இலக்கியச்சுடர்: தீண்டப்படாத கண்கள்

தீண்டப்படாத கண்கள்
அந்தச் சிறிய கிராமத்தின் மாரியம்மன் கோயில் தெருவில், மங்கம்மா பாட்டியின் வீடு எப்போதும் ஒரு மௌன சாட்சியாகவே இருக்கும். மங்கம்மாவுக்கு இப்போது வயது அறுபது இருக்கலாம். ஆனால், இருபது வயதிலேயே அவளது கண்கள் உலகைப் பார்ப்பதற்கான உரிமையை சமூகம் ஒரு மெல்லிய திரை போட்டு மறைத்துவிட்டது.
மற்ற வீடுகள் எல்லாம் சுண்ணாம்பு அடித்து வெள்ளையாக மின்னும். ஆனால், கோடியில் இருந்த மங்கம்மாவின் வீடு மட்டும் காலத்தின் சுவடுகளோடு மங்கிக் கிடந்தது. அந்த வீட்டிற்குள் மங்கம்மா என்பவள் ஒரு மனுஷியாக வாழவில்லை; ஒரு நடமாடும் நிழலாகவே வாழ்ந்து வந்தாள்.
மாலை நேரத்து இளவெயில் முற்றத்தில் விழுந்து கொண்டிருந்தது. மங்கம்மாள் வழக்கம்போல சமையலறையின் இருட்டு மூலையில் அமர்ந்திருந்தாள். அவளுக்கு விளக்குத் தேவையில்லை; பல தசாப்தங்களாக அந்த இருட்டுதான் அவளுக்குப் பழகிப்போயிருந்தது.
வெளியே தெருவில் சிரிப்புச் சத்தமும், மங்கல வாத்தியங்களின் ஒலியும் கேட்டது. யாரோ ஒரு பெண்ணுக்குத் திருமணம். மங்கம்மாள் மெல்ல எழுந்து ஜன்னல் ஓரம் சென்றாள். ஆனால், சட்டென்று கையை இழுத்துக் கொண்டாள்.
இருபது வயதில் மங்கம்மா இந்த வீட்டிற்கு வந்தபோது, அவளது கண்கள் கனவுகளால் நிறைந்திருந்தன. ஆனால், காலில் மெட்டி அணிந்த மூன்று மாதங்களிலேயே விதி விளையாடியது. கணவன் மறைந்த அன்றே, சமூகம் அவளுக்கு ஒரு புதிய அடையாளத்தைச் சூட்டியது — 'அபாக்கியவதி'.
மங்கம்மா இழந்தது அவளது இளமையை மட்டுமல்ல, அவளது 'நாட்களை'. ஒரு சராசரி மனிதனுக்கு எதிர்காலம் என்பது எதிர்பார்ப்புகளால் ஆனது. ஆனால் மங்கம்மாவுக்கு, அவளது இருபது வயதிலேயே காலம் உறைந்து போனது. அவளுக்கு இனிமேல் 'புதியது' என்று எதுவுமில்லை. அவளது நாட்காட்டி தேய்ந்து போன நேற்றுகளின் மறுபதிப்பாகவே மாறியது.
"மங்கம்மா! வெளியே வராதே, அபசகுனம்!" — நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவள் காதில் விழுந்த அதே குரல் இப்போதும் அவளுக்குள் எதிரொலித்தது.
அவள் நினைவலைகள் பின்னோக்கிச் சென்றன. திருமணமான மூன்றே மாதங்களில், காய்ச்சலில் கணவன் மறைந்தபோது, மங்கம்மாள் அழுததை விட, உலகம் அவளைப் பார்த்த விதம் அவளை அதிகம் வதைத்தது.
சமூகம் அவளது ஒடுக்கப்பட்ட வாழ்வை 'புனிதம்' என்றும் 'பதிவிரதத் தன்மை' என்றும் கொண்டாடியது. இது ஒரு நுட்பமான வன்முறை. அவளது வலியைப் போற்றுவதன் மூலம், அந்த வலியிலிருந்து அவள் வெளியேறுவதற்கான வழியைச் சமூகம் அடைத்துவிட்டது. அவளது துயரத்தை ஒரு 'வழிபாடாக' மாற்றியதன் மூலம், அவளது இயல்பான மனித உணர்வுகளைச் சமூகம் தியாகம் செய்ய நிர்ப்பந்தித்தது.
அவளது வண்ணப் புடவைகள் பிடுங்கப்பட்டன. மங்கம்மாவுக்குப் பிடித்த மஞ்சள் நிறப் புடவைகள் எரிக்கப்பட்டன. அவளுக்கு மிஞ்சியது வெறும் வெள்ளை நிறப் பருத்தித் துணி மட்டுமே. அது ஆடையல்ல, அவளது ஆசைகளுக்கான கவசம்.
நெற்றியில் இருந்த அந்தச் சிறிய பொட்டு துடைத்தெறியப்பட்டது. வளையல்கள் உடைந்த சத்தம் அவள் இதயத்தின் விரிசலைப் போலவே இருந்தது.சுவையான உணவுகள் அவளுக்கு மறுக்கப்பட்டன. "விதவைக்கு எதுக்கு ருசி?" என்ற சமூகத்தின் கேள்வி அவளது பசியைக் கொன்றது.
கண்ணாடி பார்ப்பது அவளுக்கு விலக்கப்பட்டது. ஆனால் சமூகம் அவளுக்கு ஒரு கண்ணாடியை வைத்திருந்தது. அதில் அவள் ஒருபோதும் ஒரு பெண்ணாகவோ, மனிதராகவோ தெரியவில்லை; மாறாக ஒரு 'தரித்திரமாக' மட்டுமே பிம்பப்படுத்தப்பட்டாள். பிறர் கண்களில் பிரதிபலித்த அந்த இழிவான பிம்பத்தையே தன் அடையாளமாக ஏற்க வேண்டிய கட்டாயத்தில், அவள் தன்னைத்தானே நேசிக்கும் உரிமையை இழந்தாள்.
ஊர் திருவிழாவோ அல்லது வீட்டு விசேஷமோ, மங்கம்மாள் ஒரு இருட்டு அறையில் பூட்டி வைக்கப்படுவாள். அவள் நிழல் கூட மங்கலப் பொருட்கள் மீது விழுந்துவிடக் கூடாது என்பதில் உறவுகள் மிகக் கவனமாக இருந்தன.
அனைத்தையும் விடக் கொடுமை, மற்றவர்களின் கண்கள் அவளைப் பார்ப்பதைத் தவிர்த்ததுதான். அவள் ஒரு மனிதப் பிறவியாகப் பார்க்கப்படாமல், ஒரு 'தடைக்கல்லாக' மட்டுமே பார்க்கப்பட்டாள்.
சமூகம் அவளைக் கொல்லவில்லை, ஆனால் அவள் 'உயிரோடு இல்லை' என்பதைப் போல நடத்தியது. கூட்ட நெரிசலில் அவளுக்கு இடமில்லை, சுப காரியங்களில் அவளுக்குக் குரலில்லை. அவள் ஒரு 'வெற்றிடமாக' மாற்றப்பட்டாள். ஒரு மனுஷி இருந்தும் இல்லாதவளாக வாழ்வது என்பது, மரணத்தை விடக் கொடூரமான ஒரு அகிம்சைத் தண்டனை.
மங்கம்மாவின் கண்கள் எப்போதும் தரையைப் பார்த்தே பழகியிருந்தன. யாராவது எதிரே வந்தால், தார்மீகக் கடமையாக அவள் ஒதுங்கி நின்று கொள்ள வேண்டும். ஒருமுறை தெருவில் விளையாடிக் கொண்டிருந்த ஒரு குழந்தை தடுமாறி விழுந்தபோது, தூக்க ஓடினாள் மங்கம்மா.
"தொட்டுடாதே! அவ தாலி அறுத்தவ... ராசி இல்லாத கை பட்டா குழந்தைக்கு ஆகாது!" என்று அக்குழந்தையின் தாய் கத்தியபோது, மங்கம்மாள் உணர்ந்தாள் — அவளது கைகள் மட்டுமல்ல, அவளது அக்கறையும் கூடத் தீண்டத்தகாதது என்று.
சமூகம் அவளை ஒரு மனுஷியாகப் பார்க்கத் தவறியது. அவள் ஒரு சகுனத் தடையாகவே கருதப்பட்டாள். யாராவது வெளியே கிளம்பும்போது மங்கம்மா எதிரே வந்துவிட்டால், "இன்னைக்கு காரியம் விளங்காது" என்று அவமானப்படுத்திவிட்டுத் திரும்புவார்கள்.
மனித உறவுகளின் மிக உயரிய மொழி 'தொடுதல்'. ஒரு அரவணைப்பு அல்லது ஒரு ஆறுதலான கைப்பிடித்தல் அவளுக்கு அந்நியமானது. அவளது ஸ்பரிசம் தீட்டு என்று ஒதுக்கப்பட்டபோது, அவளது கைகள் வெறும் தசைக் கோளங்களாக மாறின. மற்றவர்களின் அன்பைத் தீண்ட முடியாத தூரத்தில் வைக்கப்பட்ட அவளது கைகள், உணர்வு ரீதியான தீண்டாமையை அனுபவித்தன.
மங்கம்மா இழந்தது அவளது கணவனை மட்டுமல்ல; அவனோடு சேர்ந்து அவள் கண்டிருக்க வேண்டிய, ஒரு சராசரிப் பெண் அடைய வேண்டிய இயல்பான ஆசைகளை. பசி, தாகம், அழகுணர்ச்சி, துணை தேடல் என அனைத்தையும் தார்மீகக் கத்தரிக்கோல் கொண்டு சமூகம் வெட்டி எறிந்தது. எரியூட்டப்பட்ட பிணத்தை விட, எரிக்கப்பட்ட ஆசைகளைச் சுமந்து திரியும் அவளது உடல் ஒரு நடமாடும் சுடுகாடானது.
அவளது கண்கள் 'தீண்டப்படாதவை' என்று சொல்லப்பட்டது ஒரு முரண். உண்மையில், அவளது துயரத்தைக் கண்டும் காணாமல் போன சமூகத்தின் கண்கள்தான் 'அறம் இழந்த கண்கள்'. பிறர் துன்பத்தைப் புனிதத்தின் பெயரால் நியாயப்படுத்தும் அந்தச் சமூகத்தின் மனசாட்சி மரணித்த இடத்தில், மங்கம்மாள் தன் நீதிக்கான குரலை இழந்தாள். மங்கம்மா இழந்தது ஒரு வாழ்வை அல்ல; அந்த வாழ்வை வாழ்வதற்கான 'தகுதி' தனக்கு இருக்கிறது என்கிற நம்பிக்கையை.
காலம் ஓடியது. அறுபது வயது மங்கம்மாளுக்கு ஒருநாள் பக்கத்து வீட்டுப் பெண் பிரசவ வலியால் துடித்துக் கொண்டிருந்தாள். வீட்டில் ஆண்கள் யாரும் இல்லை. அக்கம் பக்கத்தினர் "நேரம் சரியில்லை, செவ்வாய்க்கிழமை" என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, மங்கம்மாள் எந்தத் தடையையும் மதிக்காமல் உள்ளே நுழைந்தாள்.
அவள் கைகள் நடுங்கவில்லை. பல ஆண்டுகளாக ஒதுக்கி வைக்கப்பட்ட அதே 'அபாக்கியவதி' கைகள், ஒரு புதிய உயிரைத் தாங்கின. அந்தப் பிஞ்சு உயிர் அழும் சத்தம் கேட்டபோது, மங்கம்மாளின் கண்கள் முதல்முறையாக நேராக நிமிர்ந்து பார்த்தன.
அங்கே நின்றிருந்த ஊர் பெரியவர்கள் தலைகுனிந்தனர். மங்கம்மாள் சொன்னாள், "என்னைத் தீண்டத்தகாதவள் என்று சொன்னது உங்கள் சட்டம். ஆனால், ஒரு உயிர் பிறக்கும்போது என் கையை அது ஒதுக்கித் தள்ளவில்லை. என் கண்கள் பார்ப்பதால் உலகம் அழிந்துவிடாது, உங்கள் குறுகிய மனதுதான் இந்த உலகை இருட்டாக்குகிறது.”
அதேபோல் ஒருநாள் காலை, மங்கம்மாவின் வீட்டு வாசலில் ஒரு சிறுமி வந்து நின்றாள். அவள் பக்கத்து வீட்டுப் பொன்னி. கையில் ஒரு ரோஜாப்பூவை வைத்திருந்தாள்.
"பாட்டி, இந்தப் பூவை வச்சுக்கோங்க," என்று நீட்டினாள்.
மங்கம்மாள் பதறினாள். "வேண்டாம் கண்ணு, நான் இதையெல்லாம் தொடக்கூடாது. அபச்சாரம்."
சிறுமி விடவில்லை. "ஏன் பாட்டி? நீங்க பார்த்தா பூ வாடிடுமா என்ன? உங்க கண்ணு ரொம்ப அழகா இருக்கு பாட்டி. ஆனா ஏன் எப்பவும் சோகமா இருக்கு?"
அந்தச் சிறுமியின் மாசற்ற கண்கள் மங்கம்மாவைப் பார்த்தபோது, அறுபது ஆண்டுகால அந்த இருட்டுத் திரை கிழிந்தது போலிருந்தது. மங்கம்மாள் முதல்முறையாகத் தன் கைகளால் அந்த ரோஜாவைத் தொட்டாள். அதன் இதழ்கள் மென்மையாக இருந்தன.
அன்று மாலை, மங்கம்மாள் பயமின்றித் திண்ணையில் வந்து அமர்ந்தாள். உலகம் அவளை 'விதவை' என்று ஒதுக்கி வைத்திருந்தாலும், அந்தச் சிறுமியின் கண்கள் அவளுக்கு உணர்த்தியது ஒன்றுதான்: இயற்கைக்கு விதவைகள் கிடையாது; பூக்களுக்கும், காற்றுக்கும் எல்லாரும் ஒன்றுதான்.
அவளது கண்கள் இப்போது யாரையும் கண்டு அஞ்சவில்லை. அந்தத் 'தீண்டப்படாத கண்கள்' இப்போது வானத்தைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தன.
அன்று முதல் மங்கம்மாள் தலைகுனிந்து நடப்பதை நிறுத்தினாள். சமூகம் இட்ட வேலிகளைத் தாண்டாவிட்டாலும், தன் மனதிற்குள் இருந்த பயத்தின் வேலியைத் தகர்த்தெறிந்தாள்.
அவளது கண்கள் இப்போதும் 'தீண்டப்படாதவை' தான் — ஆனால், இழிவான பார்வைகளால் அல்ல, யாராலும் தொட முடியாத உயர்ந்த கம்பீரத்தால்!