புயலுக்குப் பின்னும் பூக்கும் காடு
நிதின் ஒரு தடகள வீரன். அவனது ஒரே இலக்கு தேசிய
அளவிலான 400 மீட்டர் ஓட்டப்பந்தயத்தில் தங்கம் வெல்வதுதான். பத்து வருட உழைப்பு, விடியற்காலைப் பயிற்சிகள் என அவனது உலகம் அந்த ஓடுதளத்தைச் சுற்றியே இருந்தது.
ஆனால், தகுதிச் சுற்றுப் போட்டிக்கு ஒரு வாரத்திற்கு முன்பு நடந்த ஒரு விபத்து, அவனது கால்களில் பலமான காயத்தை ஏற்படுத்தியது.
மருத்துவர்கள் சொன்ன வார்த்தைகள் அவனது காதுகளில்
இடியாக விழுந்தன: "நிதின், உன்னால் இனி வேகமாக ஓட முடியாது.
உனது தசைநார்களில் ஏற்பட்ட காயம் குணமடைய நீண்ட காலம் ஆகும்."
நிதினின் உலகம் இருண்டது. அவனது நண்பர்கள் பதக்கங்களை
வெல்வதை டிவியில் பார்க்கும்போது, அவன் தன் காயம்பட்ட கால்களைப்
பார்த்து அழுதான். "என் வாழ்க்கை முடிந்துவிட்டது, நான் ஒரு உடைந்த பொம்மை"
என்று தன்னைத் தானே முடக்கிக்கொண்டான்.
நிதினின் மன அழுத்தத்தைப் போக்க, அவனது பயிற்சியாளர் ரவி அவனை ஒரு அடர்ந்த காட்டுப்பகுதிக்கு அழைத்துச்
சென்றார். அங்கே சில மாதங்களுக்கு முன்பு ஒரு பெரிய காட்டுத்தீ ஏற்பட்டிருந்தது.
பல மரங்கள் கருகி மொட்டையாக நின்றன.
"நிதின், இந்தப் பகுதியைப் பார். எல்லாம்
அழிந்துவிட்டது போலத் தெரிகிறது அல்லவா?"
என்றார் ரவி.
நிதின் வெறுமையுடன் தலையசைத்தான். ரவி குனிந்து
தரையில் இருந்த ஒரு சிறிய செடியைக் காட்டினார். "இதோ பார், இந்தக் கருகிய மண்ணுக்கு அடியிலிருந்து ஒரு சிறு துளிர் வெளியே வருகிறது.
தீயால் மரங்களைத்தான் அழிக்க முடிந்தது, அதன் வேர்களில் இருக்கும் 'உயிர்ப்பை' (Will to live) அழிக்க முடியவில்லை. இதுதான் மீண்டெழும் திறன்."
ரவி தொடர்ந்தார், "மீண்டெழும் திறன் என்பது கஷ்டங்களே
வராமல் இருப்பது அல்ல; கஷ்டங்கள் வரும்போது ஒரு ரப்பர்
பந்தைப் போலத் தரையில் மோதி, மீண்டும் முன்னை விட அதிக வேகத்தில்
மேலே எழும்புவது."
பயிற்சியாளர் ரவி ஒரு நாள் நிதினைச் சந்திக்க
வந்தபோது, ஒரு பித்தளைப் பாத்திரத்தைக் கொண்டு வந்தார். அது ஆங்காங்கே நசுங்கி, கீறல்கள் விழுந்து பழையதாக இருந்தது.
"நிதின், இதைப் பார். இது உடைந்திருக்கிறது.
ஆனால் இதனுள் நீ ஒரு விளக்கை ஏற்றினால், அந்த விரிசல்கள் வழியாகத்தான் ஒளி
வெளியே வரும். மனிதர்களும் அப்படித்தான். காயங்கள் இல்லாத மனிதர்களிடம் ஆழமான
கதைகள் இருக்காது. உன் காயத்தை உன் பலவீனமாகக் கருதாதே; அது நீ ஒரு பெரும் போராட்டத்தைத்
தாண்டி வந்ததற்கான 'வெற்றித் தழும்பு' (Badge of Honor)," என்றார்.
நிதின் முதல்முறையாகத் தன் காயம்பட்ட காலைக்
கூச்சமின்றிப் பார்த்தான். "அண்ணா, நான் மீண்டும் ஓட முடியுமா என்று
கேட்கமாட்டேன். நான் இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லுங்கள்?" என்றான். அவனது குரலில் இப்போது ஒரு புதிய உறுதி தெரிந்தது.
மீண்டெழுதலின் மூன்று ரகசியங்கள் (The
Triple A Factor)
நிதின் தன் வாழ்க்கையை மீண்டும் கட்டமைக்க ரவி
கொடுத்த மூன்று படிநிலைகள்:
ஏற்பு (Acceptance):
"உன் பழைய வாழ்க்கை முடிந்துவிட்டது
என்பதை முதலில் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள். இறந்த காலத்தின் மீதான ஏக்கம் தான்
எதிர்காலத்திற்குத் தடையாக இருக்கிறது. நடந்ததை உன்னால் மாற்ற முடியாது, ஆனால் நடப்பதைத் தீர்மானிக்க முடியும்."
பயணம் (Adaptability):
"ஒரு வழி அடைக்கப்பட்டால், உனக்கான ஜன்னல்களைத் தேடு. நீ வேகமாக ஓட முடியாது என்பது உண்மை. ஆனால்
உன்னிடம் பல வருட ஓட்டப்பந்தய அனுபவம் இருக்கிறது. ஒரு சிறந்த 'ஸ்ட்ரேட்டஜிஸ்ட்' (Strategist) ஆக உன்னால் மாற முடியும்."
செயல்பாடு (Agency): "சூழ்நிலைக்குப்
பலியாகாதே. 'எனக்கு ஏன் இப்படி நடந்தது?' என்ற பாதிக்கப்பட்ட உணர்விலிருந்து
வெளியே வந்து, 'இதை வைத்து நான் என்ன செய்யப்போகிறேன்?' என்ற தலைமைத்துவத்தை எடு."
மாற்றுப்பாதையை உருவாக்கு (Reframing): "ஓட முடியாது என்பது ஒரு தடையல்ல, அது உனது பாதையில் இருக்கும் ஒரு
திருப்பம். நீ ஒரு ஓட்டப்பந்தய வீரனாக இருக்க முடியாவிட்டால், ஒரு சிறந்த பயிற்சியாளனாகவோ அல்லது விளையாட்டுப் பகுப்பாய்வாளராகவோ (Sports Analyst) மாற முடியும். உனது அனுபவம் வீணாகாது."
தன்னம்பிக்கை எனும் தசை: "மீண்டெழும் திறன்
என்பது ஒரு குணம் அல்ல, அது ஒரு திறமை. ஒவ்வொரு முறை நீ
வலியைத் தாங்கிக்கொண்டு சிரிக்கும்போதும், உனது மன உறுதி என்ற தசை
வலிமையாகிறது."
நிதின் மெல்ல மெல்ல மாறினான். அவன் தன் காயத்தைப்
பற்றிப் புலம்புவதை நிறுத்தினான். மருத்துவர்களின் அறிவுரைப்படி மெதுவான
உடற்பயிற்சிகளைத் தொடங்கினான். அவனால் முன்பைப் போல வேகமாக ஓட முடியாவிட்டாலும், அவனது அறிவுக்கூர்மை விளையாட்டின் நுணுக்கங்களை நன்றாகப் புரிந்துகொண்டது.
அவன் ஒரு சிறிய தடகளப் பயிற்சிப் பள்ளியைத்
தொடங்கினான். வசதியில்லாத, ஆனால் திறமையுள்ள சிறுவர்களுக்குப்
பயிற்சி அளிக்கத் தொடங்கினான். அவனது பள்ளியில் சேர்ந்த ஒரு சிறுவன், வறுமையின் காரணமாகப் பாதியிலேயே ஓடுவதை நிறுத்தப் பார்த்தான். நிதின் அவனை
அழைத்துத் தன் காலில் இருந்த அறுவை சிகிச்சைத் தழும்பைக் காட்டினான்.
"தம்பி, இந்தப் பாதங்களால் என்னால் நடக்கவே
முடியாது என்றார்கள். இன்று நான் நூறு வீரர்களை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறேன். உன்
வறுமை ஒரு தடையல்ல, அது உன் ஓட்டத்தின் வேகத்தைக்
கூட்ட வேண்டிய ஒரு எரிபொருள்," என்றான். அந்தச் சிறுவன் அன்று
முதல் ஒரு சிறுத்தையைப் போல ஓடினான்.
மூன்று வருடங்கள் கழித்து, அவனது மாணவன் ஒருவன் தேசியப்
போட்டியில் தங்கம் வென்றான். அந்த மாணவன் மேடையில் நின்றபோது, நிதின் தானும் வெற்றி பெற்றதாக உணர்ந்தான்.
விபத்திற்கு முன்பு அவன் ஒரு ஓட்டப்பந்தய வீரனாக
மட்டுமே இருந்தான்; ஆனால் விபத்திற்குப் பிறகு அவன் பல
வீரர்களை உருவாக்கும் ஒரு 'ஆசானாக' உயர்ந்திருந்தான்.
நிதின் அன்று உணர்ந்தான்: "வாழ்க்கை உன்னைத்
தள்ளிவிடும்போது, நீ தரையைப் பார்த்து அழாதே; வானத்தைப் பார்த்துச் சிரி. ஏனெனில், கீழே விழுவது உன் பலவீனம் அல்ல, விழுந்த இடத்திலேயே தங்கிவிடுவதுதான் பலவீனம்."
நிதினின் அந்தப் புதிய பயணம் அத்தனை எளிதாக
இருக்கவில்லை. ஒரு தடகள வீரனுக்கு அவனது உடல் தான் அவனது அடையாளம். அந்த அடையாளம்
சிதைந்தபோது, அவன் அடைந்த மனவேதனை ஒரு மரண வலியைப் போன்றது. ஆனால், மீண்டெழும் திறன் என்பது வெறும்
நம்பிக்கையில் மட்டும் இல்லை; அது ஒரு செயல்திட்டத்தில்
இருக்கிறது என்பதை நிதின் மெல்ல மெல்லக் கண்டடைந்தான்.
அவன் இப்போது உணர்ந்தான்: "வாழ்க்கை உன்னைத்
தரையில் மோதும்போது, அது உன்னை உடைக்க முயலவில்லை; மாறாக, உன் வேர்களை இன்னும் ஆழமாகப் பாய்ச்சச் சொல்கிறது. மீண்டெழும் திறன் என்பது
புயலைத் தவிர்ப்பதல்ல; புயலுக்கு நடுவில் நடனமாடுவதைக்
கற்றுக்கொள்வது."
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக