மனிதம் ஒரு செல்பி தூரத்தில்… - முனைவர் பீ. பெரியசாமி

 

மனிதம் ஒரு செல்பி தூரத்தில்…

மாலை நேரத்துச் சூரியன் செந்நிறத்தில் மறைந்து கொண்டிருந்தது. அந்தச் சென்னையின் பிரதான சாலை, ரத்த நாளங்களைப் போல வாகனங்களால் துடித்துக் கொண்டிருந்தது.

ஆகாஷ் தன் 'ஐபோன் 15 ப்ரோ'வை ஒரு விலைமதிப்பற்ற ஆயுதத்தைப் போல ஏந்தியிருந்தான். அவனுக்கு அது வெறும் போன் அல்ல; அதுதான் அவனது அடையாளம், அவனது உலகம். அவன் ஒரு புகழ்பெற்ற 'லைஃப்ஸ்டைல் வ்லாகர்' (Lifestyle Vlogger). அவனது ஒவ்வொரு அசைவும் ஆயிரக்கணக்கான 'லைக்ஸ்'களால் அளவிடப்பட்டது.

"ஹே காய்ஸ்! இன்னைக்கு ஈவினிங் ரொம்ப போரிங்கா இருக்குல? வாங்க ஒரு வாக் போலாம்!" என்று கேமராவைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தபடி அவன் சாலையோரம் நடந்து கொண்டிருந்தான்.

அப்போதுதான் அந்தச் சத்தம் கேட்டது. ஒரு பலமான மோதல், அதைத் தொடர்ந்து டயர்கள் தரையில் தேய்க்கும் பயங்கரமான ஓசை.

சாலையின் நடுவே ஒரு முதியவர். சுமார் எழுபது வயது இருக்கும். நரைத்த தலைமுடி, அழுக்கான வேட்டி. அவர் கொண்டு வந்த காய்கறிக் பை சிதறிக்கிடந்தது. தக்காளிப் பழங்கள் நசுங்கிச் சாறு ஓடுவது போல, அவரது காலடியில் ரத்தம் கசியத் தொடங்கியது. மோதிய பைக் காரன் பயத்தில் வண்டியை எடுக்காமலேயே ஓடிவிட்டான்.

ஆகாஷின் கண்கள் விரிந்தன. அவனது முதல் எண்ணம் "ஐயோ, தாத்தா அடிபட்டுட்டாரே" என்பதாக இல்லை. மாறாக, "வாவ்! என்ன ஒரு கன்டென்ட்!" என்பதாகத்தான் இருந்தது.

அவன் ஓடினான். முதியவரைத் தூக்க அல்ல, சரியான கோணத்தில் கேமராவை வைக்க.

"காய்ஸ்... பாருங்க! லைவ் ஆக்சிடென்ட்! இந்தத் தாத்தா பாவம், ரொம்ப நேரமா துடிச்சுட்டு இருக்காரு. இதைப் பார்க்கும்போது என் மனசே உடைஞ்சு போயிருச்சு..." என்று கேமராவைப் பார்த்து ஒரு போலித் துயரத்துடன் பேசினான்.

அவன் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதே, சுற்றியிருந்த மக்கள் கூட ஆரம்பித்தனர். ஒரு காலத்தில் யாராவது கீழே விழுந்தால் ஓடிச் சென்று தூக்கும் கைகள், இன்று பாக்கெட்டிலிருந்து போனைத்தான் முதலில் எடுத்தன.

"சார், கொஞ்சம் கேமராவத் திருப்புங்க, அந்தப் பக்கம் ரத்தம் அதிகமாத் தெரியுது" என்று பின்னால் நின்ற ஒரு இளைஞன் ஆலோசனை கூறினான்.

அந்த முதியவர் தள்ளாடியபடி கையை உயர்த்தினார். "தம்பி... கொஞ்சம் தண்ணி..." அவரது குரல் மரணத்தின் விளிம்பிலிருந்து ஒலித்தது.

ஆகாஷ் கேமராவை அவரிடம் நெருக்கமாகக் கொண்டு சென்றான் (Close-up shot). "பாருங்க காய்ஸ், இவரோட கடைசி நிமிஷங்கள்ல கூடத் தண்ணி கேக்குறாரு. எவ்வளவு கொடுமை பாத்தீங்களா? நீங்க எல்லாரும் மறக்காம 'ப்ரே ஃபார் ஹிம்' (Pray for him)னு கமெண்ட் பண்ணுங்க. நூறு கமெண்ட் வந்தா நான் இவருக்கு ஹெல்ப் பண்ணுவேன்!"

அங்கே ஒரு மனித உயிரின் மதிப்பு, கமெண்ட்களின் எண்ணிக்கையாக மாறியிருந்தது.

கூட்டத்தில் ஒரு பெண், "ஐயோ பாவம், ஆம்புலன்ஸ்க்கு யாராவது போன் பண்ணுங்களேன்!" என்று கத்தினாள். ஆனால் அவளது கைகளும் ஒரு 'ரீல்ஸ்' (Reels) எடுப்பதில்தான் பிஸியாக இருந்தன. யாரும் ஆம்புலன்ஸ் எண்ணான 108-ஐ அழைக்கவில்லை. ஆம்புலன்ஸை அழைத்தால் போலீஸ் கேஸ், கோர்ட் என்று அலைந்து தன் 'செல்பி' நேரத்தை வீணடிக்க யாரும் தயாராக இல்லை.

அப்போது, கிழிந்த சட்டையும் கலைந்த முடியுமாக ஒரு சிறுவன் அங்கே ஓடி வந்தான். அவன் ஒரு கையேந்தி பவனில் எச்சில் இலை எடுக்கும் சிறுவன். அவனிடம் விலையுயர்ந்த போன் இல்லை.

அவன் கூட்டத்தை முட்டித் தள்ளி உள்ளே புகுந்தான். முதியவரின் நிலையைப் பார்த்ததும் அவனுக்குக் கை கால் நடுங்கியது. அவன் தன் தலையில் கட்டியிருந்த அழுக்குத் துண்டை எடுத்து, முதியவரின் தலையில் இருந்து வழிந்த ரத்தத்தை அழுத்திக் கட்டினான்.

"தாத்தா... தாத்தா... பயப்படாதீங்க!" என்று அழுதபடி கூவினான்.

ஆகாஷ் கோபமானான். "ஏய் தம்பி! தள்ளி நில்லு. பிரேம் (Frame) கெட்டுப் போகுது. உன்னால அந்தப் பக்கம் தெரிய மாட்டேங்குது!"

சிறுவன் நிமிர்ந்து ஆகாஷைப் பார்த்தான். அந்தப் பார்வையில் இருந்த நெருப்பு ஆகாஷை ஒரு கணம் சுட்டது. "யோவ்! மனுஷன் சாகுறான்யா! போனை வச்சுட்டுத் தூக்கற வழியப் பாரு!" என்று கத்தினான்.

ஆனால் ஆகாஷும் அங்கிருந்த கூட்டமும் சிறுவனின் அழுகையை ஒரு சுவாரஸ்யமான காட்சியாகத்தான் பார்த்தன. 'ஏழைச் சிறுவனின் மனிதநேயம்' என்ற தலைப்பில் அடுத்த பதிவுக்கு ஆகாஷ் தயாரானான்.

சிறுவன் சற்றும் தாமதிக்கவில்லை. சாலையின் குறுக்கே பாய்ந்து ஒரு ஆட்டோவை மறித்தான். "அண்ணா, காசு இல்லைணா... ஆனா இந்தத் தாத்தாவைக் காப்பாத்துங்கண்ணா!" என்று கெஞ்சினான். அந்த ஆட்டோ டிரைவர் நல்லவர். சட்டென்று இறங்கி வந்து சிறுவனுடன் சேர்ந்து முதியவரைத் தூக்கி ஆட்டோவில் ஏற்றினார்.

ஆட்டோ கிளம்பும்போது ஆகாஷ் கத்தினான், "டேய் தம்பி! அந்தத் தாத்தா பேரைச் சொல்லிட்டுப் போடா! அப்போதான் டேக் (Tag) பண்ண முடியும்!"

ஆட்டோ சென்ற பிறகு கூட்டம் கலைந்தது.

அன்று இரவு, ஆகாஷ் தன் ஏசி அறையில் அமர்ந்து 'லைக்ஸ்'களை எண்ணிக் கொண்டிருந்தான். அவனது வீடியோ வைரலாகி இருந்தது. "உலகின் மிகச்சிறந்த மனிதநேயம் மிக்க வ்லாகர் ஆகாஷ்" என்று பலரும் பாராட்டியிருந்தனர்.

அவன் ஒரு விலையுயர்ந்த மதுக்கோப்பையை ஏந்தியபடி கண்ணாடி முன் நின்றான். கேமராவில் தெரிந்த அதே போலிப் புன்னகை அவனிடம் இருந்தது. ஆனால், கேமரா லென்ஸுக்கு வெளியே... நிஜமான ஆகாஷின் இதயத்தில் மனிதம் எப்போதோ செத்துப் போய் நாற்றம் எடுக்கத் தொடங்கியிருந்தது.

வெளியே மழை பெய்யத் தொடங்கியது. அந்தச் சிறுவன் கட்டிய ரத்தக் கறை படிந்த துணி போல, வானம் கருமையாக இருந்தது. மனிதநேயம் என்பது இன்று மற்றவர்களுக்குக் காட்டுவதற்கான ஒரு 'டிஸ்பிளே பிக்சர்' (DP) ஆக மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறது என்பதை அந்த இரவு அமைதியாக வேடிக்கை பார்த்தது.