நீல ஒளியின் சிறை (The Blue Light Prison)
ராகவ் ஒரு டிஜிட்டல் மார்க்கெட்டிங் நிபுணர். அவனது
உலகம் 6 அங்குலத் திரைக்குள் அடங்கிப்போயிருந்தது. காலையில் அலாரம் அடிப்பதில்
தொடங்கி, நள்ளிரவில் கண்கள் சொருகும் வரை அவனது விரல்கள் திரையைத் தடவிக்கொண்டே
இருக்கும்.
சாப்பிடும்போது ஒரு கை போனில் இருக்கும், கழிவறையிலும் போன் துணையாக வரும், ஏன்... தூக்கத்தில் கூட கனவுகளுக்குப்
பதில் நோட்டிபிகேஷன்களே மின்னின. ராகவ் அறியாமலேயே அவனது மூளை "எண்ணிம
போதைக்கு" (Digital Addiction) அடிமையாகியிருந்தது. அவனது கவனம்
சிதறியது, சிறு விஷயங்களுக்கும் கோபம் வந்தது, எந்நேரமும் ஒரு இனம் புரியாத
சோர்வு அவனை வாட்டியது.
அவனது மனைவி மீரா சொன்னாள், "ராகவ், நீ இந்த வீட்டில்தான் இருக்கிறாய், ஆனால் எங்களுடன் இல்லை. உன் போனுக்கும் உனக்கும் நடுவில் ஒரு கண்ணுக்குத்
தெரியாத சுவர் இருக்கிறது."
மீராவின் பிடிவாதத்தால், ஒரு வார இறுதி நாட்களில் ராகவ்
செல்போன் சிக்னலே இல்லாத ஒரு அடர்ந்த காட்டு விடுதிக்கு (Forest Resort) அழைத்துச்
செல்லப்பட்டான். அங்கே ஒரு நிபந்தனை: நுழையும்போதே மின்னணு சாதனங்களை ஒரு
பெட்டியில் பூட்டி வைத்துவிட வேண்டும்.
முதல் நான்கு மணி நேரம் ராகவ் ஒரு போதைக்கு
அடிமையானவன் போலத் துடித்தான். அவனது கை தானாகவே பாக்கெட்டைத் தேடியது.
"உலகத்தில் என்ன நடக்கிறது என்று தெரியவில்லையே?", "யாராவது
மெசேஜ் செய்திருப்பார்களோ?" என்ற பதற்றம் அவனை அலைக்கழித்தது.
இதைத்தான் மருத்துவர்கள் "பேண்டம் வைப்ரேஷன்" (Phantom Vibration) என்பார்கள் - அதாவது போன் அடிக்காமலேயே அடிப்பது போன்ற ஒரு மாய உணர்வு.
விடுதியில் இருந்த ஒரு முதியவர் ராகவின் தவிப்பைக்
கண்டு புன்னகைத்தார். அவர் ஒரு முன்னாள் மென்பொருள் பொறியாளர், இப்போது இயற்கையோடு வாழ்பவர். அவர் ராகவுக்கு 'எண்ணிம நச்சுநீக்கத்தின்' ரகசியங்களை விளக்கினார்:
மூளைக்கு ஒரு 'ரீசெட்' (Brain Reset): "ராகவ், உன் மூளை எப்போதும் தகவல்களால் நிரப்பப்பட்டிருக்கிறது. அதற்கு ஓய்வே இல்லை.
இப்போது நீ சந்திக்கும் இந்தச் சலிப்பு (Boredom) தான் உன் மூளைக்குக் கிடைக்கும்
மிகப்பெரிய மருந்து. சலிப்பு வரும்போதுதான் உன் படைப்பாற்றல்
விழித்துக்கொள்ளும்."
டோபமைன் நோன்பு (Dopamine Fast): "ஒவ்வொரு 'லைக்'கும் 'ஷேர்'ரும் உன் மூளையில் டோபமைன் என்ற ரசாயனத்தைச் சுரக்கச் செய்கிறது. இது ஒரு
போதை. இதிலிருந்து விடுபட நீ திரைகளைத் தவிர்க்க வேண்டும். அப்போதுதான் நிஜ உலகின்
எளிய மகிழ்ச்சிகள் உனக்குத் தெரியும்."
ஐம்புலன்களின் விழிப்புணர்வு: "போனைப் பார்ப்பதை
நிறுத்திவிட்டு, உன் காலடியில் இருக்கும் ஈரமான மண்ணை உணர், பறவைகளின் பாடலைக் கேள், பூக்களின் வாசனையை நுகர். திரையில் காணும் 4K காட்சிகளை விட நிஜ உலகம் அதிக
வண்ணமயமானது."
முதல் நாள் இரவு ராகவினால் தூங்கவே முடியவில்லை.
அவனது கட்டைவிரல் தானாகவே காற்றில் எதையோ 'ஸ்க்ரோல்' செய்வது போலத் துடித்தது. போன் பாக்கெட்டில் இல்லை
என்று தெரிந்தும்,
ஒவ்வொரு பத்து நிமிடத்திற்கும்
அவனது தொடைப் பகுதியில் ஒரு அதிர்வு (Phantom Vibration) தெரிந்தது.
"மீரா, இது எனக்குச் சரிப்பட்டு வரும் என்று தோன்றவில்லை.
உலகத்தில் ஏதோ ஒரு போர் மூண்டிருக்கலாம், அல்லது என் நிறுவனத்தில் ஏதோ நெருக்கடி இருக்கலாம். நான் ஒரு நிமிடம் செக்
செய்ய வேண்டும்," என்று ராகவ் பதறினான்.
மீரா அமைதியாகச் சொன்னாள், "ராகவ், உலகம் நீ இல்லாமலும் இயங்கும் என்று ஒத்துக்கொள்ள உன்
ஈகோ மறுக்கிறது. இப்போது நீ அனுபவிக்கும் இந்தப் பதற்றம் தான் உனக்கு நச்சுநீக்கம்
தேவை என்பதற்கான மிகப்பெரிய அடையாளம். அமைதியாக அமர்."
அடுத்த நாள் அதிகாலை, அந்த விடுதியின் தோட்டத்திலிருந்த முதியவர் ராகவை ஒரு நீரோடையின் அருகே
அழைத்துச் சென்றார். "ராகவ், நம் மூளை ஒரு குளம் போன்றது.
டிஜிட்டல் உலகம் அதில் இடைவிடாமல் கற்களை எறிந்து அலைகளை எழுப்பிக்கொண்டே
இருக்கிறது. நீ ஒரு தகவலைப் பார்த்து முடிக்கும் முன்னே அடுத்த தகவல்
வந்துவிடுகிறது. இதனால் உன் மூளைக்கு எதையும் ஆழமாகப் பதிவு செய்ய நேரமே
கிடைப்பதில்லை," என்றார்.
அவர் ராகவுக்கு "நனவோடைப் பயிற்சி" (Mindfulness) ஒன்றைச் சொன்னார்: "இப்போது
உன் கண்கள் திரையைப் பார்க்கவில்லை. அதற்குப் பதில் இந்தப் பாறையில் ஊர்ந்து
செல்லும் எறும்பைப் பார். அந்த மரத்தின் இலைகள் காற்றில் அசைவதைக் கவனி. உனது
ஐம்புலன்களையும் நிஜ உலகிற்குத் திருப்பு. இதைத்தான் 'அனலாக் லிவிங்'
(Analog Living) என்போம்."
ராகவ் மெல்ல மெல்லக் கவனித்தான். ஒரு சிறிய குருவி
தன் குஞ்சுக்கு உணவூட்டுவதை அவன் அரை மணி நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். கடந்த
பத்து ஆண்டுகளில்,
ஒரு விஷயத்தில் அவன் முப்பது
நிமிடங்கள் கவனம் செலுத்தியது இதுவே முதல்முறை. அவனது மூளைக்குள் இருந்த அந்த 'இரைச்சல்' மெல்ல மெல்ல விடைபெற்றது.
அன்று மதியம், ராகவ் ஒரு காகிதத்தையும் பேனாவையும் எடுத்தான். திரையில் தட்டச்சு செய்யாமல், காகிதத்தில் எழுதும்போது அவனது சிந்தனைகள் இன்னும்
தெளிவாக இருந்தன. அவன் மீராவுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினான். "உன் அருகில் அமர்ந்து
போனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஒவ்வொரு நிமிடத்திற்கும் நான் இப்போது
வருந்துகிறேன். நான் உன்னைப் பார்த்தேன், ஆனால் கவனித்ததில்லை" என்று அவன் எழுதியபோது அவனது பேனா முனை நனைந்தது.
அன்று மாலை அவர்கள் இருவரும் நீண்ட தூரம்
நடந்தார்கள். போனில் புகைப்படம் எடுக்க வேண்டும் என்ற ஆவல் இல்லாமல், அந்த அழகைத் தனது கண்களாலேயே 'பதிவு' செய்தான் ராகவ். "புகைப்படம்
எடுக்காதபோது, அந்த நிமிடம் இன்னும் ஆழமாக மனதில் பதிகிறது"
என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
மூன்றாம் நாள் கிளம்பும்போது, அவனது கைபேசி அவனிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. அவன் அதைத் தாகத்தோடு வாங்கவில்லை; மாறாக ஒரு அந்நியப் பொருளைப் போலப் பார்த்தான். அவன்
திரையைத் திறந்தபோது 1,400 வாட்ஸ்அப் செய்திகள் இருந்தன.
அவன் ஒரு நிமிடம் அவற்றைப் பார்த்தான். ஒன்றுகூட அவனது வாழ்க்கைக்கு
அத்தியாவசியமானது அல்ல.
ராகவ் ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து மீராவோடு
பேசிக்கொண்டிருந்தான். கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் அவர்கள் இவ்வளவு நேரம் கண்களைப்
பார்த்துப் பேசிக்கொண்டதே இல்லை. ஒரு போன் கால் இல்லை, ஒரு வாட்ஸ்அப் மெசேஜ் இல்லை. அந்த
நிசப்தம் மிகவும் இனிமையாக இருந்தது.
அவன் கவனித்தான்:
அவனது தலைவலி மறைந்திருந்தது.
அவனது கண்களில் இருந்த எரிச்சல் நீங்கியிருந்தது.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவனது மனதிற்குள் இருந்த அந்த ஓயாத
இரைச்சல் அடங்கி, ஒரு தெளிவு பிறந்திருந்தது.
ஊருக்குத் திரும்பிய ராகவ் பழைய ராகவாகத்
திரும்பவில்லை. அவன் சில புதிய விதிகளை வகுத்துக்கொண்டான்:
படுக்கையறையில் போன் இல்லை: தூங்குவதற்கு ஒரு மணி
நேரத்திற்கு முன்பே போன் அணைக்கப்படும்.
உணவு மேஜையில் கண்ணியம்: சாப்பிடும்போது
குடும்பத்தினருடன் மட்டுமே பேச்சு.
டிஜிட்டல் நோன்பு: வாரத்தில் ஒரு நாள் (ஞாயிறு)
முழுமையான 'ஆஃப்லைன்' தினம்.
ராகவ் இப்போது உணர்ந்தான்: "உலகத்தோடு தொடர்பில்
இருக்க (Online) நாம் போனைத் தேடுகிறோம், ஆனால் நம்மை நாமே கண்டடைய (Inside) அந்தப் போனை அணைக்க வேண்டியிருக்கிறது."
படைப்பாற்றல் காலை (Creative Mornings): காலை எழுந்த முதல் இரண்டு மணி நேரம் போனைத்
தொடமாட்டேன். அந்த நேரம் என் மூளையின் புத்துணர்ச்சிக்கு மட்டுமே.
மண்டலப் பிரிப்பு (Zoning): என் படுக்கையறை 'டிஜிட்டல்
இல்லாத மண்டலம்' (No-Digital Zone). அங்கே உரையாடல்களுக்கும்
வாசிப்பிற்கும் மட்டுமே இடம்.
உணர்வுப்பூர்வமான இருப்பு (Deep Presence): ஒரு மனிதருடன் பேசும்போது என் போன் என் பார்வைக்கு
எட்டாத இடத்தில் இருக்கும்.
அவனது நண்பர்கள் கேட்டார்கள், "என்ன ராகவ், ஒரு வாரம் காணவில்லை? எதையாவது மிஸ் பண்ணினாயா?"
ராகவ் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னான், "ஆமாம், கடந்த பத்து வருஷமா நான் மிஸ்
பண்ணிட்டு இருந்த என்னையே இப்பதான் கண்டுபிடிச்சேன்!"
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக