கனவுகள் கரைவதில்லை - முனைவர் பீ. பெரியசாமி

கனவுகள் கரைவதில்லை

முனைவர் பீ. பெரியசாமி

மதுரை மாவட்டத்தின் கடைகோடியில் இருந்த அந்தச் சிறிய கிராமமான 'செம்பட்டி', இன்னும் உறக்கத்திலிருந்து எழவில்லை. ஆனால், மாரியின் வீட்டு ஓட்டுச் சந்தின் வழியாகப் புகுந்த நிலவொளி, அவனது பழைய மர மேஜையின் மீது விழுந்து கொண்டிருந்தது. அதிகாலை மூன்று மணி. ஊரே நிசப்தத்தில் இருக்க, மாரியின் அறையில் மட்டும் அந்தப் பழைய லேப்டாப்பின் விசிறி (Fan) இரைச்சலிடும் சத்தம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.

மாரிக்குத் தூக்கம் வந்து கண்களைச் செருகியது. ஆனாலும், அவன் கைகள் விசைப்பலகையில் (Keyboard) மின்னல் வேகத்தில் இயங்கின. அவன் ஒரு 'கோடிங்' (Coding) பித்தன். அந்தக் கிராமத்தில் மற்ற இளைஞர்கள் திருவிழாவிலும், சினிமாப் பேச்சிலும் பொழுதைக் கழிக்கையில், மாரி மட்டும் ஏதோ ஒரு மாய உலகிற்குள் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருப்பான்.

அவன் படுத்திருக்கும் கட்டிலுக்கு மேலே ஓட்டுக்கூரையில் ஒரு பெரிய ஓட்டை இருந்தது. மழை பெய்தால் அந்த இடத்தில் சட்டி வைக்க வேண்டும். ஆனால், மாரிக்கு அந்த ஓட்டை ஒரு ஜன்னல் போலத் தெரிந்தது. அதன் வழியாகத் தெரியும் அந்தப் பெரிய வானமும், மின்னும் நட்சத்திரங்களும் அவனுக்குச் சொல்லிய செய்தி ஒன்றுதான்:

"உலகம் மிகப்பெரியது மாரி, நீ இன்னும் உன் வீட்டுச் சுவர்களுக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடக்கிறாய்!"

அவன் தன்னை ஒரு மண்புழுவாகக் கருதினான். மண்ணுக்கு அடியில் கிடந்தாலும், அது எப்படி நிலத்தைப் பண்படுத்தி விவசாயிக்குத் தோழனாக இருக்கிறதோ, அதுபோலத் தானும் இந்தச் சமூகத்திற்கு ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்று துடித்தான்.

அவன் பயன்படுத்தும் லேப்டாப் அவனது மாமா பழைய இரும்புக் கடையில் இருந்து மலிவாக வாங்கித் தந்தது. அதன் பேட்டரி வேலை செய்யாது, எப்போதும் சார்ஜர் இணைப்பிலேயே இருக்க வேண்டும். ஸ்க்ரீனில் ஆங்காங்கே கறுப்புப் புள்ளிகள்.

"ஏண்டா மாரி, இந்தத் தப்பைப் பெட்டிய வச்சுகிட்டு என்னடா பண்ற? ஒழுங்கா ஆடு மேய்க்கப் போனா நாலு காசு வருமே," என்று ஊர்க்காரர்கள் கேலி செய்வார்கள்.

மாரி மெலிதாகச் சிரித்துக்கொள்வான். அவர்களுக்குத் தெரியாது, அந்தப் பழைய பெட்டிக்குள் அவன் ஒரு புதிய உலகத்தையே செதுக்கிக் கொண்டிருக்கிறான் என்று. அவன் உருவாக்கி வருவது சாதாரண விளையாட்டு அல்ல; அது ஒரு 'விவசாயக் காப்பான்' (Farmer’s Shield) எனும் மென்பொருள்.

நேற்று மாலை வயலோரம் நடந்தபோது, அழுதுகொண்டிருந்த பெரியவர் சாமியப்பனை அவன் பார்த்தான்.

"என்ன சாமி தாத்தா, ஏன் அழுகுறீங்க?"

"பாருப்பா மாரி, கஷ்டப்பட்டு நட்டப் பயிரு... ஏதோ ஒரு புதுப் பூச்சி வந்து எல்லாத்தையும் தின்னுட்டுப் போகுது. என்ன மருந்து அடிக்கணும்னு தெரியல, கேட்டா ஒவ்வொருத்தன் ஒவ்வொரு கடையைக் காட்டுறான். என் பொழப்பு போச்சுப்பா!"

அந்தக் கண்ணீர்தான் மாரியின் தூக்கத்தைக் கலைத்தது. அந்தப் பூச்சியின் படத்தை எடுத்து, தனது மென்பொருளில் உள்ள தரவுகளுடன் (Data) ஒப்பிட்டு, சரியான தீர்வைத் தரும் தொழில்நுட்பத்தை அவன் செதுக்கத் தொடங்கினான்.

வெளியே மெல்ல விடியல் அரும்பத் தொடங்கியது. மாரியின் கண்கள் சிவந்திருந்தாலும், அவன் முகத்தில் ஒரு திருப்தி இருந்தது. அவன் மண்புழுவாக இருக்கலாம், ஆனால் அவன் தோண்டும் பாதை ஒருநாள் இந்த உலகத்தையே மாற்றப்போகிறது என்கிற நம்பிக்கை அவன் மனதிற்குள் ஆழமாக வேர்விடத் தொடங்கியது.

சூரியன் மெல்ல எட்டிப்பார்த்த போது, மாரியின் வீட்டுச் சமையலறையில் பாத்திரங்கள் உருளும் சத்தம் கேட்டது. அது சமையல் நடப்பதற்கான சத்தம் அல்ல, மிச்சமிருக்கும் கஞ்சியைத் தேடும் சத்தம்.

மாரியின் அம்மா, பொன்னம்மா, ஒரு பழைய அலுமினியப் பாத்திரத்தில் இருந்த நீராகாரத்தை ஒரு செம்பில் ஊற்றி மாரியின் மேஜை அருகே வைத்தாள். அவளது கண்கள் சிவந்து போயிருந்த மாரியைப் பார்த்து ஏதோ சொல்ல வந்து, பின் மெல்லத் தணிந்தன.

 “மாரி... ராத்திரி முழுக்கத் தூங்கவே இல்லையாப்பா? கண்ணெல்லாம் ரத்தமா இருக்கு. இந்தத் தப்பைப் பெட்டியை மூடி வச்சுட்டு கொஞ்சம் படுக்கக்கூடாதா?”

மாரி நிமிர்ந்து பார்த்தான். அம்மாவின் சேலை ஆங்காங்கே தையல் போடப்பட்டிருந்தது. “இன்னும் கொஞ்சம் வேலை இருக்குமா, முடிச்சிட்டா நம்ம கஷ்டமெல்லாம் தீந்துடும்,” என்றான் ஒரு வெற்றுப் புன்னகையுடன்.

“கஷ்டம் தீருமா? நேத்து மளிகைக் கடையில அரிசி தரமாட்டேன்னு சொல்லிட்டாங்கப்பா. அஞ்சு மாசமா பாக்கி ஏறிக்கிட்டே போகுது. உன் அப்பாவோட மாத்திரைக்கும் காசில்லை. நான் மாரியம்மன் கோவில் சிதறு தேங்காய் பொறுக்கிட்டு வந்துதான் இன்னைக்குக் கஞ்சி ஊத்திருக்கேன்...”

அம்மாவின் வார்த்தைகள் மாரியின் நெஞ்சில் ஈட்டியாய் பாய்ந்தன. அவன் உருவாக்கி வரும் அந்த மென்பொருள் (App) உலகத்தையே மாற்றலாம், ஆனால் அது இன்று ஒருவேளை சோற்றுக்கு வழி செய்யவில்லை.

திடீரென அறையில் இருந்த மின்விசிறி நின்றது. லேப்டாப் ‘பீப்’ சத்தமிட்டு அணைந்தது. மின்சாரம் போய்விட்டது.

“அடப்போங்கடா!” என்று ஆத்திரத்தில் மேஜையைத் தட்டினான் மாரி. கிராமப்புறங்களில் மின்சாரம் என்பது மழையைப் போன்றது; எப்போது வரும், எப்போது போகும் என்று யாருக்கும் தெரியாது.

அவன் சேமிக்காத சில ‘கோடிங்’ வரிகள் அழிந்து போயிருக்கலாம் என்ற பயம் அவனை வாட்டியது. ஒரு மணிநேரம், இரண்டு மணிநேரம் என நேரம் ஓடியது. அந்தச் சிறிய ஓட்டு வீடு வெப்பத்தில் தகித்தது. மின்சாரம் இல்லாத அந்தத் தருணங்களில், மாரியின் எதிர்காலமும் இருட்டாகவே அவனுக்குத் தெரிந்தது.

அன்று மாலை, மாரியின் நண்பன் செல்வம் வந்தான். “மாரி, நம்ம ஊர் பக்கத்துல இருக்குற செங்கல் சூளையில ஆள் எடுக்குறாங்கடா. ஒரு நாளைக்கு முன்னூறு ரூபாய் தர்றாங்க. நீ ஏன் அங்க வரக்கூடாது? இந்த லேப்டாப்பை வச்சுக்கிட்டு பட்டினியா கிடக்குறதுக்கு பதிலா, கொஞ்சம் காசு பார்த்தா உங்க அம்மாவுக்கு உதவியா இருக்குமே,” என்றான்.

மாரி மௌனமாக இருந்தான்.

 ஒரு பக்கம்: தன் கனவை விட்டுவிட்டு, வறுமைக்காகச் செங்கல் சுமக்கும் யதார்த்தம்.

 மறு பக்கம்: பசியோடும், வசதிகள் இல்லாமலும் போராடித் தன் லட்சியத்தை அடையும் பிடிவாதம்.

இரவு உணவு இல்லாத அந்தப் பொழுதில், மாரி தன் லேப்டாப்பைத் தடவிப் பார்த்தான். அதில் அவன் உருவாக்கி வைத்திருந்த ‘விவசாயக் காப்பான்’ மென்பொருளின் கோப்புகளைப் பார்த்தபோது, அவனுக்குச் சாமியப்பன் தாத்தாவின் கண்ணீர்தான் நினைவுக்கு வந்தது.

“வயிறு பசிக்குதுன்னு விதை நெல்லைச் சோறாக்கிச் சாப்பிட முடியாது செல்வம். இந்த மென்பொருள் தான் என் விதை நெல். இதை நான் விக்கவோ, கைவிடவோ மாட்டேன்,” என்று மாரி உறுதியாகச் சொன்னான்.

அவனது அந்த வைராக்கியம் தான், அடுத்த சில நாட்களில் அவனை ஒரு பெரிய பயணத்திற்குத் தயார் செய்தது.

மறுநாள் காலை, மாரி ஊர் நூலகத்திற்குச் சென்றிருந்தான். அங்குதான் அவனுக்கு அந்தச் செய்தி கிடைத்தது. பழைய செய்தித்தாள் ஒன்றின் மூலையில் ஒரு சிறிய விளம்பரம்: "தமிழ்நாடு ஸ்டார்ட்-அப் சங்கம் நடத்தும் 'புதிய விடியல்' - இளைஞர்களுக்கான மென்பொருள் போட்டி."

சென்னையில் நடைபெறும் இந்தப் போட்டியில் வெற்றி பெறுபவர்களுக்குப் பத்து லட்ச ரூபாய் பரிசுத்தொகை மட்டுமல்லாமல், அவர்களின் திட்டத்தைச் செயல்படுத்த முதலீடும் (Investment) வழங்கப்படும். மாரியின் கண்கள் விரிந்தன. "இதுதான்... இதுதான் எனக்கான வாசல்!" என்று அவன் மனதுக்குள் கத்திக்கொண்டான்.

விண்ணப்பிக்க கடைசி நாள் அன்றே இருந்தது. ஆனால், வீட்டில் இன்டர்நெட் கிடையாது. அவசர அவசரமாக டவுனுக்கு ஓடினான் மாரி. ஒரு பிரவுசிங் சென்டரில் அமர்ந்து, தன் 'விவசாயக் காப்பான்' (Farmer's Shield) செயலியின் விவரங்களைப் பதிவேற்றினான்.

கடைசி ஒரு நிமிடம் இருக்கையில் 'Submit' கொடுத்தான். ஆனால், அந்தப் பழைய கணினி சுற்றிக்கொண்டே இருந்தது.

"ப்ளீஸ்... ப்ளீஸ்... லோடாகிடு!" என வேண்டிக்கொண்டான். சரியாக 5:00 மணிக்கு 'Application Submitted Successfully' எனத் திரையில் தோன்றியது. மாரியின் உடலில் ஒரு மின்னல் பாய்ந்தது போன்ற உணர்வு.

இரண்டு வாரங்கள் கழித்து, மாரியின் மொபைலுக்கு ஒரு குறுஞ்செய்தி வந்தது. "உங்கள் செயலி இறுதிப் போட்டிக்குத் தேர்வாகியுள்ளது. அடுத்த திங்கள் கிழமை சென்னைக்கு வரவும்."

சந்தோஷத்தில் துள்ளிக் குதித்த மாரிக்கு அடுத்த கணமே எதார்த்தம் உறைத்தது. சென்னைக்குப் போக ரயிலுக்குப் பணம் எங்கே? தங்குவதற்கு இடம் எங்கே?

அவன் அம்மா தன் காதில் இருந்த சிறிய தங்கத் தோடுகளைக் கழற்றினாள்.

"அம்மா... இது உங்க கல்யாணத்துல போட்டதுமா... வேணாம்மா," என்றான் மாரி கண்ணீருடன்.

"போடா கிறுக்கா... உன் கனவுக்காக இதைக் கூடச் செய்யலன்னா நான் என்ன அம்மா? நீ ஜெயிச்சுட்டு வந்து எனக்குப் புதுசா வாங்கித் தா," என்றாள் அவள்.

சென்னைக்கான ரயில் பயணம் தொடங்கியது. மாரி தனது பழைய லேப்டாப்பை ஒரு துணிப்பையில் சுற்றி, அதைப் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டான். அவனுக்கு அது வெறும் இயந்திரம் அல்ல; அவனது உயிர்.

ரயிலில் கூட்ட நெரிசல் அதிகம். முன்பதிவு செய்யப்படாத பெட்டியில் கழிவறைக்கு அருகிலேயே அமர்ந்து பயணம் செய்தான். நள்ளிரவு சமயம், லேசாகக் கண் அயர்ந்த மாரிக்கு ஏதோ சத்தம் கேட்டது. யாரோ ஒருவன் அவன் பையை மெல்ல உருவிக் கொண்டிருந்தான்!

"டேய்!" என மாரி கத்தினான்.

அந்தத் திருடன் பையைப் பிடுங்கிக் கொண்டு ஓட முயன்றான். மாரி அவனை விடவில்லை. ஓடும் ரயிலின் வாசலில் இருவருக்கும் இடையே ஒரு பயங்கரமான மல்லுக்கட்டு நடந்தது.

"இந்த லேப்டாப் போனா என் வாழ்க்கையே போயிடும்டா!" என்று கத்தியபடி மாரி திருடனின் கையை முறுக்கினான். அவனது ஆவேசத்தைப் பார்த்த திருடன், பையைப் போட்டுவிட்டு அடுத்த பெட்டிக்குத் தப்பி ஓடினான்.

மாரி மூச்சிரைக்கப் பையைத் தடவிப் பார்த்தான். லேப்டாப் பத்திரமாக இருந்தது. ஆனால், அந்தப் போராட்டத்தில் மாரியின் கையில் ஒரு பெரிய காயம் ஏற்பட்டு ரத்தம் கசிந்தது. வலியை விட, தன் கனவு தப்பித்த நிம்மதியே அவனிடம் மேலோங்கி இருந்தது.

எழும்பூர் ரயில் நிலையத்தில் இறங்கியபோது, அந்தப் பெரிய நகரத்தின் இரைச்சலும், மின்னொளிகளும் மாரியைப் பார்த்து "உன்னால் முடியுமா?" என்று கேட்பது போல இருந்தது.

எழும்பூர் ரயில் நிலையத்தின் பிளாட்பாரத்தில் மாரி காலடி எடுத்து வைத்தபோது, அதிகாலை ஐந்து மணி. அந்த நேரத்திலும் சென்னை ஒரு ராட்சத எந்திரம் போல இயங்கிக்கொண்டிருந்தது. டீக்கடைச் சத்தம், ஆட்டோக்காரர்களின் கூச்சல், எங்கும் ஒரு வேகம்.

மாரி தன் தோளில் இருந்த பழைய துணிப்பையை இறுகப் பற்றிக்கொண்டான். ரயிலில் நடந்த மோதலில் அவனது வலது கையில் ஏற்பட்ட காயம் கன்றிப்போயிருந்தது. ரத்தம் உறைந்து சட்டையில் ஒட்டியிருந்தது. பசியும் களைப்பும் சேர்ந்து அவனது கால்களைத் தள்ளாடச் செய்தன.

போட்டி நடைபெறும் இடம் அடையாறில் உள்ள ஒரு பிரம்மாண்டமான தகவல் தொழில்நுட்பப் பூங்கா (IT Park). பேருந்து பிடித்து அங்கு சென்றடைந்த மாரி, அந்த நீல நிறக் கண்ணாடி மாளிகையை அண்ணாந்து பார்த்தான்.

அங்கே நின்றிருந்த பாதுகாவலர் மாரியை ஏற இறங்கப் பார்த்தார்.

"யாரைத் தேடி வந்திருக்க தம்பி? இது ஆபீஸ்... பிச்சைக்காரங்களுக்கு இங்க இடமில்ல, போ..." என்று கையை வீசித் துரத்தினார்.

மாரியின் நெஞ்சு விம்மியது. "ஐயா... நான் பிச்சைக்காரன் இல்ல. இந்தப் போட்டியில கலந்துக்க வந்திருக்கேன்," என்று நடுக்கத்துடன் தன் அடையாள அட்டையைக் காட்டினான். அந்தப் பாதுகாப்பு அதிகாரி அதை அலட்சியமாக வாங்கிப் பார்த்துவிட்டு, "சரி, ஓரமா போய் நில்லு. உள்ளே பெரிய பெரிய ஆளுங்க வர்ற நேரமிது," என்று அதிகாரமாகக் கூறினார்.

அரங்கத்தின் உள்ளே நுழைந்தபோது மாரிக்குத் தலை சுற்றியது. ஏசி குளிர்ச்சி ஒருபுறம் இருக்க, அங்கே வந்திருந்த மற்ற இளைஞர்களின் தோற்றம் அவனை மிரள வைத்தது.

 அவர்கள் விலை உயர்ந்த 'பிராண்டட்' உடைகளை அணிந்திருந்தனர்.

  கையில் நவீன ஆப்பிள் லேப்டாப்கள் மின்னின.

 அவர்கள் பேசும் ஆங்கிலம் மாரிக்கு ஒரு அந்நிய மொழியைப் போலக் காதில் விழுந்தது.

ஒரு மூலையில் அமர்ந்திருந்த மாரி, தன் கிழிந்த பையை மறைக்க முயன்றான். அவனது பழைய லேப்டாப்பை வெளியே எடுக்கவே அவனுக்குக் கூச்சமாக இருந்தது. மற்றவர்கள் தங்களுக்குள் சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருக்க, மாரி மட்டும் ஒரு தீவில் ஒதுக்கப்பட்டவனைப் போலத் தனித்து நின்றான்.

அருகில் இருந்த ஒரு இளைஞன் மாரியின் லேப்டாப்பைப் பார்த்துவிட்டு நக்கலாகச் சிரித்தான். "ஹேய் காய்ஸ், இதைப் பாருங்க... மியூசியம்ல வைக்க வேண்டிய பழங்காலப் பெட்டியெல்லாம் இங்க வந்திருக்கு. இதையெல்லாம் வச்சுக்கிட்டு இவன் என்ன 'கோடிங்' எழுதப் போறானோ?"

சுற்றியிருந்தவர்கள் கேலியாகச் சிரித்தனர். மாரியின் கண்கள் குளமாயின. அவனது வறுமை அங்கே ஒரு கேலிப்பொருளாக மாறியிருந்தது. "வீட்டுக்கே போயிடலாமா?" என்று ஒரு நிமிடம் அவன் மனம் பலவீனப்பட்டது.

அப்போதுதான் அவனது கையில் இருந்த காயம் வலிக்கத் தொடங்கியது. அந்த வலி அவனுக்குச் சாமியப்பன் தாத்தாவையும், தன் தோடுகளைக் கழட்டிக் கொடுத்த அம்மாவையும் நினைவூட்டியது.

"இவங்க சிரிக்கிறது என் சட்டையைப் பார்த்துதான், என் அறிவைப் பார்த்து இல்ல. நான் தோற்றுப் போனா அது என்னோட தோல்வி மட்டும் இல்ல... என்னை நம்புற என் கிராமத்தோட தோல்வி," என்று மாரி தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டான்.

அவன் மெல்ல எழுந்து கழிவறைக்குச் சென்று, குழாயில் வந்த குளிர்ந்த நீரில் தன் முகத்தைக் கழுவினான். கண்ணாடியில் தெரிந்த தன் பிம்பத்தைப் பார்த்து, "மாரி... நீ மண்புழுவா இருக்கலாம், ஆனா இன்னைக்கு நீ ஒரு சிகரம் ஏறப்போறே," என்று தைரியம் சொல்லிக்கொண்டான்.

சரியாக பத்து மணிக்கு அரங்கத்தின் கதவுகள் திறக்கப்பட்டன. மாரியின் இதயத் துடிப்பு அதிகமானது. அவனது வாழ்வா சாவா போராட்டம் இதோ தொடங்கப்போகிறது.

அரங்கத்தின் விளக்குகள் அணைக்கப்பட்டு, மேடையில் இருந்த பிரம்மாண்டத் திரை மட்டும் ஒளிர்ந்தது. வரிசையாக ஒவ்வொருவராகத் தங்கள் படைப்புகளை விளக்கி வந்தனர். ஒவ்வொரு முறை கைதட்டல் கேட்கும்போதும், மாரியின் இதயம் அவனது சட்டையை மீறித் துடிப்பது அவனுக்கே கேட்டது.

அவன் மடியில் இருந்த அந்தப் பழைய லேப்டாப் சூடாகிப் போயிருந்தது. அதன் விசிறி சத்தம் அந்த ஏசி அறையின் நிசப்தத்தில் அவனுக்கு மட்டும் ஒரு பயங்கரமான இரைச்சலாகத் தெரிந்தது.

"அடுத்ததாக... தேனி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த மாரிமுத்து. தயவுசெய்து மேடைக்கு வாருங்கள்," - அறிவிப்பாளரின் குரல் ஒலித்தது.

மாரி நடுங்கும் கால்களுடன் மேடையேறினான். அவன் மேடைக்கு வந்தபோது, கூட்டத்தில் ஒரு மெல்லிய சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டது. அவனது அழுக்குச் சட்டை, கையில் கட்டப்பட்டிருந்த ரத்தக்கறை படிந்த துணி, கக்கத்தில் இடுக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் பழைய லேப்டாப் - இவை அனைத்தும் அங்கே ஒரு நகைச்சுவைக் காட்சி போல இருந்தன.

அவன் லேப்டாப்பை புரொஜெக்டருடன் இணைக்க முயன்றான். திடீரென, அந்தப் பிரம்மாண்ட அரங்கமே இருளில் மூழ்கியது.

"என்ன ஆச்சு? ஜெனரேட்டர் ஏன் வேலை செய்யல?" என்று அதிகாரிகளின் குரல்கள் இருட்டில் கேட்டன. மாரியின் இதயம் நின்றுபோனது. அவனது லேப்டாப் சார்ஜரில் இருந்தால் மட்டுமே வேலை செய்யும்; பேட்டரி கிடையாது. மின்சாரம் போன அடுத்த நொடியே அவன் லேப்டாப் அணைந்துவிட்டது. அவன் சேமித்து வைத்திருந்த அத்தனை உழைப்பும் அந்த இருட்டில் காணாமல் போனது போல அவனுக்குத் தோன்றியது.

"மாரிமுத்து... தொழில்நுட்பக் கோளாறு காரணமா உங்களுக்கு இப்போ வாய்ப்பு தர முடியாது. அடுத்த நபர் வரலாம்," என்று ஒரு நடுவர் இருட்டிலிருந்தே குரல் கொடுத்தார்.

அந்த வார்த்தைகள் மாரியின் காதில் ஈயத்தைக் காய்ச்சி ஊற்றியது போல இருந்தது.

 அவன் அம்மாவின் கழற்றப்பட்ட தங்கத் தோடுகள்...

 ரயிலில் திருடனுடன் போராடிய அந்த இரவு...

 அந்தப் பழைய லேப்டாப்பிற்காக அவன் சிந்திய வியர்வை...

எல்லாம் ஒரு நொடியில் வீணாகிவிட்டதா?

அவன் கண்கள் இருட்டில் நீரால் நிறைந்தன. மேடையை விட்டு இறங்கச் சென்றவன், திடீரென நின்றான். அவனுக்குச் சாமியப்பன் தாத்தாவின் அழுகை சத்தம் கேட்டது. "என் பொழப்பு போச்சுப்பா மாரி..." அந்த ஒரு குரல் அவனுக்குள் ஒரு பெரும் நெருப்பை மூட்டியது.

மாரி இருட்டைப் பார்த்துப் பேசத் தொடங்கினான். அவனது குரல் மைக் இல்லாமலேயே அந்த அரங்கின் மூலை முடுக்கெல்லாம் எதிரொலித்தது.

"ஐயா... ஒரு நிமிஷம் நில்லுங்க! என் லேப்டாப் அணைஞ்சு போயிருக்கலாம், ஆனா என் அறிவு அணையல. இந்த இருட்டு எனக்குப் புதுசு இல்ல. என் கிராமத்துல பாதி நாள் நாங்க இருட்டுல தான் வாழ்றோம். ஆனா, அந்த இருட்டுல தான் ஒரு விவசாயி தன் பயிரை எந்தப் பூச்சி தின்னுதுன்னு தெரியாம அழுதுகிட்டு இருக்கான்."

அரங்கம் அப்படியே நிசப்தமானது. நடுவர்கள் அசையாமல் அமர்ந்திருந்தனர்.

"நீங்க இங்க ஏசியில உட்கார்ந்து கோடிக்கணக்கான ரூபாய் பத்திப் பேசுறீங்க. ஆனா, என் ஊர்ல ஒரு விவசாயி நூறு ரூபாய்க்குப் பூச்சிக்கொல்லி வாங்க முடியாமத் தற்கொலை செஞ்சுக்கிறான். நான் கொண்டு வந்திருக்கிற இந்த 'விவசாயக் காப்பான்' ஆப், அவனுக்குத் தற்கொலையிலிருந்து விடுதலை கொடுக்கும். மின்சாரம் வந்தாத்தான் நான் பேசுவேன்னு சொன்னா, அது என் விவசாயிக்குச் செய்யுற துரோகம். நான் பேசுறேன்... கேளுங்க!"

இருட்டிலேயே மாரி விளக்கத் தொடங்கினான்.

"என் ஆப்-ல ஒரு கேமரா இருக்கு. அந்தப் பயிரோட இலையை ஒரு போட்டோ எடுத்தா போதும். அது என்ன நோய்னு சொல்லும். வெறும் பத்து பைசா செலவுல இயற்கை வைத்தியத்தைச் சொல்லும். இதுக்கு இன்டர்நெட் தேவையில்ல, பெரிய படிப்பு தேவையில்ல. ஒரு விவசாயியோட உழைப்பைத் திருட விடாமப் பாதுகாக்கும்..."

அவன் பேசப்பேச, அவனது குரலில் இருந்த அந்த உண்மை, அந்த வலி, அங்கிருந்தவர்களின் இதயத்தைத் தைத்தது. பலருக்குத் தெரியாமலேயே கண்கள் கசிந்தன.

திடீரென மின்சாரம் வந்தது. அரங்கமே வெளிச்சமானது. மாரி மேடையில் ஒற்றை ஆளாக நின்று கொண்டிருந்தான். அவனது கண்களில் இருந்து வழிந்த நீர், அவனது கன்னங்களில் காயத் தழும்புகளைப் போலத் தெரிந்தது.

அடுத்த நொடி... அரங்கமே எழுந்து நின்று கைதட்டியது (Standing Ovation). அந்தச் சத்தம் இடி முழக்கம் போல இருந்தது. மாரியைப் பார்த்து நகைத்த அந்த நகரத்து இளைஞர்கள் இப்போது தலைகுனிந்து நின்றனர்.

ஒரு நடுவர் எழுந்து வந்து மாரியின் கையைப் பற்றிக்கொண்டார். "தம்பி... உன் லேப்டாப் பழையதா இருக்கலாம், ஆனா உன் மனசு தங்கம்ப்பா. இந்தத் தொழில்நுட்பம் உலகத்துக்குத் தேவையோ இல்லையோ, உன்னைப் போன்ற ஒரு நேர்மையான இளைஞன் கண்டிப்பா தேவை," என்றார்.

மாரிக்குத் தெரிந்தது, இன்று அவன் மேடையில் மட்டும் ஜெயிக்கவில்லை; வறுமையின் மீதும், தன்னை ஏளனம் செய்தவர்களின் அறியாமையின் மீதும் அவன் வாகை சூடிவிட்டான்.

அரங்கத்தில் நிலவிய அந்த நிசப்தத்தை உடைத்து எழுந்த கைதட்டல் ஓசை மாரியின் காதுகளில் இடிமுழக்கமாய் ஒலித்தது. மேடையில் நின்றிருந்த மாரிக்குத் தலை சுற்றியது. பசி, காயம், அவமானம் என அனைத்தையும் தாண்டி அந்த ஒரு நிமிடம் அவனது வாழ்நாள் சாதனையாக உருவெடுத்தது.

நடுவர்கள் தங்களுக்குள் தீவிரமாக விவாதித்துக் கொண்டிருந்தனர். மாரி மேடையை விட்டு இறங்கி, ஒரு மூலையில் போய் அமர்ந்தான். அவனது பழைய லேப்டாப் இப்போது உயிர் பெற்று, மெல்ல விசிறி சத்தமிட்டது. "நீயும் நானும் சேர்ந்து ஜெயிச்சிட்டோம்டா," என்று மாரி அந்த எந்திரத்தைத் தடவிக் கொடுத்தான்.

"இப்போது முடிவுகளை அறிவிக்கிறோம்," - தலைமை நடுவர் மைக் முன் வந்து நின்றார்.

"மூன்றாம் பரிசு... பெங்களூரு ஐ.டி நிறுவனத்தைச் சேர்ந்த குழுவிற்கு!"

"இரண்டாம் பரிசு... சென்னை இன்ஜினியரிங் கல்லூரி மாணவர்களுக்கு!"

மாரியின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. "அப்போ எனக்கு இல்லையா? வெறும் கைதட்டலோடு நான் ஊருக்குப் போகணுமா? அம்மாவுக்கு என்ன பதில் சொல்வேன்?" - அவனது கண்கள் கலங்கின. பையை எடுத்துக் கொண்டு மெல்ல வெளியேறத் தயார் ஆனான்.

"நிறுத்துங்கள்!" - தலைமை நடுவர் குரல் உயர்த்தினார். "இந்த ஆண்டு, முதல் பரிசைத் தாண்டி ஒரு 'சிறப்புப் புரட்சியாளர் விருது' (Special Visionary Award) வழங்கத் தீர்மானித்திருக்கிறோம். இது வெறும் பரிசு மட்டுமல்ல, இந்தத் திட்டத்தை முழுமையாகச் செயல்படுத்த ஒரு கோடி ரூபாய் நிதியுதவியும், அரசாங்கத்தின் அங்கீகாரமும் வழங்கப்படுகிறது!"

அரங்கம் மூச்சடக்கி நின்றது.

"அந்த விருது... செம்பட்டி கிராமத்தைச் சேர்ந்த மாரிமுத்துவுக்கு! அவரது 'விவசாயக் காப்பான்' இனி இந்தியாவின் ஒவ்வொரு விவசாயியின் கையிலும் இருக்கும்!"

மாரியால் நம்ப முடியவில்லை. கால்கள் பின்னின. அவன் மேடையேறியபோது, அந்தப் பிரம்மாண்ட அரங்கமே எழுந்து நின்று மரியாதை செய்தது. ரயிலில் அவனுடன் மோதிய அந்தத் தழும்பும், கையில் இருந்த ரத்தக்கறையும் இப்போது அவனது வீரத் தழும்புகளாகத் தெரிந்தன.

ஒரு வாரம் கழித்து... செம்பட்டி கிராமம் திருவிழாக் கோலம் பூண்டிருந்தது.

மதுரையிலிருந்து வரும் பேருந்து ஊர் எல்லையில் நின்றது. மாரி கீழே இறங்கியபோது, மேள தாளங்கள் அதிரத் தொடங்கின. ஊரே திரண்டு நின்றது. சாமியப்பன் தாத்தா ஓடிவந்து மாரியைக் கட்டியணைத்துக் கொண்டார். "என் ராசா... நீ ஜெயிச்சிட்டேடா! இனி எங்க பயிரு சாகாதுல?" என்று அவர் அழுதபோது, மாரியின் கண்கள் குளம் போல மாறின.

வீட்டு வாசலில் பொன்னம்மா நின்று கொண்டிருந்தாள். மாரி அவளது காலில் விழுந்து வணங்கினான்.

"அம்மா... இதோ உங்க தோடு," என்று ஒரு சிறிய பெட்டியை நீட்டினான். அதில் அவன் வாங்கிய முதல் பரிசில் இருந்து எடுத்த பணத்தில் வாங்கிய வைரத் தோடுகள் மின்னின.

"தோடெல்லாம் அப்புறம் இருக்கட்டும்டா... என் புள்ளை ஜெயிச்சிட்டான்ல, அது போதும்," என்று மாரி அணைத்துக் கொண்டாள். அந்தப் பழைய ஓட்டு வீட்டின் ஓட்டை வழியாகத் தெரிந்த அதே சூரிய ஒளி, இப்போது மாரியின் முகத்தில் ஒரு புதிய பிரகாசத்தைத் தந்தது.

மாரி இப்போது அதே பழைய லேப்டாப்பில் அமர்ந்து வேலை செய்யவில்லை. அவனுக்கு வழங்கப்பட்ட நிதியுதவியைக் கொண்டு, தனது கிராமத்திலேயே ஒரு சிறிய 'தொழில்நுட்ப மையம்' (Tech Center) தொடங்கினான். ஊர் இளைஞர்களுக்குக் கணினி கற்றுக் கொடுத்தான்.

அன்று மண்புழுவாகத் தன்னைக் கருதிய மாரி, இன்று பல ஆயிரம் மண்புழுக்கள் நிம்மதியாக வாழ ஒரு பாதையை உருவாக்கித் தந்துவிட்டான்.

ஐந்து ஆண்டுகள் உருண்டோடின.

செம்பட்டி கிராமம் இப்போது ஒரு சாதாரண கிராமம் அல்ல. அது இந்தியாவின் 'அக்ரி-டெக்' (Agri-Tech) தலைநகராக மாறியிருந்தது. ஊர் எல்லையில் பிரம்மாண்டமான ஒரு கட்டிடம், அதன் முகப்பில் பச்சை நிறத்தில் ஒரு சின்னம்: "M-SHIELD GLOBAL".

மாரி இப்போது வெறும் மாரி அல்ல; அவன் அந்த நிறுவனத்தின் சி.இ.ஓ (CEO). ஆனால், இன்றும் அவன் அதே பழைய எளிமையுடன், வேட்டி சட்டையில்தான் அலுவலகம் வருகிறான்.

மாரியின் 'விவசாயக் காப்பான்' செயலி இப்போது இந்தியாவுடன் நிற்கவில்லை. ஆப்பிரிக்கா மற்றும் ஆசியாவின் பல ஏழை நாடுகளுக்கு அது இலவசமாக வழங்கப்பட்டது. ஒருமுறை ஐக்கிய நாடுகள் சபையில் (UN) உரையாற்ற மாரிக்கு அழைப்பு வந்தது.

அமெரிக்காவின் நியூயார்க் நகரில், உலக நாடுகளின் தலைவர்கள் முன்னிலையில் மாரி பேசினான்:

"தொழில்நுட்பம் என்பது பணக்காரர்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் கூடுதல் வசதி அல்ல; அது ஏழைகளுக்குக் கொடுக்கப்பட வேண்டிய அடிப்படை உரிமை. ஒரு விவசாயி தன் நிலத்தில் வேர்வை சிந்துவது, உலகத்தின் பசியைப் போக்கத்தான். அந்த வேர்வைக்கு மதிப்பு கொடுப்பதுதான் உண்மையான வளர்ச்சி."

அவன் பேசி முடித்தபோது, உலகமே அவனது எளிமையையும், அந்தத் தமிழ் மண்ணின் அறிவையும் போற்றியது.

வளர்ச்சி இருக்கும் இடத்தில் சவால்களும் இருக்குமே! மாரியின் வளர்ச்சி பிடிக்காத சில பன்னாட்டு உர நிறுவனங்கள் (Chemical Companies), மாரியின் மென்பொருளை முடக்கப் பார்த்தன.

"இயற்கை உரங்களை மட்டும் பரிந்துரைக்கும் இந்தச் செயலியைத் தடை செய்ய வேண்டும்," என அவர்கள் நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடர்ந்தனர். மாரிக்குக் கோடிக்கணக்கான ரூபாய் பேரம் பேசப்பட்டது. "உன் தொழில்நுட்பத்தை எங்களுக்கு விற்றுவிடு, நீ நிம்மதியாகப் பணத்துடன் வாழலாம்," என மிரட்டல்கள் வந்தன.

ஆனால், மாரி அசையவில்லை.

"என் தொழில்நுட்பம் விற்கப்படுவதற்காக அல்ல; அது பாதுகாக்கப்படுவதற்காக உருவானது," என ஒற்றை வரியில் பதிலளித்தான். அந்த வழக்கில் மாரிக்கு ஆதரவாக லட்சக்கணக்கான விவசாயிகள் திரண்டனர். மக்கள் சக்தியின் முன் அந்தப் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் மண்டியிட்டன.

ஒரு நாள் மாலை, மாரி தன் மெர்சிடிஸ் காரில் கிராமத்துச் சாலை வழியாகச் சென்றபோது, சாலையோரம் ஒரு சிறுவன் ஒரு பழைய டேப்லெட் (Tablet) ஒன்றை வைத்துக்கொண்டு ஏதோ தீவிரமாகப் படித்துக் கொண்டிருந்தான்.

மாரி காரை நிறுத்திவிட்டு இறங்கினான்.

"என்ன தம்பி பண்ற?" எனப் புன்னகையுடன் கேட்டான்.

"சார்... நான் மாரி சார் மாதிரி ஒரு பெரிய சாஃப்ட்வேர் இன்ஜினியர் ஆகணும். அதுக்குத் தான் கோடிங் படிக்குறேன். ஆனா எங்க வீட்ல கஷ்டம் சார்..." என்றான் அந்தச் சிறுவன்.

மாரிக்குத் தன் பழைய ஞாபகங்கள் வந்தன. அந்தச் சிறுவனின் கண்களில் தெரிந்த அதே கனவு, ஒரு காலத்தில் மாரியின் கண்களிலும் இருந்தது. அவன் அந்தச் சிறுவனின் தோளில் கை வைத்துச் சொன்னான்:

"தம்பி... வசதிங்கிறது நம்ம கையில் இல்ல, ஆனா வைராக்கியம் நம்ம கையில் இருக்கு. நீ படி... உனக்கான பாதையை நான் அமைச்சுத் தர்றேன்."

மாரி தன் வீட்டு உப்பரிகையில் அமர்ந்து வானத்தைப் பார்த்தான். அதே நட்சத்திரங்கள், அதே ஓட்டு வீட்டின் பழைய நினைவுகள்.

அவன் இப்போது ஒரு மண்புழு அல்ல; அந்த மண்ணையே காக்கும் ஒரு மகா விருட்சம்.

வாழ்க்கையில் புயல்கள் வரலாம், வறுமை வாட்டலாம், அவமானங்கள் துரத்தலாம். ஆனால், தன் மீதும் தன் கனவின் மீதும் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை கொண்டிருப்பவர்களின் கனவுகள் ஒருபோதும் கரைவதில்லை. அவை காலத்தை வென்று நிற்கும் காவியங்களாக மாறும்.