாக.
பாடல்
14: கந்தன் என அழைத்தல்
கந்தா கடம்பா
எனநீ அழைத்திட்டால்
வந்தே அருளும்
வரதன்காண்
- எந்தன்
துயரம் துடைக்கத்
தூதுநீ சென்றால்
அயர்வுமே நீங்கும்
அறி.
உரை: "கந்தா,
கடம்பா" என்று அன்போடு அழைத்தால் ஓடி வந்து
அருள்பவன் அவன். என் துயரங்களைப் போக்க நீ தூது சென்றால்,
உன் களைப்பு நீங்கி மன அமைதி கிட்டும் என்பதை அறிந்துகொள்.
பாடல்
15: அடியார்க்கு எளியவன்
பற்றற்ற அடியார்
பதமலர்க் காப்பவன்
சுற்றமும் நட்பும்
அவனல்லவோ
- கற்ற
கல்வியின் பயனை
அவனிடம் காட்டி
நல்வழி கேட்டு
வா.
உரை: பற்றற்ற அடியார்களின்
திருவடிகளைக் காப்பவன் முருகன். நமக்கு உற்ற சுற்றமும் நட்பும்
அவன்தான். நாம் கற்ற கல்வியின் பயனை அவனிடம் சமர்ப்பித்து,
வாழ்வின் நல்வழியைக் கேட்டுத் திரும்பு.
பாடல்
16: திருநீற்றின் மகிமை
நெற்றியில்
நீறு நிறைந்த அழகினைப்
பெற்றிடத் தவமும்
செய்தாயோ
- சுற்றிலும்
அருட்சுடர்
வீசும் அழகன் முன்னே
மருட்கை விடுத்து
மகிழ்.
உரை: நெற்றியில் திருநீறு
அணிந்து அருட்சுடராக விளங்கும் முருகனின் அழகைக் காண நீ என்ன தவம் செய்தாயோ!
அவன் முன்னே உன் அறியாமையை (மருட்கை) நீக்கி, மகிழ்ச்சியுடன் செய்தியைச் சொல்.
பாடல்
17: சரவணப் பொய்கைச் செல்வன்
சரவணப் பொய்கையில்
உதித்த கனலே
அரவணைத் தாளும்
அருட்கடலே
- வரமென
வந்திடும் செய்தியைச்
சொல்லிட நீயும்
முந்திச் செல்வாய்
முன்.
உரை: சரவணப் பொய்கையில்
ஆறு தீப்பொறிகளாய் உதித்தவனே! எங்களை அரவணைத்துக் காக்கும் அருட்கடலே!
நான் தரும் செய்தியை அவனிடம் சொல்ல, மற்ற எல்லாவற்றையும்
விட்டுவிட்டு முதலாக ஓடிச் செல்.
பாடல்
18: உலக மாயை நீக்கல்
பொய்யான வாழ்வில்
புதையுண்ட என்னை
மெய்யான சோலைமலைக்
காப்பவன்
- கைகொடுத்து
தூக்கிட வேண்டித்
தூதுநீ சென்றால்
நீக்கிடுவான்
என் வினை.
உரை: நிலையற்ற இந்த
உலக வாழ்க்கையில் மூழ்கிக் கிடக்கும் என்னை, நிலையான சோலைமலை
முருகன் கைகொடுத்துத் தூக்க வேண்டும். இதைச் சொல்ல நீ தூது சென்றால்,
அவன் என் தீவினைகளை நிச்சயம் நீக்குவான்.
பாடல்
19: மயிலின் ஆடல்
தோகை விரித்தாடும்
மாமயில் வாகனன்
பாகைச் சுவைதரும்
பைந்தமிழன்
- ஓகை
தருகின்ற செய்தியைச்
செவியில் புகட்டி
வருகநீ மெள்ள
விரைந்து.
உரை: தோகை விரித்தாடும்
மயிலை வாகனமாகக் கொண்டவன், கரும்பின் பாகு போன்ற இனிய தமிழால்
போற்றப்படுபவன். அவனது செவியில் என் மகிழ்ச்சியான செய்தியைச்
சொல்லிவிட்டு, மெதுவாகவும் அதே சமயம் விரைவாகவும் திரும்பி வா.
பாடல்
20: அஞ்சேல் எனும் அபயம்
அஞ்சேல் எனும்கரம்
அடியேன் தனைக்காக்க
நெஞ்சே நீசென்று
நேர்கேளு
- தஞ்சம்
அளிக்கும் தாரகன்
பாதத்தில் வீழ்ந்து
மிஞ்சும் அருளைப்
பெறு.
உரை: "அஞ்சாதே"
என்று அபயம் அளிக்கும் முருகனின் கை என்னைக் காக்க வேண்டும் என்று நீ
நேரில் சென்று கேள். தஞ்சம் தரும் அந்தப் பரம்பொருளின் பாதத்தில்
விழுந்து, அளவற்ற அருளைப் பெற்று வா.
பாடல்
21: பிறவித் தளை நீங்குதல்
கட்டறுக்கும்
சோலைமலைக் காவலன் தன் சந்நிதியில்
பெட்டகம்போல்
ஆசைகளைப் பேணாதே
- ஒட்டுமொத்தப்
பாவச் சுமையைப்
பன்னிருகை நாதன்பால்
ஈந்துநீ மீண்டு
வா.
உரை: பிறவித் தளைகளை
அறுக்கும் சோலைமலை முருகனின் சந்நிதியில், உன் ஆசைகளைச் சேமித்து
வைக்காதே. உன் பாவச் சுமைகள் அனைத்தையும் அந்தப் பன்னிரு கைகளை
உடையவனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு பாரமில்லாமல் திரும்பி வா.
பாடல்
22: தினைப்புனக் காதல்
கானக் குறமகளைக்
காதலித்த காளைவன்
ஞானக் கனியாய்
நின்றவன்
- தேனை
அள்ளித் தெளிக்கும்
அமுதத் தமிழால்
சொல்லித் துதித்துத்
தொடர்.
உரை: காட்டில் வாழ்ந்த
வள்ளி நாச்சியாரைக் காதலித்த காளை போன்றவன் முருகன்; அவனே ஔவைக்குத்
தோன்றிய ஞானக்கனி. தேன் போன்ற இனிய தமிழால் அவனைத் துதித்து உன்
தூதினைத் தொடர்வாயாக.
பாடல்
23: பகை தீர்க்கும் வேல்
உள்ளே இருக்கும்
ஒருஆறு பகைவனையும்
மெள்ள அழிக்கும்
விறல்வேலன்
- கள்ளமில்லாத்
தூதுப் பொருளைத்
துணிவாக ஏந்திச்
சூதிலாச் சொல்லால்
சொல்.
உரை: நமக்குள்ளே இருக்கும்
ஆறு பகைவர்களை (காமம், குரோதம் போன்றவை)
அழிக்க வல்லவன் முருகன். கள்ளமில்லாத என் தூதுச்
செய்தியைத் துணிவோடு எடுத்துச் சென்று, வஞ்சகமில்லாத சொற்களால்
அவனிடம் கூறு.
பாடல்
24: அடியார்க்கு நல்லான்
கூப்பிட்டக்
குரலுக்குக் ஓடிவரும் கோமானைக்
காணக் கண்கள்
கோடி வேண்டுமே
- நாணி
ஒதுங்காமல்
நேராக உன்குறையைச் சொல்லி
ஒதுக்கமில்லா
அன்பைப் பெறு.
உரை: அழைத்த உடனே
ஓடி வந்து உதவும் அந்தத் தலைவனைக் காண ஆயிரம் கண்கள் போதாது. தயங்கி ஒதுங்காமல், உனது குறைகளை நேராகச் சொல்லி அவனது
எல்லையற்ற அன்பைப் பெற்று வா.
பாடல்
25: செவ்வேள் நிறம்
செக்கச் சிவந்த
திருமேனிச் செவ்வேளை
மிக்கப் பொழுதில்
மிகப்பார்த்து
- எக்காலமும்
என்னை மறவா
திருக்கவே வேண்டி
மின்னல் எனச்சென்று
வா.
உரை: செந்தாமரை போன்ற
சிவந்த திருமேனி கொண்ட முருகனைத் தரிசித்து, அவன் எக்காலத்திலும்
என்னை மறவாமல் இருக்க வேண்டும் என்று மின்னல் வேகத்தில் சென்று வேண்டிக் கொள்.
பாடல்
26: விதியின் பயம் நீக்கல்
தலைவிதி என்று
தளர்ந்துநீ நிற்காதே
மலைமேல் அமர்ந்தோன்
மருகன்
- அலைமோதும்
சிந்தையை மாற்றும்
சிவனார் திருமகன்
வந்தென்னை ஆளச்
சொல்.
உரை: என் மனமே!
விதி என்று எண்ணித் தளராதே. சோலைமலையில் அமர்ந்திருக்கும்
திருமாலின் மருகனும், சிவனின் மகனுமான அவன், என் அலைபாயும் மனதை மாற்றி ஆட்கொள்ள வேண்டும் என்று சொல்.
பாடல்
27: கவி பாடும் கலை
சொல்லால் தொடுத்த
சுடர்மாலை நான்தரவே
கல்லார் மனத்திலும்
குடிபுகுவான்
- வில்லேந்தும்
வேடன் இவன்மேல்
விருத்தங்கள் பாடிநீ
நாடித் தவம்செய்
நயந்து.
உரை: சொற்களால் நான்
தொடுத்த இந்தப் பாமாலையை அவனிடம் கொடு. கல்லாதவர் மனதிலும் குடிபுகும்
கருணையாளன் அவன். வேடன் கோலம் பூண்ட அவன் மீது பாடல்கள் பாடித்
தவம் செய்.
பாடல்
28: தேவர் சேனைத் தலைவன்
வானவர் சேனையை
வழிநடத்தும் நாயகன்
தானவர் கர்வத்தைத்
தடிந்தவன்
- தேனமர்
சோலை மலையில்
சுகமாக வீற்றிருப்பான்
காலைத் தொழுது
கதை.
உரை: தேவர் படைகளுக்குத்
தலைமை தாங்கி அசுரர்களின் ஆணவத்தை அழித்தவன் முருகன். தேன் சொட்டும்
சோலைமலையில் சுகமாக வீற்றிருக்கும் அவனது திருவடிகளைத் தொழுது என் கதையைக் கூறு.
பாடல்
29: குன்றக்குடி குமரனின் அருள்
ஆறு படைவீட்டில்
ஆறாவதாக நின்ற
வீறுபெறு ஞான
விளக்கே
- நீறுபூசும்
தொண்டர்க்கு
என்றும் துணையாகும் வேலவனைப்
பண்டுநீ கண்டதுண்டோ
பார்.
உரை: அறுபடை வீடுகளில்
ஆறாவது வீடாகத் திகழும் ஞான விளக்கே! திருநீறு பூசும் அடியார்களுக்குத்
துணையாக இருக்கும் அந்த வேலவனை, நீ இதற்கு முன் கண்டதுண்டோ?
இப்போது கண்டு செய்தி சொல்.
பாடல்
30: தூது வெற்றியடைய
சென்ற இடமெல்லாம்
செவ்வேள் புகழ்மணக்க
நின்றென் குறையை
நிகழ்த்தினால்
- அன்றே
பிறவிப் பிணிதீரும்
பேரின்பம் சேரும்
உறவாகி வந்திடுவான்
உற்று.
உரை: நீ செல்லும்
இடமெல்லாம் முருகனின் புகழ் பரவட்டும். அங்கு நின்று என் குறைகளை
நீ சொன்னால், அப்பொழுதே என் பிறவித் துன்பம் நீங்கிப் பேரின்பம்
உண்டாகும். அவன் நமக்கு உறவாகித் துணை நிற்பான்.
பாடல்
31: செவ்வேளின் திருமுகம்
தாமரை பூத்த
தடாகம் எனஆறு
மாமுகமும் புன்னகை
மலிந்திடவே
- பாமரர்க்கும்
ஞானம் அளிக்கும்
நயனங்கள் கண்டுநீ
மோனம் கலைந்து
மொழி.
உரை: தாமரைகள் பூத்த
தடாகத்தைப் போல ஒளிவீசும் ஆறு முகங்களும், அவற்றில் தவழும் புன்னகையும்
கொண்டவன் முருகன். கல்லாதவர்க்கும் பேரறிவைத் தரும் அவனது கண்களைப்
பார்த்து, உன் மௌனத்தை விடுத்து என் செய்தியைச் சொல்.
பாடல்
32: திருமுடியில் சூடிய மாலை
கடம்பும் மரிக்கொழுந்தும்
கமகமக்கும் சோலை
உடம்பெல்லாம்
இன்பம் உறவே
- தடம்பொன்னார்
மௌலி அணிந்த
மணாளனைத் தூதுசென்று
கௌவிப் பிடிஎன்
குறை.
உரை: கடம்ப மலரும்,
மரிக்கொழுந்தும் நறுமணம் வீசும் சோலைமலை நாதன் அவன். பொன்முடி சூடிய அந்த மணாளனிடம் சென்று, என் குறைகளை அவன்
செவிசாய்க்கும் படி உறுதியாகச் சொல்.
பாடல்
33: வாகுவலயம் சூடிய தோள்கள்
பன்னிரு தோள்கள்
பகைவனைக் கிழித்திட
நன்னிலை தந்த
நல்வேலன்
- மின்னுகின்ற
வாகு வலயம்
வயங்கும் மணித்தோளில்
பாகு எனத்தூது
பகர்.
உரை: பகைவர்களை அழித்து
தர்மத்தை நிலைநாட்டிய பன்னிரு தோள்களை உடையவன். அந்தத் தோள்களில்
மின்னும் அணிகலன்களைக் கண்டு, கரும்பின் பாகு போன்ற இனிமையான
சொற்களால் என் செய்தியைப் பகர்வாயாக.
பாடல்
34: சரவணப் பொய்கைச் சுடர்
ஆறு பொறிகள்
அரன்நுதல் ஈந்திட
ஆறு உருவாய்
வந்த அமுதே
- தேறுமுன்
சிந்தை குளிரச்
சிரிக்கும் சிறுவனை
வந்தனை செய்து
வழுத்து.
உரை: சிவனின் நெற்றிக்கண்ணில்
இருந்து வந்த ஆறு தீப்பொறிகள் ஒன்றாகி வந்த அமுதமே! மனம் குளிரும்படி
சிரிக்கும் அந்தச் சிறுவனை (முருகனை) வணங்கித்
துதிப்பாயாக.
பாடல்
35: தண்டையும் சிலம்பும்
தண்டை கிண்கிணி
சலசலப்பத் தாளங்கள்
கொண்டே நடமிடும்
குமரனை
- வண்டேபோல்
சுற்றித் திரிந்து
சுதிசேர்த்துத் தூதுரைக்க
முற்றிலும்
நீயே முதல்.
உரை: கால்களில் அணிந்த
தண்டையும் சிலம்பும் ஒலிக்க நடனமிடும் குமரனை, ஒரு வண்டைப் போலச்
சுற்றி வந்து, சரியான ராகத்தோடு தூது சொல்ல என் மனமே நீயே தகுதியானவன்.
பாடல்
36: அழகர் மலை ஏறுதல்
கல்லும் முள்ளும்
காலடியில் மெத்தையாம்
சொல்லும் பொருளுமே
சோலையாம்
- மெல்ல
மலைஏறிச் சென்று
மயில்வீரன் சந்நிதியில்
தலைசாய்த்து
நின்று தவிர்.
உரை: பழமுதிர்சோலை
மலையை ஏறும் போது கல்லும் முள்ளும் மெத்தை போல இனிக்கும். அந்த
மலை ஏறிச் சென்று முருகன் சந்நிதியில் தலைவணங்கி நின்று உன் துன்பங்களைத் தவிர்த்துக்
கொள்.
பாடல்
37: இந்திரன் போற்றும் ஈசன்
விண்ணவர் வேந்தன்
வியந்து தொழும்பெருமான்
மண்ணவர் போற்றும்
மகாபாகன்
- எண்ணமெல்லாம்
ஈடேறச் செய்யும்
இனியவன் பாதம்
நாடியே தூது
நவில்.
உரை: இந்திரன் முதலான
தேவர்கள் வணங்கும் தலைவன், பூலோக மக்கள் போற்றும் மகா வீரன்.
நம் எண்ணங்களை ஈடேறச் செய்யும் அந்த இனியவனின் திருவடிகளை நாடித் தூது
சொல்.
பாடல்
38: வேலின் வெற்றியுரை
கிரவுஞ்ச கிரிபிளந்த
கீர்த்தி மிகுவேலை
உரமிக்க கையில்
உடையான்
- பரமன்
பரிவுபெறச்
சொன்ன பழமுதிர்ச் சோலைக்கு
விரைவினில்
தூது விடு.
உரை: கிரவுஞ்ச மலையைப்
பிளந்த புகழுடைய வேலைத் தன் வலிமையான கையில் ஏந்தியவன் முருகன். சிவபெருமான் மகிழ்ந்து அருளிய பழமுதிர்சோலைக்கு விரைந்து தூது செல்.
பாடல்
39: ஞானப் பழம் நீயே
பழம்நீ எனவுணர்த்தப்
பாரெல்லாம் சுற்றிய
நிழல்வாழும்
சோலை நிமலன்
- கழலணிந்த
சின்னஞ் சிறுவன்
கனிவாய் மொழியினைக்
கன்னலாய்த்
தூதில் கலந்து.
உரை: "நீயே ஞானப்பழம்"
என்று அம்மை அப்பன் சொல்ல, உலகைச் சுற்றிய அழகன்
அவன். வீரக்கழல் அணிந்த அந்தச் சிறுவனின் கனிவான மொழிகளைத் தேனாகத்
தூதில் கலந்து சொல்.
பாடல்
40: காட்சியின் பலன்
ஒருமுறை பார்த்தால்
ஓராயிரம் ஜன்மப்
பெருவினை தீர்க்கும்
பெருமான்
- திருநீறு
இட்ட நெற்றிக்கு
ஈடாகப் பொன்னையும்
கொட்டிடத் தேவையில்லை
கூறு.
உரை: ஒருமுறை தரிசித்தாலே
ஆயிரம் பிறவிப் பாவங்களை நீக்கும் பெருமான் அவன். அவனது திருநீறு
அணிந்த நெற்றி அழகிற்கு முன் பொன்னும் பொருளும் ஈடாகாது என்று அவனிடம் சொல்.
பாடல்
41: நாவல் மரத்தடியில் சிறுவன்
மாடற்ற ஏழை
என ஔவை வரும்போது
ஆடற் கிளையில்
அமர்ந்தவன்
- நீடுலகில்
சுட்ட பழம்வேண்டி
நின்றவளைச் சோதித்த
கட்டழகன் பாதம்
கருது.
உரை: கையில் பொருளில்லாத
ஏழையாக ஔவை வந்தபோது, நாவல் மரக்கிளையில் சிறுவனாய் அமர்ந்திருந்தவன்
முருகன். "சுட்ட பழம் வேண்டுமா?" என்று கேட்டு ஔவையின் அறிவைச் சோதித்த அந்த அழகனின் திருவடிகளை மனமே நினைப்பாயாக.
பாடல்
42: சுட்ட பழம் - சுடாத பழம்
மண்ணின் பழத்தைச்
சுடாத பழமென்றும்
விண்ணின் அறிவைச்
சுட்ட பழமென்றும்
- திண்ணமுடன்
ஓதிய ஞானச்
சிறுவன் அடிபணிந்து
தூதுநீ சொல்லத்
துணி.
உரை: மண்ணில் விழுந்து
மணல் ஒட்டிய பழத்தைச் சுட்ட பழம் என்றும், அறிவெனும் நெருப்பால்
பக்குவப்பட்ட ஞானத்தைச் சுட்ட பழம் என்றும் நுட்பமாக விளக்கிய அந்த ஞானச் சிறுவனிடம்
என் தூதைக் கொண்டு செல்.
பாடல்
43: கல்வியின் செருக்கு
கற்ற கல்வியால்
கர்வமுற்ற ஔவைக்கு
முற்றிலும்
பாடம் புகட்டியே
- சிற்றறிவை
பேரறிவாய் மாற்றிய
பேரின்ப வேலனிடம்
நேரிலே சென்று
நில்.
உரை: தான் கற்ற கல்வியால்
சற்று கர்வம் கொண்டிருந்த ஔவைக்கு, எளிமையின் மூலம் பாடம் புகட்டி,
அவளது சிற்றறிவைப் பேரறிவாக மாற்றிய அந்தப் பேரின்ப வேலனிடம் நீ நேரில்
சென்று நில்.
பாடல்
44: அரியது எது?
அரியது மானிடப்
பிறப்பென்று பாடிய
பெரியவள் ஔவை
வியக்கவே
- அரியதாம்
வீடுபேறு நல்கும்
விமலன் சந்நிதியில்
கூடுநீ செய்தி
கொண்டு.
உரை: "அரியது
அரியது மானிடராய்ப் பிறத்தல் அரியது" என்று பாடிய ஔவையே
வியக்கும்படி, அடையதற்கரிய மோட்சத்தை நல்கும் முருகனின் சந்நிதியில்
என் செய்தியோடு போய்ச் சேரு.
பாடல்
45: தமிழ் வளர்த்த தலைவன்
சங்கத் தமிழால்
சரித்திரம் படைத்தவளைச்
சங்கடம் தீர்த்துத்
தடுத்தவன்
- மங்காத
செந்தமிழ்ச்
சோலைத் தலைவன் அடிதொழுது
வந்தனம் சொல்லி
வருவாய்.
உரை: சங்கத் தமிழால்
பெரும் புகழ்பெற்ற ஔவையின் மனக் கலக்கத்தைத் தீர்த்து ஆட்கொண்டவன் முருகன்.
என்றும் அழியாத செந்தமிழுக்குத் தலைவனான அவனது திருவடிகளைத் தொழுது,
என் வணக்கத்தைச் சொல்லி வா.
பாடல்
46: எளிய வடிவம்
மாடு மேய்க்கும்
சிறுவனாய் நின்றவன்
ஏடு மேய்க்கும்
புலவர்க்கும் எட்டாதவன் - காடு
மேவும் பழமுதிர்ச்
சோலை மலைநாதன்
தாவுநீ தூது
தந்து.
உரை: ஆடு மாடு மேய்க்கும்
சிறுவனாக எளிமையாக நின்றவன் முருகன். ஆனால், வெறும் புத்தக அறிவு கொண்ட புலவர்களால் அவனைக் காண முடியாது. காடுகள் நிறைந்த அந்தச் சோலைமலை நாதனிடம் என் தூதைக் கொண்டு தாவிச் செல்.
பாடல்
47: முதிர்ந்த ஞானம்
பழம் முதிர்ந்தால்
சுவைதரும் என்பார்கள்
ஞானம் முதிர்ந்தால்
முருகன் வருவானே
- சோலை
மலைமேல் அமர்ந்த
முதிர்ந்த நற்பொருளை
விலைபேசும்
தூதில் விழை.
உரை: பழம் கனிந்தால்
இனிக்கும் என்பார்கள். அதுபோல நம் பக்தி முதிர்ந்தால் முருகன்
தேடி வருவான். சோலைமலை மேல் அமர்ந்திருக்கும் அந்த முழுமுதற்
பொருளை அடைய, உன் தூதின் மூலம் முயற்சி செய்.
பாடல்
48: ஔவையின் பணிவு
சுடாத பழமெனச்
சொல்லிய சிறுவனிடம்
அடங்கிப் பணிந்தாள்
ஔவையும்
- தொடங்கும்
என் தூது வெற்றியுற
ஈசன் மகனிடம்
அன்பைத் தூது
விடு.
உரை: சிறுவன் கேட்ட
கேள்வியில் இருந்த தத்துவத்தைக் கண்டு பெரும் புலவி ஔவையே பணிந்தாள். அதுபோல, என் தூது வெற்றியடைய அந்த ஈசன் மகனிடம் உன் அன்பையே
தூதாக அனுப்பு.
பாடல்
49: வேலின் கூர்மை - அறிவின் கூர்மை
வேலை விடவும்
விவேகம் பெரிதென்று
மாலை மதியால்
உணர்த்திய
- சீலன்
பழமுதிர்ச்
சோலையில் பள்ளி கொண்டிருக்கக்
கவலைகள் தீரக்
கருது.
உரை: ஆயுதமாகிய வேலை
விட, அறிவாகிய விவேகம் பெரியது என்று ஔவைக்கு உணர்த்திய மேலோன்
முருகன். அவன் பழமுதிர்சோலையில் உறையும்போது, உன் கவலைகள் தீர அவனை நினை.
பாடல்
50: ஞானப் பழத்தின் சாரம்
பிழிந்த பழத்தின்
சாறுநீ
- உன்னைப்
பொழிந்த அருளின்
ஊறுநீ
- நெஞ்சே
அமுதம் போன்றவன்
அழகன் திருவடிக்கு
அமிழ்தாய்த்
தூது அறை.
உரை: பிழியப்பட்ட
பழத்தின் சாறு போன்றவன் முருகன்; பொழிகின்ற அருளின் ஊற்று அவன்.
என் மனமே! அமுதம் போன்ற அந்த அழகனின் திருவடிகளுக்கு,
மிக இனிமையாக என் தூதுச் செய்தியைச் சொல்.
பாடல்
51: உலக மாயை
காண்பது பொய்எனக்
கண்டுமே நெஞ்சமே
வீண்பொழுது
போக்கி விடாதே
- மாண்புடைய
சோலைமலை நாதன்
துணைநிற்க வேண்டிநீ
மாலைநேரம் சென்று
மடி.
உரை: கண்ணால் காண்பது
எல்லாம் நிலையற்றது என்று தெரிந்த பின்பும், என் மனமே வீணாகக்
காலத்தைக் கழிக்காதே. பெருமை மிக்க சோலைமலை முருகன் உனக்குத்
துணையாக இருக்க வேண்டும் என்று வேண்டி, அவன் திருவடிகளில் சரணடை.
பாடல்
52: விதியின் வலிமை
விதியென்னும்
வேடன் வலைவீசும் போதவன்
பதிவந்து காக்கும்
பரமன்
- கதிகேட்டு
வேலவன் முன்னே
விழுந்துநீ நின்றக்கால்
காலன் பயம்
ஏது காண்.
உரை: விதி என்ற வேடன்
நம் மீது துன்ப வலை வீசும்போது, தன் இருப்பிடமான சோலைமலையில்
இருந்து வந்து காப்பவன் முருகன். அவனிடம் நல்வழி கேட்டுப் பணிந்து
நின்றால், மரண பயம் உன்னை அணுகாது.
பாடல்
53: அலைபாயும் மனம்
குரங்காய் அலைகின்ற
கொள்கையற்ற நெஞ்சே
உரமாய் ஒருசெய்தி
ஏந்து
- சரணாகதி
என்றொரு சொல்லால்
இறையவன் அடிபற்ற
இன்றுநீ செல்வாய்
விரைந்து.
உரை: ஒரு கொள்கையும்
இல்லாமல் குரங்கு போல அலைகின்ற என் மனமே! "உன்னையே சரணடைந்தேன்"
என்ற உறுதியான செய்தியை ஏந்தி, அந்த இறைவனின் திருவடிகளைப்
பற்ற இன்றே விரைந்து செல்.
பாடல்
54: பிணி தீர்க்கும் மருந்து
உடல்பிணி உள்ளப்
பிணிஎன இரண்டுமே
அடல்வேலன் தீர்க்கும்
அமுதம்
- சுடர்விடும்
பழமுதிர்ச்
சோலை மருந்தினைப் பெற்றிடத்
தவமாய் நீதூது
தவிர்.
உரை: உடலுக்கு வரும்
நோயையும், மனதிற்கு வரும் துன்பத்தையும் போக்கக்கூடிய அமுதம்
முருகனின் அருள். ஒளிவீசும் சோலைமலையில் கிடைக்கும் அந்த அருமருந்தை
அடைய, தவம் செய்வது போலத் தூது செல்.
பாடல்
55: ஆறுதல் அளிக்கும் ஆறுமுகம்
தனிமையில் வாடித்
தவிக்கும் வேளையில்
இனிமையாய்த்
தோன்றும் இளையோன்
- பனிமலர்த்
தூது கொண்டு
நீயும் தொழுது நின்றால்
பாதுகாப் பானே
பரன்.
உரை: துணையின்றித்
தனிமையில் நான் வாடும்போது, எனக்கு இனிமையான ஆறுதல் தருபவன் முருகப்பெருமான்.
குளிர்ந்த மலரைப் போன்ற என் செய்தியை அவனிடம் கொண்டு சென்றால்,
அவன் உன்னைக் காப்பான்.
பாடல்
56: குன்றிலாடும் குமரனின் கருணை
குன்றிருக்கும்
இடமெல்லாம் குமரன் இருப்பான்
மனமெனும் குன்றிலும்
வருவான்
- அன்பென்னும்
நூலால் பிணித்துநீ
தூது அனுப்பினால்
பாலனாய் வந்தே
படிவான்.
உரை: குன்றுகள் உள்ள
இடமெல்லாம் வாழும் முருகன், உன் மனமாகிய குன்றிலும் எழுந்தருளுவான்.
அன்பு என்ற நூலால் அவனை கட்டித் தூது அனுப்பினால், ஒரு குழந்தையைப் போல உன் அன்பிற்கு வசப்படுவான்.
பாடல்
57: நாவே முருகனைப் பாடு
வாழும் நாள்கள்
வழுவாமல் இருக்கவே
ஏழும் எட்டும்
புகலும் முருகனை
- நாளும்
தூது அனுப்பித்
துதித்துநீ நின்றால்
ஏது குறைசொல்லு
நீ.
உரை: நம் வாழ்க்கை
தடம் புரளாமல் இருக்க, வேதங்கள் போற்றும் முருகனைத் தினந்தோறும்
தூது அனுப்பித் துதித்து நின்றால், நமக்கு வேறென்ன குறை இருக்கப்
போகிறது?
பாடல்
58: கர்ம வினை அறுத்தல்
முற்பிறவி செய்த
முடிவில்லா வினைகளை
இப்பிறவி தீர்க்கும்
இறைவனவன்
- செப்பரிய
சோலைமலை வேந்தன்
திருவடிக்குத் தூதுபோய்
மாலை சூட்டிநீ
மகிழ்.
உரை: கடந்த பிறவிகளில்
செய்த தீவினைகளை இந்தப் பிறவியிலேயே தீர்க்கும் வல்லமை படைத்தவன் முருகன். சொல்லொண்ணாப் பெருமை கொண்ட அந்த வேந்தனின் திருவடிகளுக்குத் தூது சென்று,
பாமாலையைச் சூட்டி மகிழ்வாயாக.
பாடல்
59: வள்ளியின் கணவன்
குறமகள் வள்ளி
குடிகொண்ட நெஞ்சினன்
திறமான தூதுக்குத்
தேவன்
- அறம்வளர்க்கும்
சோலை மலையில்
சுகமாக வீற்றிருக்கக்
கவலை ஏதுசொல்லு
காண்.
உரை: வள்ளி நாச்சியாரைத்
தன் இதயத்தில் வைத்திருப்பவன் முருகன். உண்மையான பக்தித் தூதுக்கு
அவன் உரியவன். அறம் வளரும் அந்தச் சோலைமலையில் அவன் நமக்காக வீற்றிருக்கும்போது,
நமக்கு ஏது கவலை?
பாடல்
60: நம்பிக்கை ஒன்றே துணை
நம்புவார் கைவிடான்
நாதன் பழமுதிர்
கொம்பார் சோலையில்
கொண்டவன்
- வம்புபேசும்
வாயை அடக்கி
மனத்தைத் தூதுவிடு
நலமே விளையும்
நயந்து.
உரை: தன்னை நம்புவோரைக்
கைவிடாதவன் முருகன். வீண் பேச்சுகளைக் குறைத்துக் கொண்டு,
உன் மனத்தையே அவனிடம் தூது விடு. உனக்கு நன்மைகள்
மட்டுமே வந்து சேரும்.
பாடல்
61: திருப்பரங்குன்றம் முதல் சோலைமலை வரை
குன்றினில்
தோன்றி கடலினில் ஆடிநின்று
பழனி மலைமீது
பழமானவன்
- இறுதியில்
சோலை மலையே
சுகமென்று அமர்ந்தவனை
மாலை சூட்டிநீ
மடி.
உரை: திருப்பரங்குன்றத்தில்
தோன்றி, திருச்செந்தூர் கடலலைகளில் ஆடி, பழனி மலையில் ஞானப்பழமாய் நின்ற முருகன், இறுதியில் சோலைமலையே
அமைதியான இடம் என அமர்ந்தான். அவனைப் பாமாலையால் போற்றித் தொழு.
பாடல்
62: திருச்சீரலைவாய் சிறப்பு
அலைவாய்க் கரையில்
அசுரனை வென்றவன்
சோலை மலையில்
அமைதி கொண்டான்
- அலைபாயும்
நெஞ்சே நீசென்று
நிலையான பாதத்தில்
தஞ்சமெனத் தூது
அறை.
உரை: திருச்செந்தூர்
கடற்கரையில் சூரனை வென்ற வீரன் அவன்; ஆனால் சோலைமலையில் அமைதி
ததும்பும் அருளாளன். என் அலைபாயும் மனமே, நீ அந்த நிலையான திருவடிகளில் தஞ்சம் புகுந்து என் செய்தியைச் சொல்.
பாடல்
63: ஆவினன்குடி அழகன்
கோவண ஆடையுடன்
குன்றின்மேல் நின்றவன்
இங்கு கோலங்கள்
பூட்டித் திரிகின்றான் - ஏதும்
அறியாத பிள்ளை
எனஅவன் முன்னே
அறிவாகத் தூது
அனுப்பு.
உரை: பழனியில் துறவியாக
நின்றவன், இங்கு வள்ளி-தெய்வானையுடன் இல்லறக்
கோலத்தில் காட்சியளிக்கிறான். அவனிடம் ஒரு சிறு பிள்ளையைப் போலச்
சென்று, ஞானம் வேண்டித் தூது அனுப்பு.
பாடல்
64: சுவாமிமலை ஞானம்
தந்தைக்குப்
பாடம் புகட்டிய தம்பிரான்
சிந்தையில்
வந்து சிரிப்பானே
- அந்தச்
சுவாமி மலைநாதன்
சோலைமலை அமரக்
காவடித் தூது
கொண்டுபோ.
உரை: தன் தந்தை சிவபெருமானுக்கே
பிரணவப் பொருள் சொன்ன சுவாமிமலை நாதன், இப்போது சோலைமலையில் வீற்றிருக்கிறான்.
காவடி எடுக்கும் பக்தியுடன் உன் மனத்தையே தூதாகக் கொண்டு செல்.
பாடல்
65: திருத்தணி தணிக்கும் கோபம்
கோபம் தணிந்து
குளிர்ச்சியில் வாழும்
தணிகை மலைவாழ்
தலைவனவன்
- தவிப்பைத்
தணிக்கச் சோலைமலைத்
தடம்நாடி நீசென்றால்
பிணிகள் அகலும்
பிழைத்து.
உரை: போர்க்கோபம்
தணிந்து திருத்தணிகையில் அமர்ந்தவன் முருகன். உனது மனத் தவிப்பைத்
தணிக்கச் சோலைமலை நாடித் தூது சென்றால், உன் துன்பங்கள் அனைத்தும்
நீங்கும்.
பாடல்
66: சோலைமலை - ஒரு முற்றுப்புள்ளி
ஆறு படைவீடும்
சுற்றி வந்தால்தான்
ஆறுதல் கிட்டும்
என்பார்கள்
- அந்த
ஆறாவது வீட்டில்
அமர்ந்திருப்பான் ஆறாத
காயங்கள் ஆற்றிடக்
காண்.
உரை: முருகனின் அறுபடை
வீடுகளையும் தரிசித்தால் தான் மன அமைதி கிடைக்கும். நமது ஆறாத
மனக்காயங்களை ஆற்ற, அவன் ஆறாவது வீடாகிய சோலைமலையில் நமக்காகக்
காத்திருக்கிறான்.
பாடல்
67: நூபுர கங்கை மகிமை
மலையில் ஊறும்
புனிதமாம் தீர்த்தம்
மன அழுக்கு
மாற்றும் மருந்தாகும் - சிலம்பாறு
பாயும் வழியே
நீதூது சென்றால்
தூயவன் ஆவாய்
துணிந்து.
உரை: சோலைமலையில்
ஊறும் நூபுர கங்கை (சிலம்பாறு) நம் மன அழுக்கைப்
போக்கும் மருந்தாகும். அந்தத் தீர்த்தம் பாயும் வழியே நீ தூது
சென்றால், நீயும் தூய்மையானவன் ஆகிவிடுவாய்.
பாடல்
68: வேலின் வெற்றியுரை
தர்மம் காக்கத்
தடக்கையில் ஏந்திய
கூர்மை மிகுந்த
குமரவேல்
- நம்மை
வறுமை நீக்கி
வளமுடன் காக்கவே
பெருமைத் தூது
புகல்.
உரை: தர்மத்தை நிலைநாட்டப்
பெரிய கைகளில் ஏந்திய கூர்மையான வேல் முருகனுடையது. நம் வறுமையை
நீக்கி வளம் பெறச் செய்யுமாறு, அந்த வேல் ஏந்தியவனிடம் பெருமையுடன்
தூது சொல்.
பாடல்
69: மயில் வாகனன் மகிமை
நீல நிறத்து
மயில்வாகனன் ஏறி
ஞாலம் காக்கும்
நாயகன்
- சோலை
மலைமேல் அமர்ந்தவன்
மார்பில் அணையத்
தலைவன் எனத்
தூது தவிர்.
உரை: நீல நிற மயிலில்
ஏறி உலகைக் காக்கும் நாயகன் அவன். அவன் நம்மைத் தன் மார்போடு
அணைத்துக் காக்க வேண்டும் என்று, அவனை நம் தலைவனாகக் கொண்டு தூது
செல்.
பாடல்
70: அடியார் கூட்டம்
கூடிப் புகழும்
அடியார் கூட்டத்தில்
கோல முருகனை
நீகண்டால்
- தேடி
வந்த செய்தி
சொல்ல மறந்தே
அந்தமில்லா
ஆனந்தம் பெறு.
உரை: முருகனைப் புகழ்ந்து
பாடும் அடியார் கூட்டத்தில் நீ அவனைக் கண்டால், நான் சொன்ன செய்தியைக்
கூடச் சொல்ல மறந்து, அந்த எல்லையற்ற ஆனந்தத்தில் நீ மூழ்கிவிடுவாய்.
பாடல்
71: அகந்தை அழித்தல்
யானே எனதென்ற
செருக்கை அறுக்கவே
வானே வணங்கும்
வடிவேலன்
- கானே
உறையும் பழமுதிர்ச்
சோலைக்கே சென்று
குறையற்றுத்
தூது கொடு.
உரை: "நான்,
எனது" என்கிற அகந்தையை அழிப்பவன் தேவர்கள்
வணங்கும் வேலவன். காடுகள் சூழ்ந்த அந்தப் பழமுதிர்சோலைக்குச்
சென்று, எந்த ஒளிவுமறைவுமின்றி உன் குறைகளைத் தூது சொல்லு.
பாடல்
72: கண்ணீர் அஞ்சலி
சொல்லால் சொல்லத்
துணிவில்லாத போதுநீ
கண்ணீர் துளியால்
கவிபாடு
- மன்பதைக்
காக்கும் பழமுதிர்ச்
சோலைமலைத் தேவன்
கண்ணீர் துடைப்பான்
கண்டு.
உரை: என் மனமே!
உனக்குச் சொல்லால் தூது சொல்லத் தெரியாவிட்டால், உன் கண்ணீரையே கவிதையாகச் சமர்ப்பி. உலகைக் காக்கும்
சோலைமலைத் தேவன் உன் கண்ணீரைக் கண்டு ஓடிவந்து உன்னைத் தேற்றுவான்.
பாடல்
73: இருள் நீக்கும் ஒளி
இருளடைந்த நெஞ்சில்
ஒளிவிளக்காய் வந்தவன்
அருளடைந்த சோலை
அழகன்
- மருளடைந்த
புத்தியைச்
செம்மைப் படுத்தவே நீயும்
நத்தியே தூது
நவில்.
உரை: அறியாமை எனும்
இருள் நிறைந்த என் நெஞ்சில், ஞான ஒளியாக வந்தவன் சோலைமலை முருகன்.
குழப்பமடைந்த என் புத்தியைச் சீர்படுத்த வேண்டி, அவனை விரும்பித் தூது சொல்.
பாடல்
74: காலன் பயம் நீக்கல்
நாளை வருமென
நம்பி இருக்காதே
வேளை வரும்முன்
வேலனிடம்
- சோலை
மலைமேல் அமர்ந்தவன்
மார்பில் சரணாய்த்
தலைசாய்த்துத்
தூது தவிர்.
உரை: நாளை பார்த்துக்
கொள்ளலாம் என்று தள்ளிப் போடாதே. ஆயுள் முடியும் காலம் வரும்
முன்னே, சோலைமலை முருகனின் மார்பில் தஞ்சமடைந்து, உன் தூதினைச் சொல்லி விடு.
பாடல்
75: சரவணப் பொய்கைச் செல்வம்
செல்வம் நிலையென்று
தேடி அலைந்தேன்
வெல்லும் வினையால்
மெலிந்தேன்
- புல்லும்
பழமுதிர்ச்
சோலையான் பாதம் பற்றினால்
நல்லறம் கிட்டும்
நயந்து.
உரை: உலகச் செல்வமே
நிலை என்று தேடி அலைந்து வினையால் களைத்துப் போனேன். பசுமை சூழ்ந்த
சோலைமலையானின் பாதங்களைப் பற்றினால், நிலையான நன்மைகள் எனக்குக்
கிடைக்கும்.
பாடல்
76: குறத்தி மகனின் கருணை
வேடன் மகளின்
விருப்பத்தை ஏற்றவன்
ஏழை என் விண்ணப்பம்
ஏளானோ
- நாடிப்
பழமுதிர்ச்
சோலை மலைநாதன் சந்நிதியில்
விழுந்துநீ
முறையீடு செய்.
உரை: வேடர் குலப்
பெண்ணான வள்ளியின் அன்பை ஏற்றுக்கொண்டவன், ஏழையாகிய என் கோரிக்கையை
ஏற்க மாட்டானா? சோலைமலை முருகனின் சந்நிதியில் விழுந்து வணங்கி
உனது முறையீட்டைச் சொல்.
பாடல்
77: தினைப்புனக் காவலன்
தினைப்புனம்
காத்தவன் எம்மைக் காக்கமாட்டான்
என்று நினைக்காதே
நெஞ்சமே
- வினைப்பயன்
தீரத் திருவருள்
வேண்டித் தூதுபோ
பாரம் இறக்கி
வை.
உரை: தினைப்புனத்தை
ஒரு காலத்தில் காத்தவன், இப்போது நம் வாழ்வைக் காக்க மாட்டானா
என்ன? உன் வினைகள் தீர அவனிடம் தூது சென்று, உன் மனபாரத்தை அவன் திருவடிகளில் இறக்கி வை.
பாடல்
78: சொல்லும் பொருளும்
சொல்லும் பொருளும்
அவனல்லவோ
- இந்தத்
தூதும் துதியும்
அவனல்லவோ
- எல்லாம்
அவனே எனநினைந்து
சோலைமலைச் சென்றால்
அவமே போகுமடா
காண்.
உரை: நாம் சொல்லும்
சொல்லும் அதன் பொருளும் முருகனே. இந்தப் பாடல்களும் துதிகளும்
அவனால் விளைந்தவையே. அனைத்தும் அவனே என்று எண்ணி சோலைமலை சென்றால்,
வீண் துன்பங்கள் அகன்றுவிடும்.
பாடல்
79: ஞானத் தாகம்
தாகம் தணிக்கத்
தண்ணீர் தேடாதே
ஞானம் தணிக்க
முருகனைத் தேடு
- தேனார்
பழமுதிர்ச்
சோலையில் பள்ளி கொண்டோன்
ஆனந்தம் தருவான்
அறிந்து.
உரை: உடலின் தாகத்தைத்
தீர்க்க நீர் தேடுவது போல், அறிவின் தாகத்தைத் தீர்க்க முருகனைத்
தேடு. தேன் நிறைந்த சோலைமலையில் வீற்றிருக்கும் அவன்,
உனக்கு நிலையான பேரானந்தத்தைத் தருவான்.
பாடல்
80: தூதின் உறுதி
நெஞ்சமே நீசென்று
நேராகக் கேட்டுவா
அஞ்சேல் என்றுரைக்கும்
அண்ணலிடம்
- தஞ்சம்
தந்தால் தழைப்பேன்
எனச்சொல்லிப் பாதத்தில்
மிஞ்சாமல் தூது
முடி.
உரை: என் மனமே!
நீ நேராகச் சென்று அந்த அண்ணலிடம் கேள். "நீ எனக்குத் தஞ்சம் தந்தால் நான் பிழைப்பேன்" என்று
கூறி, அவனது திருவடிகளில் முழுமையாகத் தூதுச் செய்தியைச் சொல்லி
முடி.
பாடல்
81: வெற்றி தரும் வேல்
கூர்மை அறிவுக்கும்
கொள்கை உறுதிக்கும்
நேர்மைக்கும்
அடையாளமாய் நின்றவேல் - சீர்மைசேர்
சோலைமலை நாதன்
திருக்கையில் ஏந்தவே
நாலைந்து துயரம்
நலியும்.
உரை: அறிவு,
உறுதி, நேர்மை ஆகியவற்றுக்கு அடையாளமாக விளங்கும்
முருகனின் வேல், சோலைமலை நாதனின் கையில் மின்னுகிறது.
அந்த வேலை வணங்கித் தூது சொன்னால், நம்மைச் சூழ்ந்திருக்கும்
அடுக்கடுக்கான துயரங்கள் அழிந்துவிடும்.
பாடல்
82: ஆணவம் அடக்கும் மயில்
ஆணவச் சூரனை
ஆடும் மயிலாக்கி
வாணவம் தந்த
வடிவேலன்
- நீலத்
தோகையில் ஏறிச்
சோலைமலை வரக்
கூவித் தூதுக்
கொள்.
உரை: ஆணவம் கொண்ட
சூரனைத் தன் வாகனமான மயிலாக மாற்றியவன் முருகன். அந்த நீலத் தோகை
மயிலின் மீது ஏறி அவன் நம்மிடம் வர வேண்டும் என்று, என் மனமே
நீ அன்போடு கூவித் தூது சொல்.
பாடல்
83: விழிப்புணர்வு தரும் சேவல்
அறியாமை உறக்கம்
அகற்றும் ஒருசேவல்
வெற்றிக் கொடியாய்
விளங்குமே
- கற்றிடும்
சோலைமலை வாசலின்
முன்னே அக்கொடி
நாடித் தூது
நவில்.
உரை: "விழித்துக்
கொள்" என்று சொல்லாமல் சொல்லும் சேவல் கொடி முருகனுடையது.
அது நம் அறியாமை என்னும் உறக்கத்தை அகற்றும். சோலைமலை
வாசலில் பறக்கும் அக்கொடியைக் கண்டு, விழிப்புணர்வுடன் உன் செய்தியைச்
சொல்.
பாடல்
84: கடம்ப மலரின் மணம்
வாடாத ஞானக்
கடம்ப மலர்சூடி
ஆடாத உள்ளம்
ஆடச் செய்பவன்
- சோலை
மலைமேல் மணக்கும்
நறுமணத் தூதுக்கு
விலையாய் உயிரைத்
தந்துவா.
உரை: ஞானம் என்னும்
வாடாத கடம்ப மலரைச் சூடியிருப்பவன் முருகன். அவன் திருமேனி மணம்
நம் உள்ளத்தை உருகச் செய்யும். அந்த நறுமணம் மிக்க சோலைமலை நாதனிடம்
உன் உயிரையே விலையாகக் கொடுத்துத் தூது சொல்லி வா.
பாடல்
85: ஆறுபடைத் தத்துவம்
ஆறு அறிவென்னும்
ஆறு படைவீடு
தேறிநீ சென்றால்
சோலைமலை
- ஏறுதல்
முத்தியின்
வாயில் என நீயும் உணர்ந்து
பக்தியில் தூது
பகர்.
உரை: மனிதனின் ஆறு
நிலைகளைக் கடந்து, இறுதியாகச் சோலைமலையை அடைவது என்பது மோட்சத்தின்
வாசலை அடைவதாகும். இதை உணர்ந்து, பக்திப்
பெருக்குடன் தூதுச் செய்தியைப் பகர்வாயாக.
பாடல்
86: நூபுர கங்கையின் தெளிவு
மலையில் பெருகும்
மங்கலத் தீர்த்தம்
அலைகளைப் போக்கும்
அறிவாகும்
- சிலம்பாறு
ஓடிடும் சோலைமலை
உத்தமன் முன்னே
வாடித் தூது
விடாதே.
உரை: சோலைமலையில்
பாயும் நூபுர கங்கை நம் மனத் தடுமாற்றங்களை நீக்கும். அந்தத்
தெளிந்த நீர் பாயும் மலையில் இருக்கும் உத்தமனிடம், வாடிய முகம்
காட்டாமல் நம்பிக்கையோடு தூது சொல்.
பாடல்
87: கதிர்வேல் ஒளியில் கவலைகள்
கதிரவன் ஒளியில்
கங்குல் மறைவதுபோல்
கதிர்வேல் ஒளியில்
கவலைகளும்
- அதிரப்
பறந்தோடச் செய்யும்
பழமுதிர்ச் சோலையான்
திறம்பாடத்
தூது செல்.
உரை: சூரிய ஒளியைக்
கண்டவுடன் இருள் ஓடுவது போல, முருகனின் கதிர்வேல் ஒளியைக் கண்டால்
நம் கவலைகள் ஓடிவிடும். அந்தப் பெருமையைச் சொல்லச் சோலைமலைக்குத்
தூது செல்.
பாடல்
88: மந்திரப் பொருளானவன்
ஓம் எனும் பிரணவ
உட்பொருள் தானாகி
நாமம் பலகொண்டு
நின்றவன்
- சோலை
மலையினில் மந்திர
மௌனத்தில் இருக்கக்
கலையே தூதுக்
காண்.
உரை: "ஓம்"
என்ற மந்திரத்தின் உட்பொருளாக இருப்பவன் முருகன். அவன் சோலைமலையில் மௌனமான ஞான நிலையில் வீற்றிருக்கிறான். அவனிடம் உன் கலைநயம் மிக்க பாடல்களைத் தூதாகக் கொண்டு செல்.
பாடல்
89: வரம் தரும் வள்ளல்
கேட்கும் முன்னமே
கிருபை தருபவன்
வேட்கை தணிக்கும்
வித்தகன்
- சோலை
மலைதனில் வள்ளலாய்
வந்துநீ நிற்கத்
தடையின்றிக்
கேட்டுவா தூது.
உரை: நாம் கேட்பதற்கு
முன்பே அருளை வாரி வழங்குபவன் சோலைமலை முருகன். ஆசைகளைத் தணிக்கும்
அந்த வித்தகனிடம், எவ்விதத் தடையுமின்றி என் வேண்டுதலைக் கேட்டுத்
திரும்பு.
பாடல்
90: திருவடிப் புகழ்ச்சி
மலரினும் மெல்லிய
மாமணிப் பாதங்கள்
தலைமேல் சூடத்
தவம்வேணும்
- சோலை
மலையான் அடியினை
நெஞ்சே நீபற்றினால்
உலகமே உன்றன்
வசம்.
உரை: மலரை விட மென்மையான
முருகனின் திருவடிகளை நம் தலையில் சூடிக்கொள்ளத் தவம் செய்திருக்க வேண்டும்.
என் மனமே! நீ அந்தச் சோலைமலை முருகனின் பாதங்களைப்
பற்றிக் கொண்டால், இந்த உலகமே உனக்கு வசப்படும்.
பாடல்
91: சரணாகதி நிலை
யான்என தற்ற
இடமே அவனிருப்பிடம்
தான்என நின்ற
தனிப்பொருள்
- சோலை
மலைமேல் அமர்ந்தவன்
பாதத்தில் நெஞ்சே
தொலைந்துநீ
தூதுச் சொல்.
உரை: "நான்,
எனது" என்ற எண்ணம் இல்லாத இடத்தில்தான் முருகன்
வாழ்கிறான். என் மனமே! அந்தத் தனிப்பெரும்
பொருளாகிய சோலைமலை நாதனின் திருவடிகளில் உன்னை முழுமையாக இழந்து (சரணடைந்து) தூதுச் செய்தியைச் சொல்.
பாடல்
92: கவலைகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி
இன்று வருவானோ
நாளை வருவானோ
என்று தவித்திருக்கத்
தேவையில்லை
- சோலை
மலைக்குநீ தூதுப்போய்
வந்துவிட்டாலே
அன்றே அருள்புரி
வான்.
உரை: இறைவன் எப்போது
வருவான் என்று ஏங்க வேண்டியதில்லை. நீ சோலைமலைக்குத் தூது சென்று
வந்தாலே போதும், அந்தத் கணமே அவன் உனக்கு அருள் புரியத் தொடங்கிவிடுவான்.
பாடல்
93: நூபுர கங்கை நன்னீர்
உள்ளம் உருக்கி
உயிருள் கலந்தவன்
வெள்ளம் எனவருவான்
மெய்யன்பர்க்கு
- சோலை
மலையில் பாயும்
நன்னீர் மருந்தெனக்
கொள்ளநீ தூது
கொடு.
உரை: மெய்யன்பர்களுக்கு
அருவி போல அருள் பொழிபவன் முருகன். சோலைமலையில் பாயும் நூபுர
கங்கைத் தீர்த்தமே நோய்தீர்க்கும் மருந்தாகும். அதை அடைய நீ பக்தித்
தூது செல்.
பாடல்
94: முக்திக்கான வழி
பிறவிப் பெருங்கடல்
நீந்த நினைக்கின்ற
துறவிக்குச்
சோலைமலைத் தோணி
- அறம்வளர்க்கும்
அப்பனைத் தூதுநீ
அண்டித் தொழுதிட்டால்
தப்பாமல் முக்தி
தரும்.
உரை: பிறவி என்ற கடலைக்
கடக்க நினைப்பவர்களுக்குச் சோலைமலை முருகன் ஒரு தோணி போன்றவன். தர்மம் காக்கும் அந்தத் தந்தையிடம் நீ தூது சென்று வணங்கினால், உனக்கு மறுமையில் முக்தி நிச்சயம் கிடைக்கும்.
பாடல்
95: மங்களத் திருக்கோலம்
வள்ளிப் மணாளன்
வலப்பக்கம் வீற்றிருக்க
தெய்வானை அன்னை
இடப்பக்கம்
- மங்கலச்
சோலைமலை நாதன்
திருக்கோலம் கண்டால்
ஞாலம் உனக்குப்
பணிந்து.
உரை: வள்ளியும் தெய்வானையும்
இருபுறமும் இருக்க, மங்களகரமாகக் காட்சி தரும் சோலைமலை நாதனின்
திருக்கோலத்தை நீ தரிசித்தால், இந்த உலகமே உனக்குப் பணியும்
(உனக்கு மதிப்பளிக்கும்).
பாடல்
96: தமிழால் அமைந்த மாலை
அகர முதலாய்
அமைந்த இத்தூதினைச்
சிகரம் எனப்போற்றும்
செவ்வேள்
- உவகையாய்
ஏற்று உனக்கோர்
இடம்தருவான் சோலையில்
போற்றுநீ தூது
புரிந்து.
உரை: தமிழின் எழுத்துக்களைப்
போலத் தெளிவாக அமைந்த இந்தத் தூது மாலையை முருகன் விரும்பி ஏற்றுக்கொள்வான்.
அவன் தன் சோலைமலையிலேயே உனக்கும் ஒரு இடத்தைத் தந்து ஆட்கொள்வான்.
பாடல்
97: வினை தீர்க்கும் வேல் (மங்களம்)
வெற்றிவேல்
வீரவேல் எனநீ முழங்கிட
சுற்றி வரும்வினை
சூறையாம்
- பற்றற்ற
சோலைமலைத் தேவன்
திருவடி வாழ்கவென
நூலினைப் பாடி
முடி.
உரை: "வெற்றிவேல்,
வீரவேல்" என்று நீ முழங்கினால், உன்னைச் சுற்றியுள்ள தீவினைகள் காற்றில் பறக்கும் சருகாகப் போகும்.
அந்தச் சோலைமலைத் தேவனின் திருவடிகள் வாழ்க என்று பாடி இந்தத் தூது நூலை
நிறைவு செய்.
பாடல் 98: பாராயணப் பலன் - 1
நூறு பாடல்கொண்ட
இத்தூது நூலினை
ஆறுதல் வேண்டிப்
படிப்பவர்
- தேறுவார்
துன்பம் விலகிச்
சுகம்பெற்று வாழ்ந்திடுவார்
இன்பம் பயக்கும்
இது.
உரை: முருகனின் அருள்
வேண்டி இந்த 100 பாடல்களையும் படிப்பவர்கள், தங்கள் வாழ்வில் உள்ள துன்பங்கள் நீங்கி, தெளிவும் அமைதியும்
பெற்று மகிழ்ச்சியாக வாழ்வார்கள்.
பாடல்
99: பாராயணப் பலன் - 2
செல்வம் பெருகும்
நல்வித்தை கைகூடும்
வெல்லும் பகையும்
விலகிப்போகும்
- சோலை
மலைநா தன்மேல்
மனத்தூது விட்டால்
தலைமேல் எழுத்தும்
மாறும்.
உரை: சோலைமலை நாதன்
மீது இந்தப் பாமாலையைத் தூது விட்டால், செல்வம் பெருகும்,
கல்வி கைகூடும், பகை விலகும்; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக உனது தலையெழுத்தே (விதியே)
நன்மையாக மாறும்.
பாடல்
100: வாழ்த்து (வாழி)
வாழி பழமுதிர்ச்
சோலைவாழ் வேலவன்!
வாழி அவன்ஏந்தும்
மாமணி வேல்!
வாழி இத்தூதுரைக்கும்
அன்பு நெஞ்சங்கள்!
வாழி தமிழ்
உலகம் வாழ்க!
உரை: பழமுதிர்சோலையில்
வாழும் வேலவன் வாழ்க! அவன் கையில் ஏந்திய வேல் வாழ்க!
இந்தத் தூதுப் பாடல்களைப் பாடும் அன்புள்ளங்கள் வாழ்க! செந்தமிழும் உலகும் என்றென்றும் இனிது வாழ்க!
பழமுதிர்சோலை
முருகன் நெஞ்சுவிடு தூது முற்றுப் பெற்றது.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக