காய்ந்து போன செடியும்... கசிந்த நீரும்
அஞ்சலி ஒரு "தேவதை" என்றுதான் அவளது
குடும்பத்தினர் சொல்வார்கள். காரணம், அவளுக்கு 'இல்லை' என்று சொல்லத் தெரியாது. அதிகாலை
ஐந்து மணிக்கு எழுந்து கணவனுக்குப் பிடித்த சிற்றுண்டி, பிள்ளைகளின் பள்ளித் தேவைகள், அலுவலகத்தில் சக ஊழியர்கள் தள்ளிவிடும் கூடுதல் வேலைகள் என அவள் ஒரு
இயந்திரமாகச் சுழன்று கொண்டிருந்தாள்.
அவளது வாட்ஸ்அப் எப்போதும் மற்றவர்களின் தேவைகளால்
நிறைந்திருக்கும். எல்லோருடைய விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றுவதில் அவளுக்கு ஒரு
திருப்தி இருந்தது. ஆனால், அந்தத் திருப்திக்குக் கீழே ஒரு
பெரும் சோர்வு ஒளிந்திருந்தது. கண்ணாடி முன் நிற்கும்போது, அவளது கண்கள் குழி விழுந்து, முகம் வாடிப் போயிருந்தது. தனக்காக ஒரு பத்து நிமிடம் செலவழிப்பதைக் கூட அவள்
"சுயநலம்" என்று கருதித் தவிர்த்தாள்.
அவள் ஒரு செடியைப் போன்றவள்; மற்றவர்களுக்கு நிழல் தந்தாள், ஆனால் தனக்குத் தேவையான தண்ணீரை ஊற்றிக்கொள்ள மறந்து போனாள்.
ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை மதியம், அஞ்சலி மயங்கி விழுந்தாள்.
மருத்துவர் சொன்னது ரத்த அழுத்தமோ அல்லது வேறு நோயோ அல்ல - "தீவிரமான
மனச்சோர்வு மற்றும் உடல் தளர்ச்சி" (Burnout). "அஞ்சலி, உங்கள் உடல் ஒத்துழைக்க மறுக்கிறது. நீங்கள் மற்றவர்களுக்குத் தரும் அன்பில்
ஒரு சதவீதத்தைக் கூட உங்களுக்குத் தருவதில்லை" என்றார் மருத்துவர்.
உளவியல் ரீதியாக இதை "பீப்பிள் ப்ளீசிங்" (People Pleasing) என்பார்கள் - அதாவது தன்னைச் சுற்றியுள்ள அனைவரையும்
திருப்திப்படுத்த முயன்று, தன்னைத் தானே அழித்துக் கொள்வது.
ஒரு நாள் மாலை, அலுவலகத்திலிருந்து திரும்பிய
அஞ்சலி குளியலறைக்குச் சென்று முகம் கழுவினாள். ஈரமான முகத்தோடு கண்ணாடியைப்
பார்த்தபோது, அங்கே தெரிந்தது ஒரு அந்நிய முகம். கண்களுக்குக் கீழே கருவளையங்கள், உதடுகளில் ஒரு செயற்கையான புன்னகை.
அவள் தனக்குத் தானே கேட்டுக்கொண்டாள்: "கடைசியாக
நான் எப்போது எனக்காகச் சிரித்தேன்? கடைசியாக எப்போது எனக்குப் பிடித்த
அந்த பழைய பாடல்களைக் கேட்டு ரசித்தேன்?"
பதிலே இல்லை. அவளது விருப்பங்கள் அனைத்தும் குடும்பம், வேலை, சமூகம் என்ற அடுக்குகளுக்குக் கீழே புதைந்து போயிருந்தன. அன்று இரவு அவள் ஒரு
முடிவெடுத்தாள். அவள் தற்காலிகமாக எதிலிருந்தும் ஓட விரும்பவில்லை; மாறாக, தனக்குள் ஒளிந்திருக்கும் அஞ்சலியை மீட்டெடுக்க விரும்பினாள்.
அஞ்சலி ஒரு வாரம் விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு ஓய்வு
எடுக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் அவள் தனது தாய் வீட்டிற்குச் சென்றாள். அங்கே அவளது
பாட்டி கஸ்தூரி, தனது 80 வயதிலும் ஒரு தனித் தேஜஸுடன் இருப்பதைக் கண்டாள். பாட்டி தினமும் காலையில்
தனக்காக ஒரு கப் மூலிகைத் தேநீர் தயாரித்து, அமைதியாகத் தோட்டத்தில் அமர்ந்து
பறவைகளை ரசிப்பார்.
"பாட்டி, உங்களுக்கு எப்படி இவ்வளவு
நிம்மதியாக இருக்க முடிகிறது? எனக்கு எந்நேரமும் எதையோ செய்ய
வேண்டும், யாரையோ திருப்திப்படுத்த வேண்டும் என்ற பதற்றம் இருந்து கொண்டே
இருக்கிறது" என்றாள் அஞ்சலி.
பாட்டி சிரித்துக்கொண்டே ஒரு காலி செம்பைக்
காட்டினார். "அஞ்சலி, இந்தச் செம்பில் தண்ணீர் இருந்தால்
தான் உன்னால் மற்றவர்களுக்குத் தர முடியும். செம்பே காலியாக இருந்தால், நீ வெறும் காற்றைத்தான் தர முடியும். சுய-அன்பு என்பது உன்னை நீயே
நிரப்பிக்கொள்வது."
அவர் அஞ்சலிக்கு மூன்று சூத்திரங்களைச் சொன்னார்:
'இல்லை' என்பது ஒரு முழு வாக்கியம் (No is a complete sentence): "மற்றவர்களுக்கு 'ஆம்' சொல்லும்போது, உனக்கு நீயே 'இல்லை' என்று சொல்லிக்கொள்கிறாய் என்பதை நினைவில் கொள். உன் எல்லைகளை (Boundaries) வகுத்துக்கொள்."
சுய-விமர்சனத்தைத் தவிர்: "உன் நண்பனிடம் நீ
எவ்வளவு மென்மையாகப் பேசுவாயோ, அவ்வளவு மென்மையாக உன்னிடமும்
பேசு. உன்னை நீயே காயப்படுத்திக் கொள்ளாதே."
சிறு கொண்டாட்டங்கள்: "உனக்குப் பிடித்த ஒரு
புத்தகம், ஒரு நடைப்பயணம் அல்லது ஒரு நீண்ட குளியல் - இவை வீணான நேரமல்ல; இவை உன்னை நீயே புதுப்பித்துக்கொள்ளும் 'சுய-பராமரிப்பு' (Self-Care)."
ஒரு வாரம் கழித்து அஞ்சலி வீடு திரும்பினாள். ஆனால்
இப்போது அவள் பழைய அஞ்சலி அல்ல. காலையில் எழுந்தவுடன் நேராகச் சமையலறைக்குச்
செல்லாமல், பத்து நிமிடம் யோகா செய்தாள்.
அலுவலகத்தில் சக ஊழியர் ஒருவர், "அஞ்சலி, இதையும் கொஞ்சம் முடித்துத் தருகிறாயா?" என்று கேட்டபோது, அவள் மென்மையாகச் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாள், "மன்னிக்கவும், இன்று எனக்கு நிறைய வேலைகள் உள்ளன. என்னால் உதவ முடியாது."
ஆரம்பத்தில் மற்றவர்கள் அதிர்ச்சியடைந்தனர். ஆனால்
மெல்ல மெல்ல அவர்கள் அஞ்சலியின் முடிவுகளுக்கு மதிப்பு கொடுக்கத் தொடங்கினர். மிக
முக்கியமாக, அஞ்சலி இப்போது அதிக ஆற்றலுடன் இருந்தாள். அவள் இப்போது மற்றவர்களுக்கு உதவி
செய்யும்போது, அது ஒரு கடமையாக இல்லாமல், உண்மையான அன்போடு இருந்தது.
அவள் தனது கண்ணாடியில் ஒரு வாசகத்தை எழுதி ஒட்டினாள்:
"உலகில் உள்ள அனைவரையும் நேசிப்பதற்கு முன், உன்னை நீ நேசிக்கத் தொடங்கு.
ஏனெனில், நீ உனக்குக் கிடைத்துள்ள மிகப்பெரிய பரிசு."
அவள் தனது நாட்குறிப்பில் ஒரு வரியை எழுதினாள்:
"நான் மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய மிகச்சிறந்த பரிசு, என் மகிழ்ச்சியான பதிப்பு (Happy
Version of Myself). நான்
மகிழ்ச்சியாக இருந்தால் தான் என் உலகமும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்."
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக