மௌனத்தின் போர்வை (The Shroud of Silence)
ஆதித்யாவுக்குத் திறமை என்பது ஒரு கூர்மையான கத்தி
போன்றது. அதைக் கொண்டு அவன் சிகரங்களை எட்டினான், ஆனால் அதே கத்தி அவன் அறியாமலேயே
அவனைச் சுற்றியிருப்பவர்களைக் காயப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. அவனது பார்வையில், "வேலை சரியாக நடக்க வேண்டும், அதற்கு உணர்ச்சிகள் ஒரு தடையாக
இருக்கக்கூடாது." இதுதான் அவனது தாரக மந்திரம்.
அன்று ஸ்வேதாவை அவன் திட்டியபோது, அவன் ஸ்வேதாவை ஒரு மனிதராகப் பார்க்கவில்லை; பழுதடைந்த ஒரு 'மென்பொருள் கருவியாகவே' பார்த்தான். அவனது கத்தலுக்குப்
பின்னால் இருந்த நியாயம், "நிறுவனத்திற்கு நஷ்டம் ஏற்பட்டுவிட்டது"
என்பது. ஆனால், அவனது அநீதி என்னவென்றால், அந்த நஷ்டத்தை ஒரு மனித உயிரின்
கண்ணீரை விடப் பெரியதாக அவன் கருதியதுதான்.
அன்று மாலை அலுவலகத்தை விட்டு வெளியேறும்போது, ஆதித்யா ஒரு வெற்றியை உணர்ந்தான். "நான் இன்று ஒரு தவற்றைத்
திருத்திவிட்டேன்" என்று தனக்குள்ளே சொல்லிக்கொண்டான். ஆனால், அவனது குழுவின் வாட்ஸ்அப் குழுவில் நிலவிய மயான அமைதியும், ஸ்வேதாவின் காலி இருக்கையும் அவனுக்கு ஏதோ ஒன்றைச் சொல்ல முயன்றன.
சித்தார்த் தனது தோட்டத்திலுள்ள செடிகளுக்குத்
தண்ணீர் ஊற்றிக்கொண்டிருந்தான். ஆதித்யா வந்தமர்ந்தான்.
"ஆதி, உனக்குத் தெரியுமா? ஒரு செடி வாடினால் நான் அந்தச் செடியைத் திட்டுவதில்லை; அதன் வேருக்குத் தேவையான தண்ணீர் கிடைக்கவில்லையா அல்லது மண் சரியில்லையா
என்றுதான் பார்ப்பேன். மனிதர்களும் அப்படித்தான்," என்றான் சித்தார்த் திரும்பாமலேயே.
ஆதித்யா எரிச்சலுடன், "மனிதர்கள் செடிகள் அல்ல சித்து.
அவர்களுக்குப் பகுத்தறிவு இருக்கிறது. தவறு செய்தால் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்," என்றான்.
சித்தார்த் இப்போது திரும்பி ஆதித்யாவின் கண்களை
நேராகப் பார்த்தான். "பகுத்தறிவு (Rationality)
என்பது ஒரு மனிதனின் 20 சதவீதம்தான் ஆதி. மீதி 80 சதவீதம் உணர்ச்சிகள்தான் (Emotions). ஒருவன் பயத்திலோ அல்லது அவமானத்திலோ இருக்கும்போது அவனது மூளை சுருங்கிவிடும்.
நீ ஸ்வேதாவைத் திட்டியபோது அவளது மூளை 'பாதுகாப்பற்ற நிலைக்கு' (Survival Mode) சென்றுவிட்டது. அந்த நிலையில் அவளால் எப்படிக்
கற்றுக்கொள்ள முடியும்?"
அவன் தொடர்ந்து சொன்னான், "உணர்ச்சிசார் அறிவுத்திறன் என்பது
உணர்ச்சிகளை அடக்குவது அல்ல; அவற்றை 'மொழிபெயர்ப்பது'. உனக்குக் கோபம் வந்தபோது நீ 'எதிர்வினை' (React) ஆற்றினாய். அது ஒரு விலங்கு
செய்யும் செயல். ஆனால், ஒரு மனிதன் அந்த உணர்ச்சியை
உள்வாங்கி, சிந்தித்து 'பதில்'
(Respond) அளிக்க வேண்டும். அந்த இடைவெளிதான்
'முதிர்ச்சி'."
"நீ ஏன் அவ்வளவு கோபப்படுகிறாய்
என்று யோசித்திருக்கிறாயா ஆதி?" என்று கேட்டான் சித்தார்த்.
ஆதித்யா மௌனமாக இருந்தான்.
"உனது கோபம் உண்மையில் ஸ்வேதா
மீதானது அல்ல; உனது 'கட்டுப்பாட்டை இழந்துவிடுவோமோ' என்ற பயத்தின் வெளிப்பாடு. நீ உன்
பிம்பத்தை (Image) மிகவும் நேசிக்கிறாய். அந்தப் பிம்பத்திற்கு ஒரு சிறு கீறல் விழுந்தாலும் நீ
பதற்றமடைகிறாய். உனது ஈகோதான் கோபமாக உருமாறுகிறது. இதுதான் சுய விழிப்புணர்வு.
உன் கோபத்தின் வேர் உனக்குத் தெரிந்துவிட்டால், அடுத்த முறை கோபம் வரும்போது நீ
சிரிப்பாய்."
சித்தார்த் ஒரு சிறிய பயிற்சியைச் சொன்னான்:
"உணர்ச்சி இடைநிறுத்தம்" (The
Emotional Pause). "இனி யாராவது உன்னை ஆத்திரப்படுத்தினால், பேசுவதற்கு முன் ஒரு நீண்ட மூச்சை
உள்ளிழுத்து, 'இந்த வார்த்தை அவசியமா? இது தீர்வைத் தருமா?' என்று உன்னைக் கேள். உன் மௌனம் உன் வார்த்தைகளை விட அதிகாரம் மிக்கதாக
மாறும்." மறுநாள் அலுவலகத்தில் ஆதித்யா நுழைந்தபோது சூழல் கனமாக இருந்தது. அவன் நேராக
ஸ்வேதாவின் மேசைக்குச் சென்றான். "ஸ்வேதா, நேற்று நான் உன்னை ஒரு சக
ஊழியராகப் பார்க்கத் தவறிவிட்டேன். உனது தவறு தொழில்நுட்ப ரீதியானது, ஆனால் எனது எதிர்வினை மனிதநேயமற்றது. மன்னித்துவிடு," என்றான்.
அந்த ஒரு நிமிடம் ஒட்டுமொத்த அலுவலகத்தின் 'உளவியல் பாதுகாப்பை'
(Psychological Safety) மாற்றியது.
ஸ்வேதா அழுவதற்குப் பதில், ஒரு உறுதியுடன் நிமிர்ந்து அமர்ந்தாள்.
அன்று முதல் ஆதித்யாவின் குழு இன்னும் வேகமாக வேலை செய்தது. ஆனால் இந்த முறை
பயத்தினால் அல்ல; மரியாதையினால். ஆதித்யா உணர்ந்தான்: "அறிவுத்திறன் (IQ) உனக்கு உலகத்தையே வென்று தரும், ஆனால் உணர்ச்சிசார் அறிவுத்திறன் (EQ)
மட்டுமே உன்னை உனக்கே அறிமுகம் செய்யும்."
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக