மாயச் சங்கிலி (The Phantom Chain)
அர்ஜுன் ஒரு மென்பொருள் பொறியாளர். அவனது கைபேசி
அவனது உடலின் ஒரு அங்கமாகவே மாறிவிட்டது. காலை விழித்தவுடன் அவன் செய்வது 'நோட்டிபிகேஷன்களை' சரிபார்ப்பதுதான்.
அவனது நண்பன் ஒருவன் புதிய ஐபோன் வாங்கிய படம், அலுவலகத் தோழி ஒருத்தி ஒரு பிரம்மாண்ட பார்ட்டியில் இருக்கும் வீடியோ, யாரோ ஒரு அறிமுகமில்லாத நபர் பங்குச்சந்தையில் லட்சக்கணக்கில் சம்பாதித்த
செய்தி எனத் திரை முழுவதும் மின்னும். இதைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் அர்ஜுனுக்குள்
ஒரு வித பதற்றம் (Anxiety) தொற்றிக்கொள்ளும்.
"எல்லோரும் முன்னேறுகிறார்கள், எல்லாரும் கொண்டாடுகிறார்கள். நான் மட்டும் இங்கே முடங்கிக் கிடக்கிறேன்.
எதையோ ஒரு பெரிய வாய்ப்பை நான் தவறவிடுகிறேன்" - இந்த எண்ணம் அவனை ஓயாமல்
வாட்டியது. ஒரு நிமிடம் போனைப் பார்க்கவில்லை என்றால், உலகம் தன்னை விட்டு வெகுதூரம்
ஓடிவிடுமோ என்ற பயம் அவனுக்குள் இருந்தது. இதுதான் FOMO.
இந்தத் தீவிரமான மன அழுத்தத்தால் அர்ஜுனுக்குத்
தூக்கமின்மை மற்றும் வேலையில் கவனம் செலுத்துவதில் சிக்கல் ஏற்பட்டது. அவனது தந்தை, ஒரு கிராமத்து ஓய்வுபெற்ற ஆசிரியர், அவனை ஊருக்கு அழைத்துச் சென்றார்.
அங்கே ஒரு மலை உச்சியில் இருந்த சிறிய குடிசைக்குக் கூட்டிக் கொண்டு போனார்.
அங்கே சிக்னல் சுத்தமாக இல்லை. அர்ஜுன்
பதற்றமடைந்தான். "அப்பா, எனக்கு முக்கியமான மெசேஜ்கள் வரும், நான் உலகத்தோடு தொடர்பில் இருக்க வேண்டும்!" என்று கத்தினான்.
தந்தை புன்னகைத்தார். "அர்ஜுன், நீ உலகத்தோடு தொடர்பில் இருக்க நினைக்கிறாய், ஆனால் உன்னோடு நீ தொடர்பில்
இருக்கிறாயா? இந்தக் கைபேசி இல்லாமல் ஒரு நாள் இந்த இயற்கையோடு இரு. என்ன நடக்கிறது என்று
பார்ப்போம்."
அன்றைய நாள் அர்ஜுனுக்கு நரகமாகத் தொடங்கியது.
ஒவ்வொரு நிமிடமும் கைபேசியைத் தடவிப் பார்த்தான். ஆனால் மாலை நெருங்கும்போது, அவனது மனதிற்குள் ஒரு அமைதி மெல்லக் குடியேறியது. மலைச்சரிவில் சூரியன்
மறைவதையும், பறவைகளின் ஒலியையும் அவன் முதல்முறையாகக் கவனித்தான்.
அவனது தந்தை அவனிடம் சொன்னார், "அர்ஜுன், நீ எதையோ இழக்கிறேன் என்று பயப்படுகிறாய். ஆனால், எதையெல்லாம் இழக்கிறோம் என்பதைத்
தெரிந்து கொண்டு, அதை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்பதுதான் JOMO (Joy Of Missing Out)."
தந்தை சில ரகசியங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டார்:
ஒப்பீடு எனும் நஞ்சு: "மற்றவர்கள் காட்டும்
வாழ்க்கை அவர்களின் எடிட் செய்யப்பட்ட பக்கங்கள். அந்த நிழலோடு உன்னுடைய நிஜத்தை
ஒப்பிடாதே."
தேர்வு செய்யும் சுதந்திரம்: "எல்லா இடத்திலும்
நீ இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. உனக்கு எது உண்மையிலேயே மகிழ்ச்சி தருகிறதோ அதை
மட்டும் தேர்வு செய். மற்றவற்றைத் தவறவிடுவது நஷ்டமல்ல, அது உனக்கு நீயே
கொடுத்துக்கொள்ளும் நிம்மதி."
நிகழ்காலத்தின் மதிப்பு: "வருங்காலத்தின்
வாய்ப்புகளைத் தவறவிடுகிறோம் என்று வருத்தப்படுபவன், கையில் இருக்கும் நிகழ்காலத்தைத்
தவறவிடுகிறான்."
அர்ஜுன் நகரத்திற்குத் திரும்பினான். ஆனால் இப்போது
அவன் அந்த மாயச் சங்கிலியிலிருந்து விடுபட்டிருந்தான். அவன் தனது போனில் இருந்த
தேவையில்லாத 'குரூப்புகளை' மியூட் (Mute) செய்தான்.
ஒரு சனிக்கிழமை மாலை, அவனது நண்பர்கள் அனைவரும் ஒரு
கிளப்பிற்குச் சென்றிருந்தனர். அவர்களது போட்டோக்கள் குழுவில் வந்து கொண்டிருந்தன.
முன்பெல்லாம் இதைப் பார்த்தால் அர்ஜுன் துடித்துப் போயிருப்பான். ஆனால் அன்று, அவன் தனது அறையில் ஒரு புத்தகத்தை வாசித்துக் கொண்டு, ஒரு கோப்பைத் தேநீர்
குடித்துக்கொண்டிருந்தான்.
அவன் இப்போது வருத்தப்படவில்லை; மாறாக, அந்த அமைதியை ரசித்தான். தான் ஒரு பார்ட்டியைத் தவறவிட்டிருக்கலாம், ஆனால் அந்த அமைதியான இரவை அவன் பெற்றிருந்தான்.
அவன் தனது டைரியில் எழுதினான்: "நான்
எல்லாவற்றையும் பெற வேண்டிய அவசியமில்லை. எனக்குத் தேவையானதை மட்டும் கொண்டாடினால்
போதும். எதையோ இழக்கிறோம் என்ற பயத்தை விட, எதையோ பெறுகிறோம் என்ற தெளிவே
மேலானது."
சமூக வலைதளங்கள் காட்டும் மகிழ்ச்சி 10% என்றால், அதன் பின்னால் இருக்கும் யதார்த்தம் 90%. அந்தப் பத்து சதவீதத்திற்காக 90 சதவீத நிம்மதியை இழக்காதீர்கள்.
தனிமையில் இருக்கும்போதுதான் நம்முடைய உண்மையான
விருப்பங்கள் நமக்குத் தெரியும்.
எது முக்கியம் என்பதை நீங்களே தீர்மானியுங்கள். உலகம்
தீர்மானிக்க விடாதீர்கள்.
அர்ஜுனின் கைபேசி அவனது உள்ளங்கையில் ஒரு துடிக்கும்
இதயத்தைப் போல எப்போதும் அதிர்ந்து கொண்டே இருந்தது. நள்ளிரவு இரண்டு மணி ஆனாலும், அந்த நீல நிற வெளிச்சம் அவனது கண்களைத் தூங்க விடவில்லை. ஒரு முறை 'ஸ்க்ரோல்' செய்தால் போதும், உலகத்தின் ஏதோ ஒரு மூலையில் யாரோ
ஒருவர் புதிய கார் வாங்கியிருப்பார், யாரோ ஒரு நண்பன் பதவி உயர்வு
பெற்றிருப்பான், அல்லது யாரோ ஒரு அறிமுகமில்லாத நபர் தான் ஒரு வாரத்தில் பத்து கிலோ எடையைக்
குறைத்துவிட்டதாகப் புகைப்படம் போட்டிருப்பார்.
இந்தத் தகவல்கள் ஒவ்வொன்றும் அர்ஜுனின் ஆழ்மனதில் ஒரு
சிறிய ஊசியைச் செருகுவது போலவே இருக்கும். "நான் மட்டும் ஏன் இன்னும் இங்கே
இருக்கிறேன்? எல்லோரும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள், நான் மட்டும் எதையோ தவறவிடுகிறேன்
(FOMO)" என்ற எண்ணம் அவனை ஒரு நிழல் போலத் துரத்தியது.
அலுவலகத்தில் ஒரு முக்கியமான வேலையில் இருக்கும்போது
கூட, அர்ஜுனின் கை தானாகவே கைபேசியைத் தேடும். ஒருவேளை யாராவது ஒரு 'ப்ளாஷ் சேல்' (Flash Sale) பற்றிப் போட்டிருப்பார்களோ? அல்லது பங்குச்சந்தையில் ஒரு புதிய வாய்ப்பு வந்திருக்குமோ? எதையாவது தான் பார்க்காமல் விட்டுவிட்டால், அது வாழ்க்கையிலேயே மிகப்பெரிய
இழப்பாகிவிடுமோ என்ற பதற்றம் அவனது இரத்த அழுத்தத்தை அதிகரித்தது.
அவனது முகத்தில் எப்போதும் ஒரு சோர்வு
படர்ந்திருந்தது. வேலையில் பிழைகள் ஏற்படத் தொடங்கின. அவனது காதலியுடன் உணவகத்தில்
அமர்ந்திருக்கும்போது கூட, அவளது கண்களைப் பார்ப்பதை விட, தன் போனில் வரும் 'நோட்டிபிகேஷன்களை' பார்ப்பதில்தான் அவன் குறியாக இருந்தான்.
"அர்ஜுன், நீ இங்கே என்னோடு இருக்கிறாய், ஆனால் உன் மனம் எங்கோ இருக்கிறது. நீ எதை இழக்கப்போகிறாய் என்று பயப்படுகிறாய்
என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் இப்போது என் அன்பை நீ இழந்து
கொண்டிருக்கிறாய்," என்று அவள் வருத்தத்துடன் சொன்ன
அன்றுதான் அர்ஜுன் திடுக்கிட்டு விழித்தான்.
தந்தை அவனுக்கு மூன்று ரகசியங்களைக் கற்றுக்கொடுத்தார்:
கவனத்தை வடிகட்டுதல் (Selective Attention): "எல்லாவற்றையும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை. உனது வளர்ச்சிக்கும்
மகிழ்ச்சிக்கும் தேவையற்ற 90% தகவல்களைக் குப்பைத் தொட்டியில்
போடு."
தனிமையின் இனிமை: "மற்றவர்களின் ஆரவாரத்தில் உன்
குரலைத் தேடாதே. மௌனமாக இருக்கும்போதுதான் உன் உள்ளுணர்வு உன்னோடு பேசும்."
நிகழ்காலத்தின் முழுமை: "வருங்காலத்தின் ஒரு
கற்பனையான வாய்ப்பிற்காக, உனக்கு முன்னால் இருக்கும்
தேநீரின் சுவையையும், உன் காதலியின் புன்னகையையும் பலி
கொடுக்காதே."
அன்றைய இரவு, அர்ஜுன் முதல்முறையாக நிம்மதியாகத்
தூங்கினான். அவனது கைபேசி பைக்குள் முடங்கிக் கிடந்தது. மறுநாள் காலை அவன்
கண்விழித்தபோது, உலகம் அப்படியேதான் இருந்தது. எதுவும் இடிந்து விழுந்துவிடவில்லை. அவன்
இல்லாதபோதும் உலகம் இயங்கிக்கொண்டுதான் இருந்தது. அந்த உண்மை அவனுக்கு ஒரு பெரிய
விடுதலையைத் தந்தது.
அவனிடம் ஒரு புதிய தெளிவு இருந்தது. அவன் தனது போனில்
இருந்த தேவையில்லாத நூற்றுக்கணக்கான 'குரூப்புகளை' வெளியேற்றினான். முக்கியமான நேரங்களில் போனை 'டு நாட் டிஸ்டர்ப்' (Do Not Disturb) பயன்முறையில் வைத்தான்.
அவன் தனது டைரியில் கடைசியாக எழுதினான்:
"உலகத்தின் இரைச்சலில் தொலைந்து போவதை விட, மௌனத்தில் என்னைக் கண்டடைவதே எனக்குப்
பிடித்திருக்கிறது. நான் எதையும் தவறவிடவில்லை; நான் என்னைப்
பெற்றுக்கொண்டேன்."
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக