உடைந்த யாழும்... உறங்காத இசையும்
கவின் ஒரு மேடைப் பேச்சாளராக விரும்பியவன். அவனிடம்
அற்புதமான கருத்துக்கள் இருந்தன, சொற்களின் ஜாலங்கள்
தெரிந்திருந்தன. ஆனால், மேடையில் ஏறி மைக் முன்னால்
நின்றால் போதும், அவனது கால்கள் நடுங்கும், நாக்கு உலர்ந்துவிடும், சொற்கள் தொண்டையிலேயே
சிக்கிக்கொள்ளும்.
"என்னால் முடியாது. நான் ஒரு கோழை.
எல்லாரும் என்னைப் பார்த்துச் சிரிப்பார்கள்" - இந்த எண்ணம் அவனது மனதில் ஒரு
ஆழமான சுவராக எழுந்து நின்றது. மற்றவர்கள் மேடையில் பேசுவதைப் பார்க்கும்போது, அவன் தன்னைத் தானே தாழ்த்திக் கொள்வான் (Inferiority Complex). அவனைப் பொறுத்தவரை, தன்னம்பிக்கை என்பது பயம் இல்லாமல்
இருப்பது என்று அவன் தவறாக நினைத்துக்கொண்டிருந்தான்.
கவினின் உலகம் அவனது அறையின் நான்கு
சுவர்களுக்குள்ளேயே சுருங்கியிருந்தது. அவனது கனவுகள் வானத்தை முட்டினாலும், அவனது கால்கள் தரைக்குக் கீழே புதையுண்டு கிடந்தன. தன்னம்பிக்கை என்பது ஒரு
பிறவித் குணம் என்றும், அது சிலருக்கு மட்டுமே வாய்க்கும்
வரம் என்றும் அவன் தவறாக நம்பிக் கொண்டிருந்தான்.
கவின் ஒரு திறமையான எழுத்தாளன். அவனது காகிதங்கள்
தீப்பிழம்புகளைக் கக்கும், ஆனால் அவனது நாக்கு ஒரு ஊமையின்
மௌனத்தைச் சுமந்திருந்தது. கல்லூரியின் ஆண்டு விழாவில் அவன் ஒரு கவிதை வாசிக்க
வேண்டும் என்று அவனது நண்பர்கள் வற்புறுத்தினார்கள்.
அவன் மேடையின் படிக்கட்டுகளை மிதித்தபோது, அவனது இதயம் மார்புக் கூட்டிற்குள் ஒரு சிறைப்பட்ட பறவையைப் போலத் துடித்தது.
ஆயிரக்கணக்கான கண்கள் தன்னை நோக்கி ஈட்டிகளாகப் பாய்வதைப் போல அவன் உணர்ந்தான்.
மைக் முன்னால் நின்றபோது, அவனது தொண்டை வறண்டு போனது. ஒரு
சொல்லும் வரவில்லை. அவனது மௌனம் அரங்கில் ஒரு மெல்லிய சிரிப்பை உண்டாக்கியது.
தலைகுனிந்தபடி கவின் மேடையிலிருந்து இறங்கி ஓடினான்.
அன்று இரவு அவன் கண்ணாடி முன் நின்று தன்னையே
வெறுத்தான். "நீ ஒரு கோழை. உன்னால் எதையும் சாதிக்க முடியாது" என்று
அவனது உள்மனம் கத்தியது. இதுதான் தன்னம்பிக்கையின்மை (Low Self-Esteem).
கவின் தனது மனச்சோர்வுடன் தனது ஆசான் சதானந்தத்தைச்
சந்திக்கச் சென்றான். அவர் ஒரு புகழ்பெற்ற கலைஞர்.
சதானந்தம் அவனிடம் ஒரு பழைய கண்ணாடியைக் கொடுத்தார்.
அது ஆங்காங்கே விரிசல் விட்டு உடைந்திருந்தது. "கவின், இந்தக் கண்ணாடியில் உன் முகத்தைப் பார்" என்றார்.
கவின் பார்த்தான். அவனது முகம் சிதைந்து தெரிந்தது.
"ஐயா, இது உடைந்திருக்கிறது. இதில் என் முகம் சரியாகத் தெரியவில்லை" என்றான்.
"கவின், இந்தக் கண்ணாடி உடைந்திருந்தாலும், அது பிம்பத்தைக் காட்டுவதை நிறுத்திவிட்டதா? இல்லை. அதன் விரிசல்கள் அதன்
அடையாளமே தவிர, அது கண்ணாடியே இல்லை என்று ஆகாது. நீயும் அப்படித்தான். உன்னிடம் சில பயங்கள் இருக்கலாம், சில தயக்கங்கள் இருக்கலாம். ஆனால் அவை உன்னையே அழித்துவிடாது. தன்னம்பிக்கை
என்பது பயம் இல்லாமல் இருப்பது அல்ல; பயம் இருந்தாலும் அதை எதிர்த்து
நிற்பது (Courage over Fear)."
சதானந்தம் கவினுக்கு சில ரகசியங்களைக்
கற்றுக்கொடுத்தார்:
ஒப்பீட்டுச் சிறையை உடை (Break the Comparison Trap): "நீ உன்னை மற்ற சிறந்த பேச்சாளர்களோடு ஒப்பிடுகிறாய். அது
உனக்கு நீயே இழைக்கும் அநீதி. உன் போட்டி உன்னோடுதான். உனது நேற்றைய மௌனத்தை விட
இன்றைய ஒரு சொல் மேலானது."
பயத்தைச் சாதாரணமாகப் பார்: "பயம் என்பது ஒரு
சிக்னல். அது 'ஓடிப் போ' என்று சொல்லவில்லை; 'தயாராகு' என்று சொல்கிறது. மேடையில்
இருப்பவர்கள் யாரும் உன்னை வீழ்த்த வரவில்லை, அவர்கள் உன் கருத்தைக் கேட்க
வந்திருக்கிறார்கள். அவர்களை உன் எதிரிகளாகப் பார்க்காமல் நண்பர்களாகப்
பார்."
மனக்காட்சிப் பயிற்சி (Visualization): "கண்களை மூடி, நீ மேடையில் கம்பீரமாகப் பேசுவதைப்
போலக் கற்பனை செய். உன் மூளைக்கு நிஜத்திற்கும் கற்பனைக்கும் வித்தியாசம்
தெரியாது. நீ அடிக்கடி கற்பனை செய்யும்போது, உன் நரம்பு மண்டலம் அந்தத்
தைரியத்தைப் பழகிக் கொள்ளும்."
தோல்வியின் மீதான காதலை வளர்த்துக்கொள் (Embrace Failure): "மேடையில் தோற்றுவிடுவோம் என்ற பயம் தான் உன்னை
முடக்குகிறது. 'நான் தோற்றால் என்ன?' என்று உன்னைக் கேள். ஒருமுறை
தோற்றால் நீ ஒரு பாடம் கற்றுக்கொள்வாய். தோல்வி என்பது முற்றுப்புள்ளி அல்ல, அது ஒரு கமா (Comma)."
உன்னோடு நீ பேசும் மொழி (Self-Affirmation): "உன் உள்மனதில் நீ உன்னைத் திட்டிக்கொள்வதை நிறுத்து. 'எல்லாரும் என்னைப் பார்ப்பார்கள்' என்பதற்குப் பதில், 'எல்லோருக்கும் நான் ஒரு நல்ல
செய்தியைச் சொல்லப்போகிறேன்' என்று எண்ணத்தை மாற்று. நீ உன்னை
நம்பாவிட்டால், உலகம் உன்னை எப்படி நம்பும்?"
தயாரிப்பே ஆயுதம் (Preparation is Key): "தன்னம்பிக்கை என்பது வெறும் பேச்சில் இல்லை, அது பயிற்சியில் இருக்கிறது. ஒரு
விஷயத்தை நூறு முறை பயிற்சி செய்தால், பயம் தானாகவே விடைபெறும்."
ஒரு வாரம் கழித்து, நகரத்தின் பெரிய அரங்கில் ஒரு
போட்டி நடைபெற்றது. கவின் பெயரும் அதில் இருந்தது. மேடைக்குக் கீழே நின்றபோது
அவனது இதயம் படபடத்தது. அவன் சதானந்தம் சொன்னதை நினைத்துக்கொண்டான்.
"பயப்படுவது தவறில்லை, ஆனால் பயத்திற்காகப்
பின்வாங்குவதுதான் தவறு." அவன் மேடையேறினான். மைக் முன்னால் நின்றான். முதல்
இரண்டு நிமிடங்கள் அவனது குரல் தழுதழுத்தது. கீழே இருந்தவர்கள் மெல்லச் சிரிப்பது
போல அவனுக்குத் தோன்றியது. ஆனால் அவன் கண்களை மூடி, தன் கருத்தில் மட்டும் கவனம்
செலுத்தினான். மெல்ல மெல்ல அவனது குரல் கம்பீரமானது. அவனது வார்த்தைகள் நெருப்பாய்
மாறின. அவன் பேசி முடித்தபோது, அரங்கம் அதிரும் வகையில் கரவொலி
எழுந்தது. அன்று அவன் வென்றது அந்தப் போட்டியின் பரிசை மட்டுமல்ல, அவனுக்குள் இருந்த அந்தப் பயத்தையும் தான். அவன் தனது டைரியில் எழுதினான்:
"தன்னம்பிக்கை என்பது மற்றவர்கள் என்னைப் பாராட்டுவார்கள் என்று நம்புவது
அல்ல; மற்றவர்கள் என்னைப் பாராட்டாவிட்டாலும் நான் வீழ மாட்டேன் என்று
நம்புவது."
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக