ஓர் ஆணின் விடுதலை வேட்கை - முனைவர் பீ. பெரியசாமி

 

ஓர் ஆணின் விடுதலை வேட்கை

மாலை நேரத்துச் சூரியன் மெல்ல மறைந்து கொண்டிருந்தது. அந்த நீதிமன்றத்தின் வராண்டாவில் அமர்ந்திருந்த மாதவன், தன் கையில் இருந்த கோப்புகளை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை அவனது உலகம் வேறாக இருந்தது. ஒரு மென்பொருள் நிறுவனத்தில் வேலை, அன்பான மனைவி, அழகான ஒரு குழந்தை—இதுவே அவனது வாழ்வாக இருந்தது.

எல்லாம் ஒரு சிறு வாக்குவாதத்தில் தொடங்கியது. மாதவனின் சம்பளத்தை அவனது பெற்றோர்களுக்கு அனுப்பக்கூடாது என்பதில் தொடங்கி, மனைவியின் தன்னிச்சையான முடிவுகளைக் கேள்வி கேட்டது வரை அனைத்தும் "குடும்ப வன்முறை" என்ற ஒற்றைச் சொல்லுக்குள் அடக்கப்பட்டன. அவன் மீது பெண்களுக்கு ஆதரவான சட்டங்கள் மிக எளிதாக ஏவப்பட்டன.

மாதவனுக்கும் ரம்யாவிற்கும் திருமணம் நடந்த ஆரம்ப நாட்களில் எல்லாம் சரியாகத்தான் இருந்தது. ஆனால், ரம்யா வளர்ந்த விதம் அவளுடைய தற்போதைய அணுகுமுறைக்கு முக்கிய காரணமாக அமைந்தது.

ரம்யா ஒரு நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பத்தில் செல்லமாக வளர்ந்தவள். "பெண்கள் எப்போதும் அடிபணியக் கூடாது" என்று அவளுக்குப் போதிக்கப்பட்ட விஷயம், காலப்போக்கில் "ஆண்கள் சொல்வதைக் கேட்கவே கூடாது" என்ற பிம்பமாக அவளுக்குள் மாறியிருந்தது. திருமணத்திற்குப் பிறகு, குடும்பம் என்பது இருவர் சமமாக இயங்கும் தளம் என்பதை விட, அது ஒரு அதிகார மையமாகவே அவள் பார்த்தாள்.

ரம்யா மாதவனைத் தாக்குவதற்கு உடல் வலிமையைப் பயன்படுத்தவில்லை; மாறாக, மனரீதியான ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்தினாள்.

 மாதவனின் சம்பளம் முழுவதையும் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க வேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடித்தாள். அவனது பெற்றோருக்குச் செய்யும் சிறு உதவிகளையும் "துரோகம்" என்று முத்திரை குத்தினாள்.

சண்டையின் போதெல்லாம், "நீ ஒழுங்காக இல்லாவிட்டால் குழந்தையை உனக்குக் காட்டவே மாட்டேன்" என்று மிரட்டுவது அவளது வழக்கமானது. ஒரு தந்தைக்குத் தன் குழந்தை மீது இருக்கும் பாசத்தையே அவனுக்கு எதிரான பலவீனமாக மாற்றினாள்.

ரம்யாவின் தோழிகள் மற்றும் சில உறவினர்கள் அவளுக்குத் தவறான வழிகாட்டுதல்களை வழங்கினர். "இப்போது சட்டங்கள் அனைத்தும் பெண்களுக்குச் சாதகமாக இருக்கின்றன. ஒரு புகார் கொடுத்தால் போதும், அவன் உன் காலுக்குக் கீழே கிடப்பான்" என்ற ஆலோசனைகள் அவளது ஈகோவை வளர்த்தன.

அவள் இழைத்த மிகப்பெரிய அநீதி என்பது மாதவனின் நற்பெயரைச் சிதைத்ததுதான். மாதவன் ஏதோ ஒரு பெண்ணுடன் தவறான தொடர்பு வைத்திருப்பதாகப் பொய்யான செய்திகளைப் பரப்பியது, அலுவலகத்திற்குச் சென்று மேலதிகாரியிடம் புகார் செய்தது என அவனது வாழ்வாதாரத்தையே அசைத்துப் பார்த்தாள்.

சட்டம் பெண்களைப் பாதுகாக்க உருவாக்கப்பட்டவை என்பதில் மாதவனுக்கு மாற்றுக் கருத்து இல்லை. ஆனால், "ஒரு பெண் சொன்னால் அதுவே உண்மை" என்ற விதியை அடிப்படையாகக் கொண்டு, விசாரணையே இன்றி அவன் கைது செய்யப்பட்ட அந்த இரவு, அவனது தன்மானத்தைச் சிதைத்தது.

மழை பெய்து கொண்டிருந்த அந்த நள்ளிரவில், கதவு பலமாகத் தட்டப்பட்டது. தூக்கக் கலக்கத்தில் மாதவன் கதவைத் திறந்தபோது, இரண்டு காவலர்கள் உள்ளே நுழைந்தனர். ரம்யா சோபாவில் அமர்ந்து அழுதுகொண்டிருப்பது போல நடித்தாள்.

"சார், நான் எதுவுமே செய்யல, ஏதோ தப்பா புரிஞ்சிக்கிட்டாங்க..." மாதவன் பதறினான்.

ஆனால், ரம்யா ஒரு படி மேலே சென்று, "பார்த்தீர்களா சார்? என் முன்னாடியே எப்படி நடிக்கிறான்? இவன் கிட்ட இருந்து என்னையும் என் குழந்தையையும் காப்பாத்துங்க" என்று கூச்சலிட்டாள்.

ஒரு வார்த்தை கூட மாதவனிடம் விசாரணை நடத்தப்படவில்லை. பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, மாதவனைச் சட்டை காலரைப் பிடித்து இழுத்துச் சென்றனர். அந்த நிமிடத்தில் மாதவன் உணர்ந்தது—ஆணாகப் பிறந்த ஒரே காரணத்திற்காக, அவன் தன் தரப்பு நியாயத்தைச் சொல்லும் உரிமையை இழந்துவிட்டான் என்பதை. சட்டத்தின் பிடி இரும்பாக அவன் கழுத்தை நெரித்தது.

ரம்யா அழுதபோது, சமூகம் அவளுடைய கண்ணீரின் பின்னணியில் இருக்கும் உண்மையை ஆராயவில்லை. "ஒரு பெண் இவ்வளவு தூரம் சொல்கிறாள் என்றால், நிச்சயம் அந்த ஆண் ஏதாவது தவறு செய்திருப்பான்" என்ற பொதுப்புத்தி ரம்யாவிற்குப் பெரும் பலமாக அமைந்தது. இந்தச் சமூக ஆதரவு அவளைத் தான் செய்வது சரிதான் என்று மேலும் நம்ப வைத்தது.

மாதவன் மீது அடுக்கப்பட்ட புகார்கள் அனைத்தும் கற்பனைக்கு எட்டாதவை. வரதட்சணை கொடுமை, சித்திரவதை என போலியான வழக்குகள் அவன் மீது தொடுக்கப்பட்டன. அவன் செய்த ஒரே தவறு, தன் உழைப்பின் பயனைத் தன் முதிய பெற்றோருக்குப் பகிர்ந்தளிக்க முயன்றதுதான்.

வழக்கு விசாரணையின் ஒரு நாள். நீதிமன்ற வராண்டாவில் ரம்யா தன் வழக்கறிஞருடன் சிரித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது முகம் மாதவனிடம் காட்டும் அழுத முகத்திற்கு நேர்மாறாக இருந்தது.

மாதவன் அவளிடம் சென்று கெஞ்சினான், "ரம்யா, குழந்தையை ஒரு தடவை பார்க்க விடு. அவன் பாவம் இல்லையா?"

ரம்யா ஏளனமாகச் சிரித்தாள். "உன் பாசம் எல்லாம் இப்ப செல்லாது மாதவன். கோர்ட்ல நீ ஒரு 'அப்யூசர்' (Abuser). நான் நினைக்கிற வரைக்கும் உன்னால குழந்தையத் தொடக் கூட முடியாது. இந்தச் சட்டம் என் பக்கம் இருக்கு. நீ கோடிக்கணக்குல செலவு பண்ணாலும் என்னைத் தொட முடியாது."

அவள் இழைக்கும் இந்த உளவியல் அநீதி, அவளைப் பாதுகாக்கும் அதே சட்டத்தின் நிழலில் அரங்கேறியது. ஒரு தந்தையாக, ஒரு மனிதனாக மாதவன் அங்கே செத்துக் கொண்டிருந்தான்.

நீதிமன்றத்தில் அவன் கவனித்த ஒரு விஷயம் அவனைப் பெரிதும் பாதித்தது. பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கு ஓடி வந்து உதவப் பல அமைப்புகள் உள்ளன. ஆனால், ஒரு ஆண் தன் பக்கம் உள்ள உண்மையைச் சொல்லவோ, மன உளைச்சலில் இருக்கும்போது ஆதரவு தேடவோ எவ்வித சமூகப் பாதுகாப்பு அமைப்புகளும் இல்லை.

"நீ ஒரு ஆண், இதையெல்லாம் சமாளிக்கத் தெரியாதா?" என்ற கேள்வியே அவனை நோக்கித் திரும்பத் திரும்ப வீசப்பட்டது. சட்டத்தின் முன் அவன் ஒரு "இயல்புநிலை குற்றவாளியாக" (Default Accused) நிறுத்தப்பட்டிருந்தான்.

"சாரி மாதவன், உன் மேல 'Domestic Violence' கேஸ் இருக்கு. இது கம்பெனி பிராண்டிங்குக்கு நல்லது இல்ல. நீயே ரிசைன் பண்ணிடு," என்று மேலதிகாரி சொன்னபோது மாதவன் நிலைகுலைந்தான்.

அவன் கையில் இருந்த பணமெல்லாம் வக்கீல் பீஸிற்கும், ரம்யா கேட்ட இடைக்கால ஜீவனாம்சத்திற்கும் (Interim Maintenance) கரைந்து கொண்டிருந்தது. தங்குவதற்கு இடமின்றி, உணவின்றி அவன் தவித்தபோது, எந்தவொரு தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனமும் அவனுக்கு உதவ முன்வரவில்லை.

ஒரு கட்டத்தில், ரம்யா தானாகவே முன்வந்து மாதவனிடம் ஒரு பேரம் பேசினாள். "உன் அப்பா அம்மா பேர்ல இருக்கிற சொத்தை என் பேர்ல எழுதித் தந்துடு, நான் கேஸை வாபஸ் வாங்குறேன். இல்லன்னா, ஜெயில்லதான் உன் வாழ்க்கை கழியும்."

அப்போதுதான் மாதவன் உணர்ந்தான், இது குடும்பப் பிரச்சனையல்ல; இது ஒரு திட்டமிடப்பட்ட வழிப்பறி. சட்டத்தின் துணையோடு ஒரு ஆணின் வாழ்வாதாரத்தையே சூறையாடும் செயல்.

ரம்யாவின் இந்தத் திட்டமிட்ட செயல்பாடுகள் மாதவனை ஒரு குறுகிய அறைக்குள் தள்ளின. அவன் இழந்தது பணத்தையோ வேலையையோ மட்டுமல்ல; ஒரு சக மனிதனாக அவனுக்கு கிடைக்க வேண்டிய மரியாதையை.

அவன் கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்த்தான். கண்கள் குழி விழுந்து, நரை தட்டிய தலைமுடியுடன் ஒரு அகதியைப் போலத் தெரிந்தான். ஆனால், அவனது உள்ளுக்குள் ஒரு நெருப்பு எரிந்தது. அந்த நெருப்பு வெறுப்பல்ல, மாறாகத் தான் இழந்த சுயமரியாதையை மீட்கும் விடுதலை வேட்கை.

"ஆம்பளதானே, எங்கயாவது போய் பிழைச்சுக்கோ" என்ற சமூகத்தின் அலட்சியம் அவனை வாட்டியது. தான் உழைத்து உருவாக்கிய வீட்டில், அவன் சேர்த்தப் பொருட்களின் மத்தியில், ரம்யா தன் பெற்றோருடன் அமர்ந்து டிவி பார்த்துக் கொண்டிருக்க, மாதவன் தெருவோர விடுதியில் ஒரு வேளை உணவுக்காகக் காத்திருந்தான்.

அடுத்த முறை நீதிமன்றத்தில் நின்றபோது, மாதவன் அழவில்லை.

குறுக்கு விசாரணை (Cross-Examination): கூண்டில் ரம்யா நின்றிருந்தாள். கண்களில் தேக்கி வைத்திருந்த கண்ணீர், நீதிபதியின் பார்வையில் அவள் ஒரு 'பாதிக்கப்பட்ட பெண்' என்ற பிம்பத்தை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. மாதவனின் வழக்கறிஞர் ரகுராமன் எழுந்தார்.

வழக்கறிஞர்: "ரம்யா, மாதவன் உங்களை ஜனவரி 15-ஆம் தேதி இரவு பயங்கரமாகத் தாக்கியதாகப் புகாரில் சொல்லியிருக்கிறீர்கள், இல்லையா?"

ரம்யா (அழுகையுடன்): "ஆமாம் சார்... என் தலைமுடியைப் பிடித்து இழுத்து சுவரில் முட்டினார். நான் மயங்கி விழுந்துவிட்டேன்."

வழக்கறிஞர்: "அப்படியானால், ஜனவரி 16-ஆம் தேதி உங்கள் தோழியின் திருமண வரவேற்பு நிகழ்ச்சியில் நீங்கள் சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருக்கும் இந்தப் புகைப்படம் எப்படி எடுக்கப்பட்டது? இதில் உங்கள் உடலில் ஒரு சிறு சிராய்ப்பு கூட இல்லையே?"

அரங்கம் நிசப்தமானது. ரம்யாவின் முகம் ஒரு கணம் வெளிறியது. "அது... அது மேக்கப் போட்டு மறைத்துவிட்டேன்," என்று திக்கினாள்.

காட்சி: சட்டத்தின் ஒருதலைப்பட்சப் போக்கு

மாதவன் கூண்டில் ஏறியபோது, அரசுத் தரப்பு வழக்கறிஞர் அவனை ஒரு கொடூரமான குற்றவாளியைப் போலவே அணுகினார்.

அரசு வழக்கறிஞர்: "மாதவன், உங்கள் மனைவிக்கு நீங்கள் மாதந்தோறும் தரும் பணம் போதவில்லை என்பதால் அவளை மனரீதியாகத் துன்புறுத்தினீர்கள். ஒரு பெண்ணை வீட்டை விட்டு வெளியே துரத்திய உங்களுக்குச் சட்டத்தின் முன் மன்னிப்பே கிடையாது!"

மாதவன்: "சார், நான் அவளைத் துரத்தவில்லை. அவள்தான் என் பெற்றோரை முதியோர் இல்லத்தில் சேர்க்கச் சொல்லி என்னைத் துரத்தினாள். இதோ அவளது வங்கிக் கணக்கு விவரங்கள்... கடந்த ஓராண்டில் என் சம்பளத்தில் 80 சதவீதத்தை அவள்தான் கையாண்டிருக்கிறாள்."

அரசு வழக்கறிஞர் (ஏளனமாக): "பெண்களுக்குப் பாதுகாப்பு கொடுக்கத்தான் பிரிவு 498A இருக்கிறது. நீங்கள் சமர்ப்பிக்கும் ஆதாரங்கள் வெறும் தற்காப்புக்காக உருவாக்கப்பட்டவை. ஒரு பெண் தன் வாழ்வைச் சிதைத்துக்கொண்டு பொய் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் என்ன?"

இந்தக் கேள்வி மாதவனைத் திகைக்க வைத்தது. 'பெண் சொன்னால் உண்மை' என்ற சமூகத்தின் எழுதப்படாத விதி, அந்த நீதிமன்ற அறையிலும் ஒரு நிழலாகப் படர்ந்திருந்தது.

விசாரணை உச்சக்கட்டத்தை எட்டியது. ரம்யாவின் தரப்பில் மாதவன் எழுதியதாகக் கூறப்பட்ட ஒரு கடிதம் சமர்ப்பிக்கப்பட்டது. அதில் மாதவன் வரதட்சணை கேட்பது போன்ற வரிகள் இருந்தன.

மாதவனின் வழக்கறிஞர் குறுக்கிட்டார்: "கனம்பொருந்திய நீதிபதி அவர்களே, இந்தக் கடிதம் எழுதப்பட்ட தேதியில் மாதவன் அலுவலகப் பணியாக லண்டனில் இருந்தார். இது போலியாகத் தயாரிக்கப்பட்டது. மேலும், ரம்யா தன் தோழியுடன் பேசிய இந்த ஆடியோ பதிவைக் கேளுங்கள்."

அந்த ஆடியோவில் ரம்யாவின் குரல் தெளிவாகக் கேட்டது: "அவனை ஒரேடியாக முடக்கணும்னா வரதட்சணை கேஸ் போட்டாத்தான் முடியும். அப்பதான் அவன் நம்ம கால்ல விழுவான். குழந்தையை வச்சு மிரட்டுனா சொத்து முழுவதையும் என் பேர்ல எழுதித் தந்திடுவான்."

நீதிமன்ற அறையில் ஒரு கணம் மயான அமைதி நிலவியது. ரம்யா தலைகுனிந்தாள். தான் இவ்வளவு காலம் போட்ட நாடகம், ஒரு சிறு தொழில்நுட்ப ஆதாரத்தால் சரிந்து விழுந்ததை அவளால் நம்ப முடியவில்லை.

காட்சி: நீதிபதியின் தீர்ப்பு மற்றும் மாதவனின் நிலை

நீதிபதி கோப்புகளை மூடிவிட்டுத் தீர்ப்பை வாசித்தார்:

 "சட்டம் என்பது பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்குக் கேடயமாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, பழிவாங்குபவர்களுக்கு ஆயுதமாக இருக்கக்கூடாது. இந்த வழக்கில், புகார்தாரர் ரம்யா, சட்டப்பிரிவுகளைத் தவறாகப் பயன்படுத்தி, ஒரு ஆணின் வாழ்வாதாரத்தையும் கௌரவத்தையும் சிதைக்க முயன்றது தெளிவாகத் தெரிகிறது. குற்றம் சாட்டப்பட்ட மாதவன் அனைத்துக் குற்றச்சாட்டுகளிலிருந்தும் கௌரவமாக விடுதலை செய்யப்படுகிறான்."

விடுதலை கிடைத்து வெளியே வந்த மாதவன், வானத்தைப் பார்த்தான். காற்று இப்போது அவனுக்குப் புதிதாகத் தெரிந்தது.

விடுதலை கிடைத்துவிட்டது. ஆனால், மாதவன் அந்த இடத்தை விட்டு நகரவில்லை. அவன் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. அது மகிழ்ச்சிக்கான கண்ணீர் அல்ல.

கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் அவன் இழந்த இளமை, சிதைக்கப்பட்ட நற்பெயர், தந்தையின் அன்புக்காக ஏங்கும் குழந்தையின் ஏக்கம்—இவற்றை எந்த நீதிமன்றத் தீர்ப்பு ஈடுகட்டும்?

"நீ ஜெயிச்சிட்ட மாதவன், ஆனா உன் அஞ்சு வருஷம்?" என்று ஒரு நண்பன் கேட்டான்.

மாதவன் சொன்னான், "என் அஞ்சு வருஷம் போயிருக்கலாம். ஆனா, இனி ஒரு ஆண் தன் நேர்மையை நிரூபிக்க அஞ்சு வருஷம் காத்திருக்கக் கூடாதேன்ற போராட்டத்தை நான் இப்பதான் ஆரம்பிக்கப் போறேன்."

மாதவன், நீதிமன்றக் கட்டிடத்தின் உச்சியில் இருந்த தராசுச் சின்னத்தைப் பார்த்தான். சட்டம் ஒரு தரப்பை உயர்த்திப் பிடிக்கும்போது, மறுபுறம் இருக்கும் ஒரு ஆண் எவ்வளவு ஆழமான பள்ளத்தில் தள்ளப்படுகிறான் என்பதை அந்த உலகம் இன்னும் உணரவில்லை என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான்.

அந்த விடுதலை என்பது சிறையிலிருந்து அல்லது வழக்கிலிருந்து கிடைத்த விடுதலை மட்டுமல்ல. சமுதாயம் ஆண்களைப் பார்க்கும் ஒற்றைப் பரிமாணப் பார்வையிலிருந்து அவன் பெற்ற விடுதலை. ஆண்கள் எப்போதும் வேட்டையாடுபவர்கள் அல்ல; அவர்களும் சில சமயம் இரையாகிறார்கள் என்ற உண்மையை உலகம் உணர வேண்டும் என்ற வேட்கை அவனிடம் மேலோங்கியது.

வழக்கை முடித்துவிட்டு வெளியே வந்த மாதவன், தன் குழந்தையைப் பார்க்கும் உரிமையைப் பெற மீண்டும் ஒரு நீண்ட போராட்டத்தைத் தொடங்க வேண்டியிருந்தது. ஆனாலும், அவன் தளரவில்லை. தனக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிகளுக்கு இடையில், உண்மையான நீதிக்காகவும், ஆண்களின் சம உரிமையுடனான வாழ்விற்காகவும் குரல் கொடுக்க அவன் முடிவெடுத்தான்.

ரம்யா போன்றவர்கள் சட்டத்தின் ஓட்டைகளைப் பயன்படுத்தி ஆடும் இந்தச் சதுரங்க ஆட்டத்தில், மாதவன் போன்ற எளிய ஆண்கள் வெறும் காய்களாகவே வெட்டப்படுகிறார்கள்.

"சட்டம் என்பது ஒரு பாலினத்திற்கு ஆதரவான கேடயமாக மட்டும் இருக்கக்கூடாது; அது உண்மையை நிலைநாட்டும் தராசாக இருக்க வேண்டும்."