தீர்ந்து போன கலகலப்பு
எங்கள் வீட்டின் முற்றத்தில்
அன்றொரு நாள்
காற்றைக் கூட உரக்கச் சிரிக்க வைத்த
ஒரு சிரிப்பொலி தங்கியிருந்தது.
தேநீர் கோப்பைகளின் ஓசையிலும்
பகிர்ந்துண்ட தட்டுகளின் விளிம்பிலும்
வார்த்தைகள் பூத்துச் சொரிந்தன;
மௌனம் என்பது அங்கே
வெறும் வழிப்போக்கனாக மட்டுமே இருந்தது.
இப்போதோ,
நாட்காட்டித் தாள்கள் உதிர்வது போல
ஒவ்வொரு குரலாய்
விடைபெற்றுப் போய்விட்டது.
சுவர்களில் தொங்கும்
புகைப்படங்களின் புன்னகை கூட
நகலெடுக்கப்பட்ட நிசப்தமாய் உறைகிறது.
செயலிகளின் திரைகளில்
சுருங்கிவிட்ட விரல்களுக்கு நடுவே,
அந்தப் பழைய திண்ணை
தொலைந்து போன தன் கலகலப்பைத் தேடி
இடிந்து விழாமல்
ஏக்கத்தோடு நின்றுகொண்டிருக்கிறது.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக