தாத்தாவும் பனைமரமும் - முனைவர் பீ. பெரியசாமி

 

தாத்தாவும் பனைமரமும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் வேலன் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். ஒரு நாள் மாலை வேளையில், வேலனின் தாத்தா கையில் சில பனை விதைகளை (பனங்கொட்டைகளை) எடுத்துக் கொண்டு ஊர் ஓரத்தில் இருந்த தரிசு நிலத்திற்குச் சென்றார்.

அங்கே குழி தோண்டி அந்த விதைகளை ஒவ்வொன்றாக நட்டு வைத்தார். இதை கவனித்துக் கொண்டிருந்த வேலன் ஓடிச்சென்று, "தாத்தா, இந்த மரம் வளர்ந்து பலன் கொடுக்க ரொம்ப வருஷம் ஆகுமே! நீங்கள் ஏன் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு இதை நடுகிறீர்கள்? இதிலிருந்து கிடைக்கும் பழத்தையோ அல்லது நுங்கையோ நீங்கள் சாப்பிட முடியாது அல்லவா?" என்று கேட்டான்.

தாத்தா மென்மையாகச் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், "உண்மைதான் வேலன். இந்தப் பனை மரம் வளர்ந்து பலன் கொடுக்க இருபது முதல் முப்பது ஆண்டுகள் கூட ஆகலாம். அப்போது நான் உயிருடன் இருக்கப்போவதில்லை. ஆனால், இன்று நான் சாப்பிடும் நுங்கும், பனம்பழமும் யாரோ ஒரு தாத்தா அன்றைக்கு நட்டதுதான். அவர் செய்த நன்மையால் இன்று நான் பலன் பெறுகிறேன். அதுபோல, நாளை உன் காலத்திலும், உனக்கு பின் வரும் சந்ததியினரும் நிழலிலும் பயன்களிலும் வாழ வேண்டும் என்பதற்காகவே நான் இதைச் செய்கிறேன்."

வேலன் தன் தாத்தாவின் உயர்ந்த உள்ளத்தைப் புரிந்து கொண்டான். தானும் அவருக்கு உதவியாக மீதமிருந்த விதைகளை நட்டான்.