பலியான பால்யம் - முனைவர் பீ. பெரியசாமி

 

பலியான பால்யம்

முனைவர் பீ. பெரியசாமி

அந்தச் சிறிய ஓட்டு வீட்டின் சமையலறையில் கரும்புகை சூழ்ந்திருந்தது. பத்து வயது கதிரவன், ஒரு கையில் ஈரத்துணியால் கண்ணைத் துடைத்தபடி, மறு கையால் விறகு அடுப்பை ஊதிக் கொண்டிருந்தான். அடுப்பு அணையக் கூடாது—அணைந்தால் அவனது ஏழு வயதுத் தங்கை நிலா பசியில் அழுதுவிடுவாள்.

அவர்கள் தாய் மாரியம்மாள் மறைந்து சரியாக ஒரு மாதம் ஆகிறது. அந்த வீட்டில் மாரியம்மாள் விட்டுச் சென்ற வெற்றிடத்தை நிரப்ப கதிரவன் போராடிக் கொண்டிருந்தான்.

முன்பெல்லாம் கதிரவனை எழுப்ப அவனது தாய் "கதிர்... நேரமாச்சு எந்திரிடா" என்று கொஞ்சுவாள். இப்போது கதிரவனே அலாரமாக மாறிவிட்டான். அதிகாலை ஐந்து மணிக்கே எழுந்து, வாசலில் தெளித்து, தங்கைக்காகப் பழைய சாதத்தைத் தயார் செய்து, அவளைப் பள்ளிக்குத் தயார் செய்ய வேண்டும்.

அன்று நிலா அடம் பிடித்தாள். "அண்ணே, அம்மா சீவி விடுற மாதிரி ஜடை போட்டு விடுண்ணே..."

கதிரவனுக்குச் சரியாக ஜடை பின்னத் தெரியவில்லை. அவன் கைகள் நடுங்கின. "அம்மா இருந்தா இதையெல்லாம் அழகா செய்வாங்களே" என்று அவன் மனதின் ஒரு ஓரம் ஏங்கியது. ஆனாலும், அவன் அழவில்லை. "வாம்மா, அண்ணன் உனக்கு சூப்பரா செஞ்சு விடுறேன்" என்று சொல்லி, தாறுமாறாக ஒரு ஜடையைப் போட்டு மல்லிகைப்பூவை வைத்து அனுப்பினான்.

அவர்கள் தந்தை முனிசாமி, ஒரு கூலித் தொழிலாளி. மனைவி இறந்த துக்கத்தில் அவர் சில நாட்கள் நிலைகுலைந்து போனார். ஆனால், கதிரவன் வீட்டைப் பார்த்துக் கொள்ளும் விதத்தைக் கண்டு அவர் மௌனமாக வியந்தார். ஒருநாள் இரவு, கதிரவன் தூங்கிவிட்டான் என்று நினைத்து அவன் தலையை வருடினார் முனிசாமி.

"சின்ன வயசுலயே உன் விளையாட்டை எல்லாம் விட்டுட்டு, இந்த வீட்டுக்குத் தாயா மாறிட்டியேப்பா..." என்று அவர் முணுமுணுத்தது கதிரவனுக்குக் கேட்டது. அன்று இரவு அவன் போர்வையை இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டு மௌனமாக அழுதான். அவனுக்கும் விளையாட ஆசைதான், அவனுக்கும் மடியில் படுத்துக் கொள்ள ஆசைதான். ஆனால், அவன் 'மூத்த மகன்'.

பள்ளி முடிந்து வந்ததும் மற்ற சிறுவர்கள் கோலி விளையாடப் போகும்போது, கதிரவன் நேராகக் கடைக்குச் சென்று காய்கறி வாங்கினான்.

 ஒரு கிலோ அரிசி எவ்வளவு?

 உப்பில்லாமல் எப்படிச் சமைப்பது?

 தங்கைக்குக் காய்ச்சல் வந்தால் என்ன துணியைத் நனைத்துப் போட வேண்டும்?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களை அவன் எந்தப் புத்தகத்திலும் படிக்கவில்லை; வாழ்க்கையிடமிருந்து வலியால் கற்றுக் கொண்டான்.

அன்று மாலை, நிலா பள்ளியில் இருந்து ஒரு ஓவியத்தை எடுத்து வந்தாள். அதில் ஒரு பெரிய பையன் ஒரு சின்னப் பெண்ணின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு நடப்பது போல வரைந்திருந்தாள். கீழே "என் அண்ணன்... என் அம்மா" என்று எழுதியிருந்தது.

அதைப் பார்த்தபோது கதிரவனின் கண்கள் கலங்கின. அவனது இளமைப் பருவம் பறிபோயிருக்கலாம், விளையாட்டுகள் தொலைந்திருக்கலாம். ஆனால், தன் தாயின் ஒரு துளி அன்பைத் தங்கைக்காகத் தானும் வழங்க முடிகிறது என்ற திருப்தி அவன் முகத்தில் தெரிந்தது.

அடுப்பில் உலை கொதித்துக் கொண்டிருந்தது. கதிரவன் விறகைத் தள்ளிவிட்டான். அந்த வீட்டில் அன்பு எனும் அடுப்பு அணையாமல் பார்த்துக் கொள்ளும் பொறுப்பு அந்தச் சிறுவனிடம் பத்திரமாக இருந்தது.

வெள்ளிக்கிழமை இரவு. ஊரே தூங்கிக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் அந்தச் சிறிய ஓட்டு வீட்டின் மூலையில் கதிரவன் முழங்கால்களுக்குள் தலையைப் புதைத்து அமர்ந்திருந்தான். அவனது பத்து வயதுத் தோள்கள் பாரம் தாங்காமல் விம்மிக் கொண்டிருந்தன.

அன்று மாலை பள்ளியில் ஆசிரியர் “அம்மா பற்றி ஒரு கட்டுரை எழுதுங்கள்” என்று சொன்னபோது, கதிரவனால் ஒரு வார்த்தை கூட எழுத முடியவில்லை. மற்ற குழந்தைகள் தங்கள் அம்மா சமைக்கும் உணவைப் பற்றியும், அவர்கள் தரும் முத்தங்களைப் பற்றியும் உற்சாகமாக எழுதினார்கள். கதிரவன் மட்டும் காய்ந்த பேனாவை காகிதத்தில் அழுத்தி, ஓட்டை விழச் செய்தான்.

அவனுக்குத் தெரிந்ததெல்லாம், அம்மா எரிந்த அதே சுடுகாட்டின் சாம்பல் வாசனையும், அவசர அவசரமாக அவன் கற்றுக் கொண்ட கசப்பான சமையலும்தான்.

தங்கை நிலாவுக்குக் கடுமையான காய்ச்சல். தந்தை இன்னும் வேலையிலிருந்து வரவில்லை. நிலா மயக்கத்தில், “அம்மா... சுடுதண்ணி குடும்மா... அம்மா வயிறு வலிக்குதுமா...” என்று மாரியம்மாளின் சேலையைத் தேடித் துழாவினாள்.

கதிரவன் அந்தப் பழைய சேலையை எடுத்து அவள் மீது போர்த்தினான். அதில் இன்னும் அம்மாவின் வியர்வை வாசனையும், மஞ்சளின் மணமும் மிச்சமிருந்தது.

“அம்மா இல்ல நிலா... அண்ணன் இருக்கேன்ல... இந்தா தண்ணி குடி,” என்று அவன் சொல்லும்போது, அவன் குரல் உடைந்து போனது.

அவளுக்குப் புகட்டிவிட்டு மிஞ்சியிருந்த கஞ்சியை அவன் குடிக்க முயன்றான். அதில் உப்பு அதிகமாக இருந்தது. அவன் கண்களில் இருந்து வழிந்த கண்ணீரும் அந்தக் கஞ்சியில் கலந்தது. உப்பா, கண்ணீரா என்று தெரியாத ஒரு சுவையை அவன் மௌனமாக விழுங்கினான்.

தந்தை முனிசாமி நள்ளிரவில் குடிபோதையில் வீட்டுக்கு வந்தார். மனைவியை இழந்த துக்கத்தை மறக்க அவர் மதுவை நாடினார். கதிரவன் எழுந்து சென்று கதவைத் திறந்தான்.

“ஏன்டா இன்னும் தூங்கல?” என்று அவர் கத்தினார்.

கதிரவன் பதில் சொல்லவில்லை. அவர் சாப்பிட்ட தட்டைத் துலக்கிவிட்டு, அவர் வாந்தி எடுத்த இடத்தைச் சுத்தம் செய்தான்.

ஒரு பத்து வயதுச் சிறுவன், தன் தந்தைக்குத் தாயாகவும், தங்கைக்குத் தாயாகவும் மாற வேண்டிய கொடூரம் அந்த நள்ளிரவில் அரங்கேறிக் கொண்டிருந்தது. அவனது கைகளில் விளையாட வேண்டிய வயதில், சோப்பு நுரையும், கரிக்கட்டையும் படிந்திருந்தன.

மறுநாள் காலை, தற்செயலாக அம்மாவின் பழைய தகரப் பெட்டியைத் திறந்தான் கதிரவன். அதில் அவன் ஐந்தாம் வகுப்புத் தேர்வில் முதல் மதிப்பெண் எடுத்தபோது அம்மா வாங்கித் தந்த ஒரு சிறிய ரப்பர் பந்து இருந்தது.

அதைப் பார்த்ததும் அவனுக்கு ஆத்திரம் வந்தது. “எதுக்கு என்னைத் தவிக்க விட்டுட்டுப் போன?” என்று கத்திக்கொண்டு அந்தப் பந்தைச் சுவரில் எறிந்தான். ஆனால், அந்தப் பந்து மீண்டும் அவனிடமே வந்து விழுந்தது—அம்மா தந்த அன்பு போல.

அவன் அந்தப் பந்தை நெஞ்சோடு அணைத்துக்கொண்டு, சமையலறை மூலையில் அமர்ந்து விம்மி விம்மி அழுதான். அடுப்பில் பால் பொங்கிக் கொண்டிருந்தது. அவன் ஓடிச் சென்று அதைக் கவனித்தான். அழக்கூட அவனுக்கு முழு நேரம் கிடைக்கவில்லை; ஏனெனில் அவன் ஒரு குடும்பத்தின் ‘மூத்த மகன்’.

அன்று இரவு நிலா கேட்டாள், “அண்ணே, அம்மா எப்போ வருவாங்க?”

கதிரவன் ஜன்னல் வழியே தெரிந்த ஒரு பிரகாசமான நட்சத்திரத்தைக் காட்டினான். “அதோ... அங்க பாரு, அம்மா நம்மளப் பார்த்துட்டே இருக்காங்க. நாம அழுதா அவங்களுக்குப் பிடிக்காது.”

நிலா தூங்கிவிட்டாள். ஆனால் கதிரவன் அந்த நட்சத்திரத்தைப் பார்த்துப் பேசினான்: “நீ அங்க நிம்மதியா இருக்கம்மா... ஆனா இங்க ஒவ்வொரு வேளை சோறு ஊட்டும்போதும், நான் செத்துச் செத்துப் பிழைக்கிறேன்.”

கதிரவனின் வாழ்வில் சோகம் என்பது தீராத ஒரு நதி போல ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால், விதி அவனுக்கு மகுடம் சூட்டவில்லை, மாறாக மற்றுமொரு பாரத்தைச் சுமத்தியது. அதுதான் அவனது அப்பாவின் மறுமணம்.

அம்மா மறைந்து ஒரு வருடம் கூட முடியவில்லை. முனிசாமி ஒரு பெண்ணை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தார். "இனிமே இவதான் உனக்கும் நிலாவுக்கும் அம்மா... ஒத்தாசையா இருப்பா" என்று ஒற்றை வரியில் சொல்லிவிட்டு ஒதுங்கிக்கொண்டார். அந்தப் பெண்ணின் பெயர் வசந்தி.

வசந்தி வந்த பிறகு, அந்த ஓட்டு வீட்டின் சூழல் மெல்ல மாறியது. கதிரவன் எதிர்பார்த்த அந்தத் 'தாய்மை' அங்கு இல்லை. மாறாக, அவன் ஒரு 'வேலையாள்' அந்தஸ்துக்குத் தள்ளப்பட்டான்.

முன்பெல்லாம் அம்மா சமைக்கும்போது கதிரவன் பக்கத்தில் அமர்ந்து கதை பேசுவான். இப்போது சமையலறை அவனுக்கு அந்நியமானது.

 "ஏய் கதிர்! போய் விறகு உடைச்சிட்டு வா,"

 "தண்ணி பிடிச்சிட்டு வா,"

என்ற கட்டளைகள் மட்டுமே அங்கிருந்து வந்தன.

அவன் ஆசையாகத் தொட்டுப் பார்த்த அம்மாவின் பழைய சேலைகள் ஓரங்கட்டப்பட்டு, வசந்தியின் பளபளப்பான சேலைகள் கொடியில் தொங்கின. அந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் இருந்த அம்மாவின் வாசம், துடைப்பத்தாலும் சாணத்தாலும் துடைத்தெறியப்பட்டது.

மிகப்பெரிய வலி என்னவென்றால், அவனது தந்தையின் மாற்றம் தான். முனிசாமி இப்போது வசந்தியின் பேச்சை மட்டுமே கேட்டார்.

"உன் மகன் சரியில்லைங்க... எப்போதும் முகத்தை தூக்கி வச்சிட்டே இருக்கான். நிலாவுக்கு நான் கொடுக்கிற சாப்பாடு பிடிக்கலையாம்," என்று வசந்தி கோள் சொல்லும்போதெல்லாம், முனிசாமியின் கைகள் கதிரவனை நோக்கிப் பாய்ந்தன.

அம்மா இருந்தபோது ஒருமுறை கூட அடிக்காத தந்தை, இப்போது மாற்றாந்தாயின் சொற்களுக்காகக் கதிரவனைச் சரமாரியாக வெளுத்து வாங்கினார். கதிரவன் அழவில்லை; அவனது கண்கள் வரண்டு போயிருந்தன. ஆனால், தந்தை தன்னை அடிக்கும்போது விட, அவர் அந்தப் பெண்ணின் பக்கம் சாய்ந்து நிற்பதைப் பார்க்கும்போதுதான் அவன் நெஞ்சு சுட்டது.

நிலாவுக்கு இப்போது ஏழு வயது. அவளுக்குப் புரியவில்லை. "அண்ணே, இந்தப் புது அம்மா ஏன் என்னைத் திட்டுறாங்க? எனக்கு பழைய அம்மாவே வேணும்ணே..." என்று அழுதுகொண்டே கதிரவனின் மடியில் முகம் புதைப்பாள்.

கதிரவன் அவளை அணைத்துக் கொள்வான். அவனுக்குத் தெரியும், தான் எதிர்த்துப் பேசினால் நிலாவுக்கும் அடி விழும் என்று. அதனால், வசந்தி இடும் எல்லா வேலைகளையும் மௌனமாகச் செய்தான்.

பள்ளிக்கூடம் போவதை நிறுத்திவிட்டு, ஒரு மாட்டுத் தொழுவத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்தான்.

கிடைக்கும் சொற்பப் பணத்தைத் தந்தையிடம் கொடுக்காமல், ரகசியமாகச் சேமித்து நிலாவின் படிப்புக்காக வைத்தான்.

ஒருநாள் இரவு, வசந்தி முனிசாமியிடம் சொல்வது கதிரவன் காதில் விழுந்தது:

"இந்த பசங்க இருந்தா நம்ம நிம்மதி போயிடும். இவனை எங்கயாவது மில்லு வேலைக்கு அனுப்பிடுங்க. பொண்ணை அவங்க பாட்டி வீட்டுக்குத் தள்ளிடுங்க. நமக்குன்னு ஒரு வாரிசு வந்தா இவங்க சொத்துக்குப் பங்கு கேட்பாங்க."

அந்த வார்த்தைகள் கதிரவனின் இதயத்தை ஈட்டியால் குத்தின. தான் பிறந்த வீட்டிலேயே தான் ஒரு 'அந்நியன்' ஆகிவிட்டதை அவன் உணர்ந்தான். அன்று இரவு அவன் தூங்கவில்லை. நிலாவின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு விடிய விடிய அமர்ந்திருந்தான்.

காலையில் எழுந்ததும், கதிரவன் கையில் ஒரு சிறிய மூட்டை இருந்தது. அதில் அவனது மாற்றுத் துணி ஒன்றும், அம்மாவின் அந்தப் பழைய ரப்பர் பந்தும் மட்டுமே இருந்தன.

அவன் தந்தையைப் பார்த்தான். அவர் வசந்தியுடன் சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். கதிரவன் அங்கிருந்து வெளியேறினான். ஆனால் நிலாவை விட்டுப் போகவில்லை. அவளையும் கையைப் பிடித்து அழைத்துச் சென்றான்.

"எங்கண்ணே போறோம்?" என்று நிலா கேட்டாள்.

"அம்மா இல்லாத இடத்துக்கு... ஆனா அம்மா தர்ற அதே அன்பை உனக்கு நான் தர்ற இடத்துக்கு," என்று சொல்லிவிட்டு அந்தச் சிறுவன் தன் இளமையை முழுமையாகத் துறந்து, ஒரு தகப்பனாக அந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறினான்.

கதிரவன் வீட்டை விட்டு வெளியேறிய அந்த இரவு, வானம் கூட அவனது நிலையை நினைத்து அழுவது போலத் தூறிக் கொண்டிருந்தது. ஏழு வயதுத் தங்கை நிலாவின் பிஞ்சுக்கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, கதிரவன் அந்த ஊர் எல்லையைத் தாண்டினான். அவனது பத்து வயதுப் புத்தியில் தெரிந்தது ஒன்றே ஒன்றுதான் - "தங்கையை இந்த நரகத்திலிருந்து காப்பாற்ற வேண்டும்."

முதல் இரண்டு நாட்கள் அவர்களுக்குச் சோதனையாக அமைந்தன. கதிரவன் கையில் இருந்த சொற்பப் பணம் நிலாவுக்குப் பால் பாக்கெட் வாங்கவே சரியாகிப்போனது.

பசியில் நிலா அழுதபோது, கதிரவன் ஒரு ஹோட்டல் வாசலில் நின்றான். எத்தனையோ பேர் சாப்பிட்டுவிட்டு மிச்சம் வைத்த இலைகளைப் பார்த்தபோது அவனுக்கு அருவருப்பாக இருந்தது.

ஆனால், நிலாவின் முகம் வாடியதைக் கண்டதும், அவன் தன் மானத்தை விட்டுவிட்டு, அந்த ஹோட்டல் முதலாளியிடம் கெஞ்சினான். "ஐயா, எச்சில் தட்டு கழுவுறேன்... என் தங்கச்சிக்கு ஒரு இட்லி கொடுங்க..." அந்தப் பத்து வயதுச் சிறுவன் முதல்முறையாகச் சமூகத்தின் 'பசி' எனும் கோர முகத்தைச் சந்தித்தான்.

ரயில் நிலையத்திலும், பேருந்து நிலையத்திலும் அவர்கள் தங்கியபோது, பலரின் கண்கள் அவர்களை ஒருவிதமாகப் பார்த்தன. சில பெரியவர்கள் கதிரவனிடம் வந்து, "உன் தங்கையை எங்களிடம் கொடு, நாங்கள் வளர்க்கிறோம்" என்று ஆசை காட்டினார்கள்.

ஆனால், அம்மாவின் அந்த ரகசியக் குரல் அவன் காதில் ஒலித்தது: "உன் தங்கையை யாரோடும் விட்டுடாதடா கதிர்."

யாரையும் நம்ப முடியாத அந்தச் சூழலில், நிலா தூங்கும் வரை கதிரவன் கண் இமைக்காமல் காவல் இருந்தான். அவனது தூக்கம் தொலைந்து போனது; விழிப்புணர்வு ஒன்றே அவனது ஆயுதமானது.

ஒரு பழைய இரும்புக்கடையில் கதிரவனுக்கு வேலை கிடைத்தது. வெயிலிலும் மழையிலும் கனமான இரும்புத் துண்டுகளைச் சுமக்க வேண்டும். அவனது மென்மையான கைகள் தழும்பேறிப் போயின.

ஒருமுறை ஒரு ஆணி அவன் காலில் ஏறியபோது, மருந்து வாங்கக் கூடப் பணமில்லாமல், வேப்பிலையை அரைத்துப் பூசிக் கொண்டான். வலி உயிரைப் பறித்தது, ஆனால் நிலாவுக்கு ஒரு புதுப் பாவாடை வாங்க வேண்டும் என்ற வைராக்கியம் அவனை உழைக்க வைத்தது.

தன்னைச் சுற்றிப் பள்ளிச் சீருடையில் குழந்தைகள் போவதைப் பார்க்கும்போது, கதிரவனின் நெஞ்சு விம்மும். தானும் ஒரு காலத்தில் அந்தப் பையைச் சுமந்தவன்தானே?

ஆனாலும், அவன் தன் கனவுகளை நிலாவின் கண்ணாடியில் பார்த்தான்.

"நான் படிக்காட்டியும் பரவாயில்லை, நிலாவை ஒரு பெரிய ஆளா ஆக்குவேன்," என்று சபதம் செய்தான்.

மாலையில் நிலாவுக்குத் தெரிந்த சில எழுத்துக்களைக் கற்றுக்கொடுத்தான். அவனது 'தாய்மை' இப்போது ஒரு 'ஆசிரியராகவும்' மாறியிருந்தது.

எவ்வளவுதான் கஷ்டப்பட்டாலும், கதிரவனைத் துளைத்தது தந்தையின் துரோகம்தான். "அப்பா ஒருமுறை கூட நம்மளைத் தேடி வரமாட்டாரா?" என்ற கேள்வி அவன் அடிமனதில் இருந்தது.

ஆனால், நிலா ஒருநாள் கேட்டாள்: "அண்ணே, நம்ம அப்பாவை விட நீதான் சூப்பர் அப்பா..."

அந்த ஒரு வார்த்தை, கதிரவன் சுமந்த எல்லாச் சுமைகளையும், வலிகளையும் ஒரு நொடியில் துடைத்தெறிந்தது.

காலங்கள் உருண்டோடின. கதிரவன் இப்போது ஒரு கூலித் தொழிலாளி அல்ல, ஒரு சிறிய கடையின் உரிமையாளர். நிலா இப்போது ஒரு கல்லூரியில் படிக்கிறாள்.

கதிரவன் தன் உணவைச் சுருக்கிக் கொண்டான், தன் ஆசைகளைக் கொன்று போட்டான். ஆனால், நிலாவுக்குத் தேவையான புத்தகங்களையும், உடைகளையும் குறைவின்றி வழங்கினான்.

"அண்ணே, நீயும் ஏன் ஸ்கூலுக்கு வரக்கூடாது?" என்று நிலா கேட்கும்போதெல்லாம், "நீ படிக்கிறதுதான் நான் படிக்கிற மாதிரிம்மா" என்று சொல்லி அவளை ஊக்கப்படுத்தினான்.

நிலா கடினமாக உழைத்தாள். தன் அண்ணனின் ஒவ்வொரு சொட்டு வியர்வையும் தனக்கான கல்வி என்பதை அவள் உணர்ந்திருந்தாள். மாவட்ட அளவில் முதலிடம் பிடித்து, ஒரு புகழ்பெற்ற மருத்துவக் கல்லூரியில் அவளுக்கு இடம் கிடைத்தது.

பதினைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு...

சென்னையில் ஒரு பெரிய மருத்துவமனையின் திறப்பு விழா. அந்த மருத்துவமனையின் தலைமை மருத்துவர் டாக்டர் நிலா கதிரவன்.

விழா மேடையில் மைக் பிடித்த நிலா, கூட்டத்தைப் பார்த்துச் சொன்னார்:

 "இன்று எல்லாரும் என்னை ஒரு பெரிய டாக்டரா பார்க்கிறீங்க. ஆனா, நான் இங்க நிற்கிறதுக்குக் காரணம் ஒரு பத்து வயசுச் சிறுவன் தன் வாழ்க்கையையே பலி கொடுத்ததுதான். என் அண்ணன் கதிரவன் மட்டும் அன்னைக்கு என் கையைப் பிடிச்சு கூட்டிட்டு வரலன்னா, நான் இன்னைக்கு எங்க இருப்பேன்னு தெரியாது. அவர்தான் என் அம்மா, அவர்தான் என் தெய்வம்."

மேடைக்குக் கீழே நின்றிருந்த கதிரவனின் கண்களில் இன்று கண்ணீர் இல்லை, மாறாக ஒரு பெரும் திருப்தி இருந்தது. அவன் சுமந்த அந்தப் பாரம் இன்று ஒரு ஆலமரமாக வளர்ந்து நின்றது.

ஒருநாள் மருத்துவமனைக்கு வெளியே ஒரு முதியவர் அழுக்கடைந்த துணிகளுடன் பிச்சை எடுத்துக் கொண்டிருந்தார். உடல் நலிவுற்று, நடக்கக் கூட முடியாமல் இருந்த அவரைப் பார்த்ததும் கதிரவனுக்கு அடையாளம் தெரிந்தது. அது அவன் தந்தை முனிசாமி. வசந்தி அவரை நடுத்தெருவில் விட்டுவிட்டுச் சென்றிருந்தாள்.

நிலா ஓடிச் சென்று அவரைத் தூக்க முயன்றாள். ஆனால் கதிரவன் தடுத்தான். தந்தையின் கண்களில் இப்போது குற்ற உணர்வு ததும்பியது. "என்னை மன்னிச்சுடுப்பா..." என்று அவர் கதிரவனின் காலில் விழப் போனார்.

கதிரவன் அவரைத் தடுத்துச் சொன்னான்:

"உங்களை நான் மன்னிக்கவோ, வெறுக்கவோ இல்லை. ஏன்னா, நீங்க அன்னைக்கு எங்களைத் துரத்தினதாலதான், இன்னைக்கு நாங்க இந்த இடத்துல இருக்கோம். ஒரு மனுஷனா உங்களுக்குத் தேவையான சிகிச்சையை என் தங்கை செய்வா. ஆனா, 'அப்பா'ங்கிற அந்த இடத்தை நீங்க எப்போதோ இழந்துட்டீங்க."

கதிரவன் இன்று ஒரு பெரிய ஏற்றுமதி நிறுவனத்தின் உரிமையாளர். அவனது பால்யம் பலியானாலும், அவன் உருவாக்கிய எதிர்காலம் பல தலைமுறைகளுக்குப் பாடமானது.

தன் வீட்டு வரவேற்பறையில் அம்மாவின் புகைப்படத்திற்குப் பக்கத்தில், அன்று தான் சுமந்து வந்த அந்தப் பழைய ரப்பர் பந்தை இன்றும் ஒரு ஞாபகச் சின்னமாக வைத்திருந்தான். அது வெறும் பந்தல்ல; ஒரு சிறுவன் தன் கண்ணீரால் செதுக்கிய வெற்றியின் அடையாளம்.