அன்புடன் தாத்தா - முனைவர் பீ. பெரியசாமி

 

அன்புடன் தாத்தா

அந்தக் கிராமத்து வீட்டில், தாத்தா ராமசாமியும் அவரது பேரன் கவினும் எப்போதும் இணைந்தே இருப்பார்கள். கவினுக்கு கோடை விடுமுறை வந்துவிட்டால் போதும், நகரத்திலிருந்து ஓடி வந்து தாத்தாவிடம் ஒட்டிக்கொள்வான்.

ஒரு நாள் மாலை, கவின் தாத்தாவின் அறையில் இருந்த பழைய மரப்பெட்டி ஒன்றை ஆர்வமாகத் திறந்தான். அதில் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த சில பழைய கடிதங்களையும், ஒரு கிழிந்த நோட்டுப் புத்தகத்தையும் பார்த்தான்.

"தாத்தா, இதெல்லாம் என்ன?" என்று கேட்டான் கவின்.

தாத்தா புன்னகையுடன் அருகில் வந்து அமர்ந்தார். "அது என் அப்பா எனக்கு எழுதிய கடிதங்கள் கவின். அப்போது இப்போதிருப்பது போல மொபைல் போன் எல்லாம் கிடையாது. இந்த ஒரு கடிதம் வர ஒரு வாரம் ஆகும். ஆனால், அதில் இருக்கும் ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் ஒரு அன்பு இருக்கும். அதை மீண்டும் மீண்டும் படிக்கும்போது அவர் அருகிலேயே இருப்பது போல் தோன்றும்," என்றார்.

கவின் யோசித்தான். "ஆனால் தாத்தா, இப்போதுதான் 'வீடியோ கால்' இருக்கிறதே, முகம் பார்த்துப் பேசலாமே? அப்புறம் எதற்கு இந்தக் காகிதம்?"

தாத்தா மெதுவாக அவன் கையைப் பிடித்துச் சொன்னார், "வீடியோ காலில் நாம் பேசுவது காற்றோடு போய்விடும் கவின். ஆனால், கைகளால் எழுதப்பட்ட ஒரு கடிதம், அந்த மனிதரின் அன்பை அப்படியே சேமித்து வைக்கும். அதில் இருக்கும் கையெழுத்து, அந்தத் தாள், அதற்காக அவர்கள் செலவிட்ட நேரம் என எல்லாமே ஒரு பொக்கிஷம்."

மறுநாள் கவின் ஊருக்குக் கிளம்ப வேண்டிய நேரம் வந்தது. கவின் மிகவும் வருத்தமாக இருந்தான். தாத்தாவைப் பிரிய அவனுக்கு மனமே இல்லை.

இரண்டு நாட்கள் கழித்து, கிராமத்தில் இருந்த தாத்தாவுக்கு ஒரு தபால் வந்தது. அதில் கவின் எழுதியிருந்தான்:

அன்புடன் தாத்தாவுக்கு,

நீங்கள் சொன்னது சரிதான் தாத்தா. மொபைலில் பேசுவதை விட, உங்களுக்கு இந்தக் கடிதத்தை எழுதும்போது நீங்கள் என் அருகிலேயே இருப்பது போல் உணர்கிறேன். உங்களை மிகவும் நேசிக்கிறேன் தாத்தா!"

அந்தக் கடிதத்தை வாசித்த தாத்தாவின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது. தொழில்நுட்பம் வளர்ந்தாலும், கைப்பட எழுதும் அன்பிற்கு ஈடு இணை ஏதுமில்லை என்பதை அந்தப் பேரன் உணர்ந்து கொண்டான்.