முள்மேல் மலர்ந்த தேன்மலர்
ரணங்களின் மொழி
இந்த நாவல் வெறும் கற்பனை அல்ல; இது மௌனத்தின் மொழியைப் பேசத் துணியும் ஒரு முயற்சி.
நமது சமூகத்தில், ஒரு பெண் பாதிக்கப்படும்போது அவளது வலியைக் காட்டிலும், அவள் சுமத்தப்படும் 'அவமானம்' அவளைக்
கூனிக்குறுகச் செய்கிறது. இருட்டு அறைகளில் முடக்கப்பட்ட எத்தனையோ
'தேன்மொழிகளின்' அழுகைச் சத்தம் எவருக்கும் கேட்காமலேயே
காற்றில் கரைந்து போகிறது. பாதிப்பை ஏற்படுத்தியவன் சமூகத்தில்
தலைநிமிர்ந்து நடப்பதும், பாதிக்கப்பட்டவள் நிழலைப் போல ஒளிந்து
வாழ்வதும் காலங்காலமாகத் தொடரும் ஒரு சாபம்.
'முள்மேல் மலர்ந்த தேன்மலர்'
என்ற இந்த நாவலின் மூலம் நான் சொல்ல விரும்புவது ஒன்றே ஒன்றுதான்:
காயங்கள் ஒரு பெண்ணின் முடிவு அல்ல, அவை அவளது
புதிய தொடக்கம்.
தேன்மொழி என்ற கதாபாத்திரம் எனக்குள்ளும், உனக்குள்ளும், நம்மைச் சுற்றியுள்ள ஒவ்வொரு பெண்ணுக்குள்ளும்
இருக்கும் ஒரு போராட்டக் குணம். அவளது கண்ணீர் அக்னிப் பிழம்பாக
மாறிய தருணம், இந்தச் சமூகம் தனக்கான நீதியைத் தானே தேடிக்கொண்ட
தருணம். ஒரு பெண்ணின் மானம் அவளது உடலில் இல்லை, அவளது துணிச்சலிலும் சுயமரியாதையிலும் இருக்கிறது என்பதை உரக்கச் சொல்லவே இந்தப்
படைப்பை உருவாக்கினேன்.
பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கு நான் சொல்ல
விரும்புவது:
"உங்களை உடைக்க நினைக்கும் கற்களைக் கொண்டு உங்கள் கோட்டையை எழுப்புங்கள்.
உங்கள் வடுக்கள் அசிங்கமானவை அல்ல, அவை நீங்கள்
ஒரு போரை வென்று வந்ததற்கான பதக்கங்கள்."
இந்த நாவலை வாசித்து முடிக்கும்போது, உங்கள் பார்வையில் ஒரு சிறு மாற்றம் ஏற்பட்டால், பாதிக்கப்பட்ட
ஒரு பெண்ணைக் காணும்போது பரிதாபத்திற்குப் பதில் ஒரு துளி மரியாதை உங்கள் கண்களில்
தெரிந்தால், அதுவே இந்தப் படைப்பிற்கு கிடைத்த மிகப்பெரிய வெற்றி.
நீதி என்பது கிடைப்பது மட்டுமல்ல, அது நம்மால் நிலைநாட்டப்பட வேண்டியது.
என்றும் நீதிக்கான தேடலுடன்,
முனைவர் பீ. பெரியசாமி
அறிமுகம்
உடைந்த கண்ணாடியின் கூர்மை
காலம் எல்லாவற்றையும் குணப்படுத்திவிடும்
என்பார்கள்.
ஆனால், சில காயங்கள் காலத்தால் குணமாவதில்லை;
அவை காலத்தோடு சேர்ந்து வளர்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன. ஒரு பெண் தன் மௌனத்தை உடைக்கும்போது, அங்கே ஒரு தனிமனிதப்
போராட்டம் முடிவுக்கு வந்து ஒரு புரட்சி தொடங்குகிறது.
இந்த நாவல், இருளுக்குள் தள்ளப்பட்ட ஒரு சிறுமி, எப்படி அந்த இருளையே
தீப்பந்தமாக மாற்றித் தன் பாதையை ஒளிமயமாக்கிக் கொண்டாள் என்பதன் சாட்சியம்.
'தேன்மொழி' என்பது வெறும் பெயரல்ல; அது அநீதிக்கு எதிராகத் திரண்ட ஒரு கூட்டு மனசாட்சியின் குரல்.
சமூகம் பெண்ணைப் புனிதமானவளாகப் போற்றுகிறது, ஆனால் அவளது பாதுகாப்பு என்று வரும்போது அதே சமயம் மௌனம் காக்கிறது.
அவமானம் என்பது பாதிக்கப்பட்டவளுக்குச் சொந்தமானது அல்ல, அது அக்குற்றத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு அமைதியாக இருந்த சமூகத்திற்குச் சொந்தமானது.
இந்தக் கதையின் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும்:
* வலி இருக்கிறது, ஆனால் அது முடக்கிப்போடவில்லை.
* அழுகை இருக்கிறது, ஆனால் அது பலவீனமல்ல.
* நீதி இருக்கிறது, ஆனால் அது தானாகக் கிடைக்கவில்லை; அது போராடிப் பெறப்பட்டது.
ஒரு நாவலாக இது ஒரு பெண்ணின் வெற்றியைப்
பேசினாலும்,
நிஜ வாழ்வில் இது ஒவ்வொரு பெண்ணும் தனக்கான பாதுகாப்பை உறுதி செய்யத்
தூண்டும் ஒரு கருவியாக இருக்கும் என்று நம்புகிறேன்.
யாரோ ஒருவன் வீசிய கல்லால் உடைந்த ஒரு
கண்ணாடியின் சிதறல்கள்,
இன்று அநீதியை அறுக்கும் கூர்மையான ஆயுதங்களாக மாறியிருக்கின்றன.
இதோ, தேன்மொழியின் பயணம் உங்கள் முன்..
கறுப்பு அங்கியின் கனம்
அதிகாலை ஐந்து மணி. சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தின் அருகாமையில் இருந்த அந்தச் சிறிய அடுக்குமாடி குடியிருப்பில்,
தேன்மொழிக்கு மட்டும் விடியல் எப்போதும் சீக்கிரமே வந்துவிடும்.
தூக்கம் அவளுக்கு ஒரு போராட்டக் களம். கனவுகளில்
இப்போதும் சில சமயம் அந்த இருட்டு அறையின் வாசம் வீசும். ஆனால்,
அந்தத் துர்நாற்றத்தை விட இன்று அவளது அறையில் வீசும் காபியின் நறுமணமும்,
பழைய சட்டப் புத்தகங்களின் காகித வாசமும் அவளுக்குத் தெம்பைத் தந்தன.
அவள் தன் மேஜை விளக்கைப் போட்டாள். மேஜையின் மீது அடுக்கப்பட்டிருந்த கோப்புகள் சாதாரணக் காகிதங்கள் அல்ல;
அவை பல பெண்களின் சிதைக்கப்பட்ட வாழ்வின் சாட்சியங்கள். அதில் ஒரு கோப்பை மெல்லத் தொட்டாள். 'வழக்கு எண்:
2024/சிறுமி கவிதா'.
கோப்பைத் திறந்ததும் கவிதாவின் புகைப்படம்
அவளைப் பார்த்தது.
எட்டு வயதுச் சிறுமி. அவளது கண்களில் தெரிந்த அதே
மிரட்சி... பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தேன்மொழி தன் தந்தையின் கண்ணாடியில்
பார்த்த அதே மிரட்சி. தேன்மொழியின் விரல்கள் லேசாக நடுங்கின.
ஆனால், உடனே கைகளை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டாள்.
"பயம் என்பது பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்குத்தான்
இருக்க வேண்டும் என்று இந்த உலகம் சொல்லும்.
ஆனால் தேன்மொழிக்குத் தெரியும், பயப்பட வேண்டியது குற்றவாளிகள் என்று."
குளித்து முடித்துவிட்டு, தன் கறுப்பு அங்கியை அணிந்தாள். அந்த அங்கி அவளுக்கு
வெறும் சீருடை அல்ல; அது அவள் அணிந்து கொள்ளும் கவசம்.
ஒவ்வொரு முறையும் அந்த அங்கியை அணியும் போது, அவளுக்குள்
இருக்கும் அந்தப் பழைய 'பயந்த தேன்மொழி' மறைந்து, 'வழக்கறிஞர் தேன்மொழி' உயிர்பெறுவாள்.
கண்ணாடி முன் நின்றாள். நெற்றியில் ஒரு சிறிய பொட்டு. கலைந்த கூந்தலை இறுக்கமாகக்
கட்டினாள். அவளது முகத்தில் இருந்த அந்தத் தழும்பு - இடது தாடைக்குக் கீழே மிகச் சிறியதாகத் தெரியும் அந்தத் தழும்பு - அன்று அவள் தப்பிக்க முயன்றபோது ஏற்பட்ட காயம். அதை மறைக்க
அவள் என்றுமே முற்பட்டதில்லை. அது அவளது போராட்டத்தின் முதல்
பதக்கம்.
அவளது வீட்டின் அழைப்பு மணி ஒலித்தது. அவளது உதவியாளரும், அவளது 'சக்தி'
அமைப்பின் முக்கியத் தூணுமான மலர் வந்திருந்தாள்.
"மேடம், கவிதாவோட அம்மா வந்திருக்காங்க. ரொம்பப் பதற்றமா இருக்காங்க.
எதிர்தரப்பு ஆட்கள் நேத்து ராத்திரி அவங்க வீட்டுக்குப் போய் மிரட்டியிருக்காங்க,"
என்றாள் மலர் கவலையுடன்.
தேன்மொழி தனது பையை எடுத்துக்கொண்டு
கிளம்பினாள்.
"மிரட்டுவாங்க மலர்... ஏன்னா அவங்களுக்குத்
தெரியும், அவங்க செஞ்சது தப்புன்னு. ஆனா
அவங்களுக்குத் தெரியாத ஒன்னு இருக்கு. இந்தத் தேன்மொழி யாருக்காகவும்
வளைஞ்சு கொடுக்கமாட்டாங்கன்னு. போலாம்."
வீட்டை விட்டு வெளியே இறங்கும் போது, தெருவோரப் பூங்காவில் சிறுமிகள் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களின் சிரிப்புச் சத்தம் தேன்மொழியின் காதுகளில் இசையாக விழுந்தது.
இந்தச் சிரிப்பு என்றும் குறையக் கூடாது. எந்த
ஒரு கரமும் இவர்களின் சிறகுகளை ஒடிக்கக் கூடாது. இதுவே அவளது
வாழ்நாள் லட்சியம்.
அன்று நீதிமன்றத்தில் ஒரு பெரிய யுத்தம்
காத்திருந்தது.
அது ஒரு தனி மனிதனுக்கு எதிரானதல்ல; 'பெண்கள் பலவீனமானவர்கள்'
என்று நினைக்கும் இந்தச் சமூகத்தின் மனப்போக்கிற்கு எதிரான யுத்தம்.
அதிகாரத்தின் சவால்
நீதிமன்ற வளாகம் வழக்கம்போல பரபரப்பாக
இருந்தது.
ஆனால், தேன்மொழி உள்ளே நுழைந்தபோது ஒரு கணம் நிசப்தம்
நிலவியது போலத் தோன்றியது. அங்கு நின்றிருந்த மூத்த வழக்கறிஞர்கள்
முதல் காவலர்கள் வரை அனைவரும் அவளை ஒருவித பிரமிப்போடும், சில
அதிகார வர்க்கத்தினர் ஒருவித அச்சத்தோடும் பார்த்தனர்.
நீதிமன்ற அறையின் வெளியே, கவிதாவின் தாய் சுவரோரம் ஒடுங்கி அமர்ந்திருந்தார். தேன்மொழியைக்
கண்டதும் அவர் ஓடி வந்து அவள் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டார்.
"அம்மா...
அவங்க ரொம்பப் பெரிய ஆளுங்கம்மா. நேத்து ராத்திரி
வீட்டுக்கு வந்து, 'வழக்கை வாபஸ் வாங்கலன்னா உன் பொண்ணு உயிரோட
இருக்க மாட்டா'ன்னு மிரட்டுறாங்க. எனக்குப்
பயமா இருக்கும்மா. பேசாம வழக்கை விட்றலாமா?" என்று விம்மினார்.
தேன்மொழி அவர் கைகளைத் தன் கைகளுக்குள்
பொதிந்து கொண்டாள்.
அவளது கண்கள் உறுதியாக இருந்தன.
"அம்மா, என்னைப் பாருங்க. அன்னைக்கு உங்க பொண்ணு கத்தினப்ப யாருமே
வரல. ஆனா இன்னைக்கு அவளுக்காகப் பேச நான் இருக்கேன். நீங்க பயந்து பின்வாங்குற ஒவ்வொரு அடியும், அந்தக் குற்றவாளிக்குக்
கொடுக்கப்படுற ஊக்கம். உங்க பொண்ணோட கண்ணீருக்கு நான் பதில் சொல்லணும்.
என்னை நம்புங்க," என்றாள் தேன்மொழி.
அந்தத் தாயின் கண்களில் ஒரு மெல்லிய
நம்பிக்கை மின்னியது.
நீதிமன்றப் போர்
நீதிமன்ற அறை எண் 4. நீதிபதி தனது இருக்கையில் அமர்ந்தார்.
எதிர்தரப்பில் நின்றிருந்தவர் மாநிலத்திலேயே
புகழ்பெற்ற கிரிமினல் வழக்கறிஞர் ராகவன். பணத்தாலும் செல்வாக்காலும்
எந்த வழக்கையும் திசைதிருப்பக் கூடியவர். அவர் தேன்மொழியை ஏளனமாகப்
பார்த்து ஒரு புன்னகை வீசினார்.
"யுவர் ஆனர்
(Your Honor), இந்த வழக்கு ஒரு அபாண்டமான பழிவாங்கும் நடவடிக்கை.
எனது கட்சிக்காரர் ஒரு சமூக அந்தஸ்து உள்ளவர். ஒரு சிறுமி சொல்வதை வைத்துக்கொண்டு அவர் மீது களங்கம் விளைவிக்கப் பார்க்கிறார்கள்.
அந்தச் சிறுமிக்குச் சொல்லிக் கொடுக்கப்பட்ட பொய்கள் இவை,"
என்று தனது வாதத்தைத் தொடங்கினார் ராகவன்.
தேன்மொழி எழுந்து நின்றாள். அவளது குரல் நிதானமாக, ஆனால் கனமாக ஒலித்தது.
"கனம் நீதிபதி அவர்களே,
இங்கே 'அந்தஸ்து' பேசப்படுகிறது.
ஒரு மனிதனின் அந்தஸ்து என்பது அவன் செய்யும் செயலில் இருக்கிறதே தவிர,
அவன் வைத்திருக்கும் பணத்தில் இல்லை. ஒரு எட்டு
வயதுச் சிறுமிக்குத் தன் தந்தையின் வயதுடைய ஒருவனைப் பற்றிப் பொய் சொல்ல வேண்டிய அவசியம்
என்ன? அவளுக்கு 'கற்பழிப்பு' என்றால் என்னவென்றே தெரியாது. அவளுக்குத் தெரிந்ததெல்லாம்
தனக்கு ஏற்பட்ட வலி மட்டும்தான்."
ராகவன் குறுக்கிட்டார், "இதற்கு ஆதாரம் என்ன? மருத்துவ அறிக்கையில் தெளிவான காயங்கள்
இல்லையே?"
தேன்மொழி சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பில் ஒரு வலி இருந்தது.
"காயங்கள் உடலில்
இருந்தால் தான் அது குற்றமா? ஒரு குழந்தையின் மனதைக் கிழித்திருக்கிறானே,
அதற்கு என்ன மருந்து வைத்திருக்கிறது இந்தச் சட்டம்? இதோ பாருங்கள்..."
அவள் கவிதாவை மெல்லத் தன் அருகில் அழைத்தாள். அந்தச் சிறுமி நடுங்கிக்கொண்டே வந்தாள். தேன்மொழி அவளது
காதில் ஏதோ ரகசியம் சொன்னாள். சிறுமி மெதுவாகக் கூண்டில் இருந்த
அந்த மனிதனைச் சுட்டிக்காட்டினாள்.
"யுவர் ஆனர்,
இந்தச் சிறுமி இன்று இவனைச் சுட்டிக்காட்டக் கூடப் பயப்படுகிறாள்.
ஏனென்றால், இவன் இவளை மிரட்டியிருக்கிறான்.
ஒரு வழக்கறிஞராக நான் கேட்கவில்லை, பாதிக்கப்பட்ட
ஒரு பெண்ணாகக் கேட்கிறேன்... நீதியைத் தாமதப்படுத்துவது என்பது
மறுக்கப்படும் நீதிக்குச் சமம். இவன் வெளியில் இருந்தால் இன்னும்
பல கவிதாக்கள் உருவாவார்கள். இப்போதே இவனுக்கு ஜாமீன் மறுக்கப்பட
வேண்டும்!"
நீதிமன்றத்தில் ஒரு பெரிய விவாதம் எழுந்தது. ராகவன் பதற்றமடைந்தார். தேன்மொழியின் ஒவ்வொரு வார்த்தையும்
ஒரு சவுக்கடியாக விழுந்தது.
ஒரு அதிரடித் திருப்பம்
வாதம் முடிந்து வெளியே வந்தபோது, ராகவன் தேன்மொழியை வழிமறித்தார்.
"தேன்மொழி,
நீ ரொம்பத் துள்ளுற... உன்னைப் பத்தின பழைய கதையெல்லாம்
எனக்குத் தெரியும். உனக்கு நடந்த அதே விஷயம் தான் இந்தச் சிறுமிக்கும்
நடந்திருக்குன்னு நீயே ஒரு முன்னுதாரணமா பேசப் போறியா? உன் மானம்
போயிடும் ஜாக்கிரதை!" என்று மிரட்டலாகச் சொன்னார்.
தேன்மொழி அவர் கண்களை நேராகப் பார்த்தாள்.
"என் மானம் அந்த
இருட்டு அறையிலேயே போயிடுச்சுன்னு நீங்க நினைக்கலாம். ஆனா அந்த
இருட்டுல இருந்துதான் எனக்கு வெளிச்சம் கிடைச்சது. என் கடந்த
காலத்தை வெச்சு என்னை மிரட்ட முடியாது. ஏன்னா, நான் இப்போ அந்தப் பழைய தேன்மொழி இல்ல... நான்
'சக்தி'. உங்களைப் போன்ற ஆட்களின் முகமூடியைக்
கிழிக்க வந்த சக்தி!"
அவள் கம்பீரமாக நடந்து சென்றாள். பின்னால் ராகவனின் முகம் கறுத்துப் போனது.
தழும்புகளின் சாட்சியம்
ராகவனின் மிரட்டல் தேன்மொழியின் காதுகளில்
ரீங்காரமிட்டுக் கொண்டே இருந்தது. "உன் மானம் போயிடும் ஜாக்கிரதை!"
- இந்தச் சமூகம் பெண்களை அடக்கி வைக்கப் பயன்படுத்தும் ஆகச்சிறந்த ஆயுதம்
இதுதான். ஆனால், ராகவனுக்குத் தெரியாது,
தேன்மொழி எப்போதோ அந்தப் பயத்தைத் தாண்டி வந்துவிட்டாள் என்று.
அன்று மாலை, 'சக்தி' அமைப்பின் அலுவலகத்தில் தேன்மொழி தீவிர ஆலோசனையில்
இருந்தாள். அந்த அலுவலகம் ஆடம்பரமானது அல்ல; ஆனால், அநீதியால் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கு அது ஒரு
ஆலமரம்.
"மேடம், ராகவன் சும்மா இருக்க மாட்டான். அவன் ஆட்கள் நம்ம கவிதா
ஓட வீட்டுக்குப் பின்னாடி சுத்திட்டு இருக்காங்க," என்றாள்
மலர்.
தேன்மொழி கோப்புகளை மூடிவிட்டு நிமிர்ந்தாள். "அவன் கவிதாவைத் தொட மாட்டான் மலர். அவனோட குறி இப்போ
நான் தான். என் கடந்த காலத்தைத் தோண்டி எடுத்து, என்னை நீதிமன்றத்துல அசிங்கப்படுத்தப் பார்ப்பான். அது
மூலமா கவிதாவோட வழக்கை வலுவிழக்கச் செய்யுறதுதான் அவனோட திட்டம்."
"அப்போ நாம என்ன
செய்யப் போறோம்?"
"அவன் எதை என் பலவீனம்னு
நினைக்கிறானோ, அதையே நான் என் பலமா மாத்தப்போறேன்,"
என்ற தேன்மொழியின் குரலில் ஒரு தீர்க்கம் இருந்தது.
சமூகத்தின் முகத்திரை
அடுத்த சில நாட்களில், சமூக வலைதளங்களில் தேன்மொழியைப் பற்றிய அவதூறுகள் பரப்பப்பட்டன.
"மற்றவர்களுக்கு நீதி சொல்லும் வழக்கறிஞரின் கடந்த காலம் இதுதான்!"
என்ற தலைப்பில் அவளது சிறுவயது பாதிப்பு குறித்த செய்திகள் அரைகுறையாகப்
பரப்பப்பட்டன.
தெருவில் நடக்கும்போது சிலர் அவளைப்
பரிதாபமாகப் பார்த்தார்கள்,
சிலர் இழிவாகப் பார்த்தார்கள். ஆனால் தேன்மொழி
தலைகுனியவில்லை. அவள் நேராக ஒரு செய்தி நிறுவனத்திற்குச் சென்றாள்.
நேரலை பேட்டியில் தேன்மொழி அமர்ந்திருந்தாள். தொகுப்பாளர் தயக்கத்துடன் கேட்டார், "தேன்மொழி,
உங்களைப் பற்றித் தற்போது வெளியாகி வரும் செய்திகள்..."
தேன்மொழி குறுக்கிட்டாள். "உண்மைதான். நான் பாதிக்கப்பட்டவள்தான். என் பத்து வயதில் நான் சிதைக்கப்பட்டேன். அதைச் சொல்வதில்
எனக்கு இப்போது எந்த வெட்கமும் இல்லை. குற்றம் செய்தவன் தான்
ஒளிந்து கொள்ள வேண்டும், பாதிக்கப்பட்ட நான் ஏன் ஒளிந்து கொள்ள
வேண்டும்? என் வடுக்கள் நான் ஒரு போராளி என்பதற்கான சாட்சிகள்.
என் கடந்த காலத்தை வைத்து என்னை மிரட்ட நினைப்பவர்களுக்கு நான் ஒன்று
சொல்கிறேன்... நீங்கள் எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு என்னை அழுத்துகிறீர்களோ,
அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு நான் உயரே எழுவேன்!"
அந்தப் பேட்டி ஒரு காட்டுத்தீ போலப்
பரவியது.
அதுவரை மௌனமாக இருந்த பல பெண்கள், தேன்மொழியின்
துணிச்சலைப் பார்த்துத் தங்களின் ரகசிய வலிகளைப் பகிரத் தொடங்கினார்கள். 'சக்தி' அமைப்புக்கு ஆயிரக்கணக்கான அழைப்புகள் வந்தன.
சட்டச் சீர்திருத்தத்திற்கான விதை
தேன்மொழி வெறும் வழக்கறிஞராக மட்டும்
நின்றுவிடவில்லை.
அவள் ஒரு பெரிய சட்டப் போராட்டத்தைத் தொடங்கினாள்.
* பாதிக்கப்பட்டவர்களின் ரகசியம்:
நீதிமன்ற விசாரணையின் போது பாதிக்கப்பட்ட பெண்களின் கண்ணியத்தைக் குறைக்கும்
வகையில் கேள்விகள் கேட்பதைத் தடை செய்ய வேண்டும்.
* விரைவு நீதி: சிறுவர் பாலியல் வழக்குகளில் ஆறு மாதத்திற்குள் தீர்ப்பு வழங்கப்பட வேண்டும்.
* மறுவாழ்வு மையம்: ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கான அரசு அங்கீகாரம் பெற்ற
'சக்தி இல்லங்கள்' உருவாக்கப்பட வேண்டும்.
இந்தக் கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தி அவள்
மாநிலம் தழுவிய நடைப்பயணத்தைத் தொடங்கினாள். அவளோடு கவிதா போன்ற
நூற்றுக்கணக்கான சிறுமிகளும், அவர்களின் பெற்றோர்களும் கைகோர்த்தனர்.
மீண்டும் நீதிமன்றத்தில்
வழக்கின் இறுதி விசாரணை நாள் வந்தது. ராகவன் மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் இருந்தார். தேன்மொழியின்
'கடந்த காலத்தை' வைத்து அவளைக் குழப்பலாம் என்று
நினைத்தார்.
ஆனால், தேன்மொழி நீதிமன்றத்திற்குள் நுழைந்தபோது, அவளுடன் ஒரு
பெரிய கூட்டமே இருந்தது. அவள் கையில் புதிய சட்ட வரைவுக்கான கோப்பு
இருந்தது.
"யுவர் ஆனர்,"
தேன்மொழி தொடங்கினாள். "இன்று நான் ஒரு வழக்கறிஞராக
மட்டும் இங்கே நிற்கவில்லை. இந்தச் சமூகத்தின் மனசாட்சியாக நிற்கிறேன்.
என் கடந்த காலத்தை வைத்து விளையாட நினைத்தவர்களுக்கு நான் சொல்ல விரும்புவது...
என் தழும்புகள் எனக்குக் கிடைத்த காயங்கள் அல்ல, அவை நான் இன்று ஏந்தியிருக்கும் ஆயுதங்கள்!"
அவளது வாதம் அன்றைய தினம் சட்டத்தின்
நுணுக்கங்களை விட,
மனிதநேயத்தின் அவசியத்தைப் பேசியது. ராகவனால் அவளது
கண்களைப் பார்க்க முடியவில்லை.
நீதியின் விடியல்
நீதிமன்ற அறை மூச்சுவிடக்கூட மறந்திருந்தது. நீதிபதி தனது இருக்கையில் அமர்ந்தார். தேன்மொழியின் வாதங்கள்
வெறும் சட்டப் பிரிவுகளைச் சார்ந்தவை அல்ல; அவை ஒவ்வொரு மனிதனின்
ஆன்மாவையும் உலுக்கியவை.
ராகவன் கடைசி முயற்சியாக, "சட்டம் உணர்ச்சிகளுக்கு இடம் கொடுக்காது..." என்று
ஏதோ சொல்ல முயன்றார்.
நீதிபதி அவரைத் தடுத்து நிறுத்தினார். "சட்டம் என்பது சமூகத்தின் பாதுகாப்புக்கானது ராகவன். உணர்ச்சியற்ற சட்டம் சவத்திற்குச் சமம்," என்று
கூறிவிட்டுத் தனது தீர்ப்பை வாசிக்கத் தொடங்கினார்.
தீர்ப்பு
"இந்த நீதிமன்றம், குற்றம் சாட்டப்பட்ட நபர் சிறுமி கவிதாவிற்கு இழைத்த கொடுமையை ஆதாரங்களுடன்
உறுதி செய்கிறது. இவருக்கு ஆயுள் தண்டனை விதிக்கப்படுகிறது.
மேலும், வழக்கறிஞர் தேன்மொழி முன்வைத்த கோரிக்கைகளை
ஏற்று, பாதிக்கப்பட்ட பெண்களின் கண்ணியத்தைப் பாதுகாக்கும் வகையில்
விசாரணை முறைகளை மாற்றியமைக்க அரசுக்கு இந்த நீதிமன்றம் பரிந்துரை செய்கிறது."
நீதிமன்ற அறையில் ஒரு நொடி நிசப்தம், அடுத்த நொடி கைதட்டல் ஓசையினால் அதிர்ந்தது. கவிதாவின்
தாய் தேன்மொழியின் காலில் விழுந்து அழுதார். தேன்மொழி அவரைத்
தூக்கி அணைத்துக் கொண்டாள். அவளது கண்களில் அன்று முதல்முறையாக
ஒரு துளி கண்ணீர் எட்டிப் பார்த்தது. அது வெற்றியின் துளி.
மாற்றத்தின் அலை
தேன்மொழியின் போராட்டம் நீதிமன்றத்தோடு
நின்றுவிடவில்லை.
அவளது 'சக்தி' அமைப்பு ஒரு
மக்கள் இயக்கமாக மாறியது. அரசு அவளது சட்ட வரைவுகளை ஏற்று
"தேன்மொழி சட்டம்" (The Thenmozhi Act) என்ற பெயரில் புதிய பாதுகாப்புச் சட்டங்களை இயற்றியது.
ஆண்டுகள் சில உருண்டோடின.
தேன்மொழி இப்போது மாநிலத்தின் மிக உயரிய
சட்ட ஆலோசகர்.
ஆனால், அவள் இப்போதும் அதே பழைய அலுவலகத்தில்தான்
அமர்ந்திருந்தாள். ஒரு மாலை வேளையில், அவள்
தன் கிராமத்திற்குச் சென்றாள். அன்று அவளை 'அவமானம்' என்று ஒதுக்கிய அதே ஊர், இன்று அவளை 'ஊரின் மகள்' என்று
போஸ்டர் அடித்துக் கொண்டாடியது.
அவள் நேராகத் தான் சிதைக்கப்பட்ட அந்த
பழைய பாழடைந்த கட்டிடத்திற்குச் சென்றாள். அங்கிருந்த முட்செடிகள்
அகற்றப்பட்டு, அந்த இடம் இப்போது ஒரு பூங்காவாக மாற்றப்பட்டிருந்தது.
அங்கு சிறுமிகள் எவ்வித பயமும் இன்றி விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள்.
அவள் ஒரு பெஞ்சில் அமர்ந்தாள். தூரத்தில் ஒரு சிறுமி ஓடி வந்து அவளிடம் ஒரு மல்லிகைப் பூவைக் கொடுத்தாள்.
"உங்க பேரு என்ன பாப்பா?" என்று தேன்மொழி
கேட்டாள்.
"என் பேரு தேன்மொழி!"
என்று அந்தச் சிறுமி சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாள்.
தேன்மொழியின் இதழ்களில் ஒரு மெல்லிய
புன்னகை அரும்பியது.
அன்று ஒரு தேன்மொழி உடைந்தாள், இன்று ஆயிரக்கணக்கான
தேன்மொழிகள் சுதந்திரமாகச் சிரிக்கிறார்கள்.
தேன்மொழி மெல்லத் தன் கையைத் தடவிப்
பார்த்தாள்.
அந்தத் தழும்பு இப்போது அவளுக்கு வலிக்கவில்லை. அது ஒரு போராட்டத்தின் முடிவு அல்ல, ஒரு புதிய நாகரிகத்தின்
தொடக்கம் என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.
வானில் நிலவு முழுமையாகப் பிரகாசித்தது. சிதைந்த நிலா இன்று முழு நிலவாகிப் பூமிக்கு வெளிச்சம் தந்தது.
- முற்றும் -
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக