தூக்கத்தைத் தொலைத்த நிலவு
கடிகாரத்தின் முட்கள் இரவு இரண்டு மணியைத் தாண்டிக்
கொண்டிருந்தன. சுற்றியுள்ள உலகம் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருக்க, வருணின் கண்கள் மட்டும் மேல் கூரையை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.
அவனது உடல் அசதியில் தவித்தது, ஆனால் மூளை ஒரு ஓயாத இயந்திரத்தைப்
போல ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
நாளைய மீட்டிங்கில் என்ன பேச வேண்டும்? அடுத்த மாதம் கட்ட வேண்டிய கடன் தவணை என்னவாகும்? ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு செய்த
ஒரு சிறு தவறு இப்போது ஏன் நினைவுக்கு வருகிறது? - இப்படி ஆயிரம் எண்ணங்கள் அவனது
தலையணைக்கு அடியில் முட்களாகக் குத்தின.
"இன்னும் நான்கு மணி நேரம்தான்
இருக்கிறது. எப்படியாவது தூங்க வேண்டும்" என்று அவன் தன்னைத் தானே
கட்டாயப்படுத்தினான். ஆனால், தூக்கத்திற்காகச் செய்யப்படும் 'முயற்சி'யே தூக்கத்தைத் துரத்திவிடும் என்ற விசித்திரமான உண்மையை வருண் அறிந்திருக்கவில்லை.
வருணின் அந்தச் சிறிய அறை, நள்ளிரவு இரண்டு மணிக்கு ஒரு
தனிமைச் சிறைச்சாலையைப் போலத் தோன்றியது. மின்விசிறியின் சீரான சுழற்சி சத்தம்
அவனது காதுகளில் ஒரு இரைச்சலாக ஒலித்தது. தலையணையைத் திருப்பிப் போடுவது, போர்வையை இழுத்துப் போர்த்திக் கொள்வது என அவன் செய்த ஒவ்வொரு முயற்சியும்
தோல்வியில் முடிந்தது.
அவனது உடம்பு ஒரு பாறையைப் போலக் கனத்துப்போயிருந்தது, ஆனால் அவனது மூளை மட்டும் ஒரு அதிவேக ரயில் தண்டவாளத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
வருண் கண்களை மூடினால், இருளுக்குப் பதில் அவனது கடந்த
காலத் தவறுகளும், எதிர்காலப் பயங்களும் ஒரு அகன்ற
திரையில் 'சினிமா' போல ஓடின.
"அடுத்த வாரம் மேலாளர்
கேட்கப்போகும் அந்தப் புராஜெக்ட் அறிக்கை என்னவாகும்?", "ஒருவேளை
இந்த வேலை போய்விட்டால் என் குடும்பத்தின் நிலை என்ன?", "நேற்று
அந்த நண்பனிடம் அப்படிப் பேசியிருக்க வேண்டாமோ?" - இந்தக் கேள்விகள் ஒன்றன்பின்
ஒன்றாக அணிவகுத்தன.
மன அழுத்தம் (Stress) என்பது ஒரு நச்சுக்காற்றைப்
போன்றது. அது தெரியாமலேயே அவனது நுரையீரலுக்குள் நுழைந்து, அவனது நிம்மதியை
அரித்துக்கொண்டிருந்தது. தூக்கமின்மையால் அவனது கண்கள் சிவந்து, முகம் வீங்கிப்போயிருந்தது. பகல் நேரங்களில் அவன் ஒரு இயந்திரம் போலத் தான்
இயங்கினான்; அவனது சிரிப்பில் உயிர் இல்லை, வேலையில் தெளிவு இல்லை.
தொடர்ச்சியான தூக்கமின்மையால் வருணின் முகம்
பொலிவிழந்தது. வேலையில் அவனது செயல்திறன் குறைந்தது. ஒரு நாள், அவனது அண்டை வீட்டில் வசிக்கும் ஓய்வுபெற்ற மனநல மருத்துவர் விஸ்வநாதனைச்
சந்தித்தான்.
"வருண், உன் கண்கள் உனது மன அழுத்தத்தைப்
பறைசாற்றுகின்றன. நீ ஏன் இரவு முழுவதும் போரிட்டுக் கொண்டிருக்கிறாய்?" என்று கேட்டார் விஸ்வநாதன்.
"ஐயா, என் கவலைகள் என்னைத் தூங்க
விடுவதில்லை. நான் கண்களை மூடினால், என் பிரச்சனைகள் பூதாகரமாகத்
தெரிகின்றன," என்றான் வருண் சோர்வாக.
விஸ்வநாதன் அவனைத் தனது தோட்டத்திற்கு அழைத்துச்
சென்றார். அங்கே ஒரு சிறிய தொட்டியில் தண்ணீர் நிரம்பியிருந்தது. அவர் ஒரு கல்லை
எடுத்து அதில் எறிந்தார். தண்ணீர் அலைபாய்ந்தது. "இந்தத் தண்ணீரில் உன் முகத்தைப்
பார்க்க முடியுமா?"
"முடியாது ஐயா, அலைகள் அடங்க வேண்டும்."
"உன் மனமும் அப்படித்தான் வருண்.
அலைகள் இருக்கும்போது உன்னால் எதையும் தெளிவாகப் பார்க்க முடியாது. உன்
தூக்கமின்மைக்குக் காரணம் உன் கவலைகள் அல்ல, அந்தக் கவலைகளை நீ கையாளும்
விதம்."
விஸ்வநாதன் வருணுக்குச் சில நடைமுறைப் பயிற்சிகளைக்
கற்றுக்கொடுத்தார்:
கவலைகளுக்கான நேரம் (Worry Window): "இரவு படுக்கைக்குச் செல்லும்போது கவலைப்படுவதை நிறுத்து. அதற்குப் பதில், மாலை 6 மணியிலிருந்து 6:30 மணி வரை 'கவலைப்படும் நேரம்' என்று ஒதுக்கிக்கொள். உன் பிரச்சனைகள் அனைத்தையும் ஒரு நோட்டில் எழுது. 'இதைப் பற்றி நாளை காலை யோசிப்பேன்' என்று உன் மூளைக்கு
உத்தரவிடு."
திரை மறைப்பு (Digital Twilight): "தூங்குவதற்கு ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்பே அனைத்து நீல நிற ஒளி திரைகளையும்
அணைத்துவிடு. அந்த ஒளி உன் மூளையை இன்னும் பகல் என்று நம்ப வைத்து, தூக்கத்திற்கான மெலடோனின் (Melatonin)
சுரப்பைத் தடுத்துவிடும்."
4-7-8 சுவாசப் பயிற்சி:
"படுக்கையில் படுத்திருக்கும்போது 4 விநாடிகள் மூச்சை உள்ளிழு, 7 விநாடிகள் உள்ளே பிடி, 8 விநாடிகள் மெதுவாக வெளியே விடு.
இது உன் நரம்பு மண்டலத்தை அமைதிப்படுத்தி, உன் உடலை உறக்கத்திற்குத் தயார்
செய்யும்."
மூளைக் கழிவகற்றல் (Brain Dump): "படுக்கைக்குச் செல்லும் ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன், ஒரு நோட்டை எடு. உன் மனதில்
இருக்கும் அத்தனை கவலைகளையும், நாளை செய்ய வேண்டிய வேலைகளையும்
அதில் கொட்டிவிடு. 'இவை அனைத்தும் இந்தக் காகிதத்தில் இருக்கட்டும், நான் இப்போது ஓய்வெடுக்கப்போகிறேன்' என்று உன் ஆழ்மனதிற்குச்
சொல்லு."
நீல ஒளியைத் தவிர் (Blue Light Fasting): "உன் கைபேசியின் ஒளி உன் மூளைக்கு 'இன்னும் பகல்தான்' என்ற பொய்யான தகவலைத் தருகிறது. தூக்கத்திற்குத் தேவையான மெலடோனின் சுரக்க
வேண்டுமானால், அந்தச் சிறு திரையை அணைத்துவிடு."
தசைத் தளர்வுப் பயிற்சி (Progressive Muscle Relaxation): "படுக்கையில் படுத்தபடி, உன் கால் விரல்கள் தொடங்கி தலை வரை
ஒவ்வொரு தசையையும் இறுக்கி, பின் மெல்லத் தளர்த்து. உன் உடல்
தளர்வடையும்போது மனம் தானாகவே அமைதியாகும்."
சுவாசமே சரணம்: "உன் எண்ணங்கள் ஓடும்போது
அவற்றைத் தடுக்காதே. அதற்குப் பதில் உன் சுவாசத்தைக் கவனி. காற்று உள்ளே போவதையும்
வெளியே வருவதையும் மட்டும் கவனிக்கும்போது, உன் மூளை 'டெல்டா' நிலைக்குச் செல்லும்."
அன்று இரவு வருண் ஒரு புதிய பரிசோதனையைச் செய்தான்.
அவன் தூக்கத்தை வலுக்கட்டாயமாக அழைக்கவில்லை. அதற்குப் பதில், கவலைகளை நோட்டில் எழுதி வைத்துவிட்டு, ஒரு மெல்லிய விளக்கு வெளிச்சத்தில்
ஒரு புத்தகத்தை வாசித்தான்.
அவன் தன் உடலின் ஒவ்வொரு பாகத்தையும் தளர்வடையச்
செய்தான். "இப்போது தூக்கம் வந்தாலும் வராவிட்டாலும் பரவாயில்லை, நான் ஓய்வெடுக்கிறேன்" என்று தனக்குள்ளே சொல்லிக்கொண்டான். தூக்கத்தைப்
பற்றிய 'பதற்றத்தை' (Sleep Anxiety) அவன் கைவிட்டபோது, தூக்கம் தானாகவே அவனது இமைகளில்
வந்து அமர்ந்தது.
பல வாரங்களுக்குப் பிறகு, வருண் அன்று ஒரு குழந்தையைப் போல உறங்கினான்.
மறுநாள் காலை அவன் எழுந்தபோது, உலகம் இன்னும் அழகாகத் தெரிந்தது.
பிரச்சனைகள் குறையவில்லை, ஆனால் அவற்றைச் சந்திப்பதற்கான
ஆற்றல் அவனிடம் இருந்தது.
அவன் புரிந்துகொண்டான்: "மன அழுத்தம் என்பது
வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி, ஆனால் அதுவே வாழ்க்கை அல்ல. நாம்
உலகத்தை மாற்ற முடியாது, ஆனால் நமது உள் உலகத்தை
அமைதிப்படுத்த முடியும்."
அன்று முதல் வருணின் படுக்கையறை ஒரு புனிதமான இடமாக
மாறியது. அங்கே கவலைகளுக்கு அனுமதி இல்லை; அமைதிக்கும் கனவுகளுக்கும் மட்டுமே
இடம் இருந்தது.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக