இருட்டடிப்பு - முனைவர் பீ. பெரியசாமி

 

இருட்டடிப்பு

வேலங்குடியில் அன்று மாலை மின்சாரம் இல்லை.ஊரே இருளில் மூழ்கியிருந்தது.வீடுகளின் வாசல்களில் மட்டும் மண்ணெண்ணெய் விளக்குகள் மினுமினுத்துக் கொண்டிருந்தன.

வயல்வெளியிலிருந்து வீடு திரும்பிய முருகேசன், வாசலில் உட்கார்ந்திருந்த தனது மகன் அருணைப் பார்த்தார்.

“என்னப்பா, நாளைக்கு சென்னைக்குப் போறியா?”“ஆமாம், அப்பா.”“வேலை நல்லா இருக்குமா?”அருண் சிரித்தான்.“நல்லா இருக்கும்.”அந்தச் சிரிப்புக்குள் உற்சாகமும் இருந்தது; வீட்டை விட்டுப் பிரிய வேண்டிய தயக்கமும் இருந்தது.

சென்னைக்குச் செல்லும் வாய்ப்பு அவனுடைய கனவு. ஆனால் அந்தக் கனவின் விலை, அப்பாவின் வயல்வெளியிலிருந்து தூரமாகிப் போவது, அம்மாவின் முகத்தில் தினமும் தெரியும் நம்பிக்கையைத் தனியாகச் சுமப்பது என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான்.

முருகேசன் அவனைப் பார்த்தபடி சொன்னார்:“நம்ம ஊர்ல இருந்து வெளியே போறவன் எங்கே போனாலும், நம்ம ஊரு மண்வாசனையை மறக்கக் கூடாது.”அருண் தலையசைத்தான்.அந்த வார்த்தைகள் அவனுக்குள் பெருமையையும் பொறுப்பையும் ஒரே நேரத்தில் எழுப்பின. நகரத்தில் தோற்றுவிட்டால், அது அவனுடைய தோல்வி மட்டும் இருக்காது; தன்னை நம்பி அனுப்பும் இந்த வீட்டின் நம்பிக்கையும் காயப்படும் என்ற பயம் மெதுவாக அவன் நெஞ்சில் அமர்ந்தது.

அந்த இரவு அவனால் நீண்ட நேரம் தூங்க முடியவில்லை.அவன் கையில் இருந்தது ஒரு வேலை நியமனக் கடிதம்.அவனுடைய அப்பாவின் கையில் இருந்தது இரண்டு ஏக்கர் நிலம்.அவனுடைய அம்மாவின் கண்களில் இருந்தது பல வருடக் கனவு.அருணிடம் இருந்தது—ஒரு நம்பிக்கை.அந்த நம்பிக்கையைத் தாங்கிக்கொண்டே அவன் நகரத்துக்குப் போக வேண்டும். ஆனால் அந்த நம்பிக்கை உடைந்துவிட்டால், திரும்பி வந்து “என்னால் முடியவில்லை” என்று சொல்லத் தன்னிடம் தைரியம் இருக்குமா என்ற கேள்வியும் அவனை விடவில்லை.அவனுடைய வாழ்க்கை மாறப் போகிறது.ஆனால் எந்த வழியில் மாறப் போகிறது என்பது அவனுக்குத் தெரியவில்லை.

சென்னை அவனை முதலில் பயமுறுத்தியது.உயரமான கட்டிடங்கள்.வேகமாக ஓடும் வாகனங்கள்.அறியாத முகங்கள்.அவன் வேலைக்குச் சேர்ந்த அலுவலகம் இன்னொரு உலகமாக இருந்தது.கண்ணாடிக் கதவுகள்.குளிரூட்டப்பட்ட அறைகள்.அடையாள அட்டை இல்லாமல் திறக்காத கதவுகள்.வரவேற்பறையின் சுவரில் பெரிய வாசகம் ஒன்று:“திறமைக்கு எல்லையே இல்லை.”அதைப் பார்த்த அருண் சிரித்தான்.“இங்காவது நம்ம உழைப்புக்கு மதிப்பு இருக்கும்.”அவன் நினைத்துக்கொண்டான்.அந்தச் சிரிப்பின் பின்னால் ஒரு சிறிய அச்சம் இருந்தது. தன் திறமை உண்மையிலேயே இந்தப் பெரிய உலகில் போதுமா? கிராமத்தில் எல்லோரும் பாராட்டிய உழைப்பு, இங்கே ஆயிரம் பேரின் போட்டிக்குள் காணாமல் போய்விடுமா? என்ற சந்தேகம் அவனைத் தொடர்ந்து வந்தது. இருந்தாலும், வீட்டிலிருந்து கிளம்பும்போது அம்மா அவன் கையில் வைத்திருந்த எலுமிச்சை சாதப் பொட்டலமும், அப்பா சொல்லாமல் அவன் பையில் வைத்திருந்த பணமும் நினைவுக்கு வந்ததும், அவன் தன்னைத் தானே உறுதிப்படுத்திக்கொண்டான்.

அவனுடைய குழுத் தலைவர் ராகவ்.அவனுடன் வேலை செய்தவர்களில் கார்த்திக் முக்கியமானவர்.முதல் சில மாதங்கள் அருணுக்கு எல்லாமே புதிதாகவும் இனிமையாகவும் இருந்தன.அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலையை நேரத்திற்கு முன்பே முடித்தான்.மற்றவர்கள் சிக்கிக்கொண்ட பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு கண்டான்.ஒரு நாள் ராகவ் அவனை அழைத்தார்.“அருண், இந்த வாடிக்கையாளர் அறிக்கையில் சில முரண்பாடுகள் இருக்கு. பாருங்களேன்.”இரண்டு மணி நேரத்தில் அருண் பிரச்சினையைக் கண்டுபிடித்தான்.“இந்தக் கணக்கீட்டு வாய்ப்பாடு தவறாக இருக்கு, சார்.”ராகவ் ஆச்சரியப்பட்டார்.“எப்படிக் கண்டுபிடிச்சீங்க?”“நேற்று இதே மாதிரி ஒரு பிரச்சினையைப் பார்த்தேன்.”ராகவ் அவனைப் பார்த்தபடி சொன்னார்:“நல்லது.”அந்த நாளுக்குப் பிறகு அருணின் திறமை அலுவலகம் முழுவதும் பேசப்பட்டது.அந்தப் பாராட்டுகள் அவனுக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தாலும், அவன் மனதில் இன்னொரு எண்ணமும் இருந்தது: இந்த அங்கீகாரம் நீடிக்குமா? தன் குடும்பத்தின் எதிர்பார்ப்புகளை நிறைவேற்றும் அளவுக்கு உயர முடியுமா? ஒவ்வொரு முறை வீட்டிலிருந்து வரும் அழைப்பை எடுத்தபோதும், “நான் நல்லா இருக்கேன்” என்று சொல்லும் முன், உண்மையிலேயே நல்ல நிலையில் இருக்கிறேனா என்று அவன் தன்னிடம் கேட்டுக்கொண்டான்.ஆனால் அவனுக்குத் தெரியாமல், அவனுடைய திறமைக்கு ஒரு நிழலும் உருவாகத் தொடங்கியது.

மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு ஒரு பெரிய திட்டம் வந்தது.அது நிறுவனத்திற்கு மிகவும் முக்கியமான திட்டம்.ராகவ் சொன்னார்:“தொழில்நுட்பத் தலைவராக அருண் இருக்கட்டும்.”அருணுக்கு அது ஒரு பெரிய வாய்ப்பாக இருந்தது.அவன் இரவு பகலாக உழைத்தான்.வார இறுதியிலும் அலுவலகத்துக்கு வந்தான்.திட்டத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியையும் ஆய்வு செய்தான்.செலவைக் குறைக்கும் புதிய வழியைக் கண்டுபிடித்தான்.ஒரு பெரிய தொழில்நுட்பப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு கண்டான்.அவன் தயாரித்த விளக்கக்காட்சி அடுத்த நாள் நிர்வாகக் கூட்டத்தில் வைக்கப்பட வேண்டியது.அந்தக் கூட்டத்துக்கு முன் இரவு, அவன் வீட்டிலிருந்து வந்த அழைப்பைத் தவறவிட்டான். பின்னர் அம்மா அனுப்பிய குறுஞ்செய்தியைப் பார்த்தான்: “சாப்பிட்டியா?” என்று மட்டும் இருந்தது. அவன் பதில் எழுத முயன்றான்; ஆனால் திரையில் திறந்திருந்த அறிக்கையைப் பார்த்ததும் மீண்டும் வேலையில் மூழ்கினான். இந்த உழைப்பு வீணாகாது; ஒருநாள் பதவி உயர்வு கிடைத்தால் அப்பாவின் கடனை அடைக்கலாம், வீட்டைச் சீரமைக்கலாம் என்று அவன் தன்னைத் தானே சமாதானப்படுத்திக்கொண்டான்.ஆனால் அந்தக் கூட்டத்துக்கு அவனை அழைக்கவில்லை.

மாலை முடிவில் ஒரு மின்னஞ்சல் வந்தது.திட்டம் வெற்றிகரமாக நிறைவு பெற்றது.கீழே:திட்டத் தலைவர் – கார்த்திக் ஆர்.அருண் அந்தப் பெயரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.அவனுடைய முதல் உணர்வு கோபம் இல்லை. நம்ப முடியாத அதிர்ச்சி. அடுத்த நொடி, “இதைப் பற்றி பேசினால் நான் பிரச்சினை உருவாக்குகிறவனாகத் தோன்றுவேனா?” என்ற பயம். வீட்டில் தன்னைப் பற்றி பெருமையாகப் பேசும் அம்மாவின் குரல் நினைவுக்கு வந்தது. வேலை போய்விட்டால் அந்தக் குரலை எப்படி எதிர்கொள்வது என்று அவன் எண்ணினான்.

பிறகு அமைதியாக ராகவிடம் சென்றான்.“சார்… திட்டத்துல தொழில்நுட்பத் தலைவர் நான்தானே?” “ஆமாம்.” “அப்போ அறிக்கையில்…” ராகவ் அவனை இடைமறித்தார்.“அருண், உங்க பங்களிப்பு எல்லாருக்கும் தெரியும்.”“அப்போ என் பெயர் ஏன் இல்லை?”ராகவ் நாற்காலியில் சாய்ந்தபடி சொன்னார்:“நிறுவனங்களில் சில விஷயங்கள் அப்படித்தான் இருக்கும்.”அருண் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.அவன் வெளியே வந்தான்.

அந்த இரவு அம்மா அழைத்தாள்.“வேலை எப்படி இருக்கு?”“நல்லா இருக்கு.”“சந்தோஷமா இருக்கியா?”அருண் சில விநாடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.அவன் உண்மையைச் சொல்ல விரும்பினான். “என் வேலையை வேறொருத்தர் பெயரில் எடுத்துக்கிட்டாங்க” என்று சொல்லிவிட்டால், அம்மா கவலைப்படுவாள். அப்பா உடனே “திரும்பி வா” என்று சொல்லக்கூடும். தன்னை நம்பி அனுப்பிய வீட்டுக்கு சுமையாகத் திரும்பிவிடக் கூடாது என்ற எண்ணம் அவன் குரலை அடைத்தது.“ஆமாம்மா.”அவன் பொய் சொன்னான்.

அதற்குப் பிறகு அது ஒரு சம்பவமாக இல்லை.ஒரு முறையாக மாறியது.அருண் ஒரு யோசனை சொன்னான்.கூட்டத்தில் அதையே கார்த்திக் சொன்னான்.பாராட்டு கார்த்திக்குக் கிடைத்தது.அருண் ஒரு அறிக்கை தயாரித்தான்.அது வேறு ஒருவரின் பெயரில் சென்றது.அவன் ஒரு பிரச்சினையைத் தீர்த்தான்.அந்தத் தீர்வை நிர்வாகத்தின் முன் வேறு ஒருவர் விளக்கினார்.ஒவ்வொரு முறையும் அருணுக்கு ஒரு புதிய பாடம் கற்றுக் கொடுக்கப்பட்டது.வேலை செய்வது ஒன்று.வேலை செய்தவன் என்று அங்கீகரிக்கப்படுவது இன்னொன்று.முதலில் அவன் ஒவ்வொரு சம்பவத்தையும் தனித்தனியாகப் பார்த்தான். “இது தவறுதலாக இருக்கலாம்”, “அடுத்த முறை சரியாகிவிடும்” என்று தன்னைத் தானே சமாதானப்படுத்திக்கொண்டான். ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் அமைதியாக இருந்தபோது, தன் குரலைத் தானே சிறிது சிறிதாக இழந்துவிடுகிறேன் என்ற உணர்வு அவனை உள்ளிருந்து தின்றது.

ஒரு நாள் மதிப்பீட்டுக் கூட்டத்தில் ராகவ் சொன்னார்:“உங்க தொழில்நுட்பப் பணித்திறன் நல்லா இருக்கு.”அருண் நன்றி சொன்னான்.“ஆனா தொடர்புத் திறனை இன்னும் மேம்படுத்தணும்.”அவன் அமைதியாக இருந்தான்.“தலைமைத்துவ வெளிப்பாடு.”மீண்டும் அமைதி.“உங்க பங்களிப்பு மற்றவர்களுக்குத் தெளிவாகத் தெரியணும்.”அருண் மெதுவாகக் கேட்டான்:“சார், நான் செய்த வேலைகளுக்கு அங்கீகாரம் கிடைக்காததற்கும் நான் தான் காரணமா?”ராகவின் முகம் மாறியது.“உணர்ச்சிவசப்படாதீங்க.”அந்த வார்த்தை அருணுக்குப் பிடிக்கவில்லை.அவன் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தான்.

அன்று அவன் ஒரு முடிவு எடுத்தான்.இனி வாயால் மட்டும் நிரூபிக்கக் கூடாது.ஆதாரத்தோடு நிரூபிக்க வேண்டும்.அந்த முடிவை எடுத்தபோதும் அவனுக்குள் பயம் இருந்தது. ஆதாரங்களைச் சேகரிப்பது தன்னைப் பாதுகாக்கும் வழியா, அல்லது தன்னை எதிர்ப்பாளனாகக் காட்டும் காரணமா என்று அவன் குழம்பினான். ஆனால் அமைதியாக இருப்பது இனி பாதுகாப்பல்ல என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டிருந்தான். வீட்டின் பொறுப்பு அவனைத் தாழ்த்தவில்லை; மாறாக, தன் உழைப்பை யாரும் அழித்துவிடக் கூடாது என்ற பிடிவாதத்தை அவனுக்குக் கொடுத்தது.

அவன் ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் பதிவு செய்யத் தொடங்கினான்.வேலை கொடுக்கப்பட்ட தேதி.அவன் முடித்த தேதி.அவன் அனுப்பிய மின்னஞ்சல்.அவன் தயாரித்த அறிக்கை.கூட்டத்தில் யார் என்ன சொன்னார்கள்.எப்போது அவனுடைய பெயர் நீக்கப்பட்டது.எல்லாவற்றையும் தனியாகச் சேமித்தான்.அந்தக் கோப்புறைக்கு ஒரு பெயர் வைத்தான்:அருண் — பணிப் பதிவுகள்ஆறு மாதங்கள்.ஆறு மாதங்களில் நூற்றுக்கணக்கான பதிவுகள்.ஒவ்வொரு பதிவையும் சேமிக்கும் போதும் அவன் தன் மனதில் ஒரு கேள்வியை எழுப்பிக்கொண்டான்: “நான் இவ்வளவு கவனமாக என்னைப் பாதுகாக்க வேண்டிய நிலை ஏன் வந்தது?” அலுவலகத்தில் வேலை செய்வதற்குப் பதிலாக, தன் வேலை உண்மையில் தன்னுடையது என்பதை நிரூபிக்க வேண்டிய நிலை அவனை சோர்வடையச் செய்தது.

இருந்தாலும், வீட்டிலிருந்து வரும் ஒவ்வொரு அழைப்பும் அவனை மீண்டும் எழுப்பியது. இந்த வேலையை இழக்கக் கூடாது; ஆனால் இந்த வேலையில் தன்னை இழந்துவிடவும் கூடாது என்று அவன் முடிவு செய்தான்.

ஒரு நாள் மீண்டும் அதே சம்பவம் நடந்தது.அவன் தயாரித்த அறிக்கையை கார்த்திக் தன் பெயரில் சமர்ப்பித்தான்.இந்த முறை அருண் அமைதியாக இருக்கவில்லை.குழுக் கூட்டத்தில் எழுந்து நின்றான்.“ஒரு நிமிஷம், சார்.”அனைவரும் அவனைப் பார்த்தார்கள்.“இந்தத் தீர்வை நான் உருவாக்கினேன்.”கார்த்திக் இடைமறித்தான்:“அருண்…”“நான் பேசிட்டு முடிக்கட்டும்.”அவன் மடிக்கணினியைத் திறந்தான்.“இந்த வரைவை நான் அனுப்பியது.”திரையில் மின்னஞ்சல் தோன்றியது.“இந்த மாற்றங்களை நான் செய்தது.”மற்றொரு கோப்பைத் திறந்தான்.“இந்த விவாதத்தில் நான் விளக்கியது.”மற்றொரு பதிவைக் காட்டினான்.அவன் ராகவைப் பார்த்தான்.“என் வேலையை என்னுடைய பெயரில் பதிவு பண்ணுங்க.”ராகவ் கடுமையாகச் சொன்னார்:“இந்த விஷயத்தை இங்கே பேச வேண்டிய அவசியம் இல்லை.”அருண் முதல் முறையாகக் குரலை உயர்த்தினான்.“அப்படின்னா எங்கே பேசணும், சார்?”அறை அமைதியானது.

அவன் குரல் உயர்ந்திருந்தாலும், உள்ளுக்குள் அவன் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தான். இந்தக் கூட்டத்துக்குப் பிறகு தன்னைப் பற்றி என்ன எழுதுவார்கள்? “குழுவோடு வேலை செய்ய முடியாதவன்” என்று குற்றம் சாட்டுவார்களா? அடுத்த மாத சம்பளம் தாமதமானால் வீட்டில் என்ன செய்வார்கள்? அந்த அச்சங்கள் அனைத்தும் அவனைப் பின்னால் இழுத்தன. ஆனால் அவன் முன் இருந்த திரையில் தெரியும் மின்னஞ்சல்கள், அவன் பல மாதங்களாக விழுங்கிய அவமானத்தை விட வலிமையானதாக இருந்தன.“மனிதவளத் துறையிடம் பேசினா, ‘இது குழுவுக்குள்ளான விஷயம்’ன்னு சொல்றீங்க.”“தனியா கேட்டா, ‘சின்ன விஷயம்’ன்னு சொல்றீங்க.”“கூட்டத்துல கேட்டா, ‘இது சரியான இடம் இல்ல’ன்னு சொல்றீங்க.”அவன் சுற்றிலும் பார்த்தான்.“அப்போ என் வேலைக்கு உரிய இடம் எங்கே?”யாரும் பதில் சொல்லவில்லை.

அருண் தொடர்ந்தான்:“ஒருத்தன் உழைக்கட்டும். இன்னொருத்தன் பெயர் வாங்கட்டும். மூன்றாவது ஆள் பதவி உயர்வு வாங்கட்டும்.”அவன் சிறிது நேரம் நின்றான்.“இதுக்கு குழு ஒத்துழைப்புன்னு பெயர் வைக்க முடியாது.”அவன் ராகவைப் பார்த்தான்.“இதுக்கு இருட்டடிப்புன்னுதான் பெயர்.”

அடுத்த நாள் மனிதவளத் துறையிலிருந்து ஒரு மின்னஞ்சல் வந்தது.அவசரக் கூட்டம்காரணம் குறிப்பிடப்படவில்லை.அருண் அந்த மின்னஞ்சலைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.அவன் புகார் கொடுத்திருந்தான்.ஆனால் இப்போது—அவனையே விசாரிக்க அழைத்திருந்தார்கள்.அந்த ஒரு வரி அவனுடைய வயிற்றுக்குள் குளிர்ந்த கல்லைப் போல் விழுந்தது. தன் புகாருக்கு பதில் கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்த்திருந்தான்; இப்போது புகார் கொடுத்ததே தன் மீது திரும்பிய ஆயுதமாக மாறியிருந்தது. “நான் அவசரப்பட்டுவிட்டேனா?” என்ற சந்தேகம் எழுந்தது. ஆனால் உடனே, அமைதியாக இருந்திருந்தால் இதே நிலை இன்னும் நீண்டிருக்கும் என்ற உணர்வும் வந்தது.

அன்று இரவு தனது ஆதாரங்களை மீண்டும் சரிபார்க்க அருண் அலுவலகத்திலேயே தங்கினான்.அருண் — பணிப் பதிவுகள்கோப்புறையைத் திறந்தான்.முதல் கோப்பு.இரண்டாவது.மூன்றாவது.அவன் தயாரித்திருந்த முக்கியமான திட்டத்தின் முதல் வரைவைத் திறக்க முயன்றான்.கோப்பு காணப்படவில்லை.அவன் மீண்டும் முயன்றான்.அதே பதில்.அவன் தேடிப் பார்த்தான்.கோப்பு கிடைக்கவில்லை.அடுத்த கோப்பு.கோப்பு காணப்படவில்லை.மூன்றாவது கோப்பும் காணவில்லை.அவன் திடுக்கிட்டான்.அவை சாதாரண கோப்புகள் அல்ல.அவனுடைய புகாரின் முக்கியமான ஆதாரங்கள்.முதல் வரைவு.மதிப்பாய்வுக் குறிப்புகள்.நிர்வாகத்தின் கருத்துகள்.அவன் உடனே காப்புப் பிரதிக் கருவியைத் திறந்தான்.அங்கும் அந்த மூன்று கோப்புகள் இல்லை.அவன் மின்னஞ்சலைத் திறந்தான்.மின்னஞ்சல் இருந்தது.ஆனால் இணைப்பு இல்லை.இணைப்பு கிடைக்கவில்லை.அவனுடைய கைகள் குளிர்ந்தன.அந்த நொடியில் அவனுக்கு கோப்புகள் மட்டும் காணாமல் போகவில்லை; தன் குரலுக்கான ஆதாரமே அழிக்கப்பட்டுவிட்டது போலத் தோன்றியது. நாளை கூட்டத்தில் அவன் சொல்வது வெறும் குற்றச்சாட்டாக மட்டுமே மாறிவிடுமோ? “ஆதாரம் இல்லாமல் பேசுகிறான்” என்று அவனைத் திருப்பிக் குற்றவாளியாக்கிவிடுவார்களோ? வேலை போனால் அப்பாவின் கடன், அம்மாவின் மருந்துச் செலவு, வீட்டின் மாதச் செலவு—எல்லாம் அவன் மனதில் ஒரே நேரத்தில் மின்னின.

அவன் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறைக்கு அழைத்தான்.“என்னோட சில கோப்புகள் காணல.”சில விநாடிகள் கழித்து பதில் வந்தது:“சார், உங்கள் கணக்கு அனுமதிகள் இன்று மாலை மாற்றப்பட்டிருக்கு.”“யார் மாற்றினாங்க?”“மனிதவளத் துறையின் கோரிக்கை.”அருண் அமைதியாகிவிட்டான்.அவன் கணினித் திரையைப் பார்த்தான்.அவன் புகார் கொடுத்த பிறகு அவனுடைய அணுகல் அனுமதிகள் மாற்றப்பட்டிருந்தன.அவன் உடனே தனது தனிப்பட்ட மின்னஞ்சலைப் பார்த்தான்.சில பழைய பிரதிகள் இருந்தன.ஆனால் அவற்றில் சில—0 கிலோபைட்.

அவன் நாற்காலியில் அமர்ந்தான்.அவனுடைய மனதில் ஒரே எண்ணம்:“நாளைக்கு நான் என்ன காட்டப் போகிறேன்?”அந்தக் கேள்விக்குப் பதில் இல்லாமல் சில நிமிடங்கள் அவன் அங்கேயே அமர்ந்திருந்தான். வீட்டுக்கு அழைத்து எதையும் சொல்ல முடியவில்லை. “எல்லாம் சரியாகிவிடும்” என்று அம்மாவிடம் சொல்லும் பழக்கம் இப்போது அவனுக்கே பொய்யாகத் தோன்றியது. இருந்தாலும், பயம் அவனை முழுவதுமாக உடைக்கவில்லை. ஆதாரங்கள் அழிக்கப்பட்டிருந்தால், அந்த அழிப்பின் தடயங்களும் எங்காவது இருக்கும் என்ற எண்ணம் மெதுவாக அவனுக்குள் எழுந்தது.

அடுத்த நாள் காலை.அருண் வழக்கத்தைவிட முன்னதாக அலுவலகத்துக்கு வந்தான்.அடையாள அட்டையைப் பயன்படுத்தி கதவைத் திறக்க முயன்றான்.கதவு திறந்தது.கணினியைத் திறந்தான்.கடவுச்சொல்லை உள்ளிட்டான்.அணுகல் மறுக்கப்பட்டது.மீண்டும் முயன்றான்.அணுகல் மறுக்கப்பட்டது.அவன் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறைக்கு அழைத்தான்.“உங்க அணுகல் தற்காலிகமாகத் தடுக்கப்பட்டிருக்கு, சார்.”“யார் தடுத்தது?”“மனிதவளத் துறையின் கோரிக்கை.”அவன் கண்களை மூடினான்.அவன் புகார் கொடுத்தவன்.இப்போது அவனுடைய கணக்கையே முடக்கியிருந்தார்கள்.அந்த நொடியில் அவனுக்குள் ஒரு தீவிரமான பயம் எழுந்தது. தன்னைப் பாதுகாக்கச் சேமித்திருந்த அனைத்தும் தன் கைகளுக்கு எட்டாததாகிவிட்டது. “இனி நான் சொல்வது யாருக்கும் நம்பிக்கை தராது” என்ற எண்ணம் அவனைச் சுருக்கியது. ஆனால் அதே நேரத்தில், தன் மீது சுமத்தப்படும் குற்றச்சாட்டுகளை ஏற்றுக்கொண்டால், வீட்டில் தன்னை நம்பி நிற்கும் அனைவரிடமும் தானே துரோகம் செய்துவிடுவேன் என்ற உணர்வும் அவனை நேராக நிற்கச் செய்தது.

அவன் மனிதவளத் துறையின் கூட்டறைக்குச் சென்றான்.உள்ளே மூன்று பேர் இருந்தனர்.மனிதவளத் துறை மேலாளர்.சட்டத் துறை பிரதிநிதி.மூத்த நிர்வாகி.அவன் உட்கார்ந்தான்.மனிதவளத் துறை மேலாளர் ஒரு கோப்பைத் திறந்தார்.“உங்கள் புகாரைப் பற்றி பேசுவதற்கு முன், உங்கள் நடத்தை தொடர்பான சில விஷயங்களைப் பற்றி பேச வேண்டும்.”அருணின் உள்ளம் துடித்தது.அவன் முன் ஒரு தாள் வைக்கப்பட்டது.அதில் மூன்று குற்றச்சாட்டுகள்:குழு ஒத்துழைப்பின்மை.மேலதிகாரியை மதிக்காத நடத்தை.நிறுவன நடைமுறைகளை மீறுதல்.அவன் அந்தத் தாளைப் பார்த்தான்.ஒரு கணம் அவனுக்கு எல்லாம் முடிந்துவிட்டது போலத் தோன்றியது.வேலை போய்விட்டால்?அப்பாவின் கடன்?அம்மாவின் நம்பிக்கை?வீட்டுக் கட்டணம்?அவனுடைய எதிர்காலம்?அவன் கைகள் நடுங்கின.

அந்தக் கணத்தில் அவன் மனம் இரண்டு திசைகளில் இழுக்கப்பட்டது. “மன்னிப்பு கேட்டு அமைதியாக இருந்துவிடு; குறைந்தபட்சம் வேலை தப்பிக்கலாம்” என்று ஒரு குரல் சொன்னது. “இப்போது பின்வாங்கினால், இனி யாரும் உன் உண்மையை கேட்க மாட்டார்கள்” என்று இன்னொரு குரல் எதிர்த்தது. குடும்பத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற பொறுப்பு அவனை சமரசத்துக்குத் தள்ளியது; ஆனால் அந்தக் குடும்பமே தன்னை நேர்மையாக நிற்கச் சொல்லும் என்று அவன் அறிந்திருந்தான்.ஆனால் அடுத்த கணமே அவனுக்கு ஒன்று நினைவுக்கு வந்தது.

வேலங்குடியில் அப்பா சொன்ன வார்த்தை:“எங்கே போனாலும் நம்ம ஊரு மண்வாசனையை மறக்காதே.”அவன் நேராக உட்கார்ந்தான்.“சரி.”மனிதவளத் துறை மேலாளர் கேட்டார்:“இந்தக் குற்றச்சாட்டுகளை ஏற்றுக்கொள்கிறீர்களா?”அருண் மெதுவாகத் தலையசைத்தான்.“இந்தக் குற்றச்சாட்டுகளை நான் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.”அறையில் அமைதி நிலவியது.அவன் பையிலிருந்து ஒரு யூ.எஸ்.பி. நினைவகத்தை எடுத்தான்.மேசையின் மீது வைத்தான்.“ஆனா இதை விசாரிக்கத் தயாரா இருக்கேன்.”

“என்னிடம் இருந்த சில முக்கியமான கோப்புகள் காணாமல் போயிருக்கிறது.”அறையில் இருந்தவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தார்கள்.“என்ன கோப்புகள்?”அருண் அவற்றின் பெயர்களைக் கூறினான்.“அவை என் புகாருக்கு முக்கியமான ஆதாரங்கள்.”அவன் தொடர்ந்தான்:“அந்தக் கோப்புகள் காணாமல் போன நேரம்…”அவன் ஒரு தாளை எடுத்தான்.“என்னுடைய அணுகல் அனுமதிகள் மாற்றப்பட்ட நேரத்தோடு ஒத்திருக்கிறது.”மனிதவளத் துறை மேலாளர் அமைதியாக இருந்தார்.

அருண் அடுத்த தாளை வைத்தான்.“தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையிடம் நான் பேசிய பதிவு.”அடுத்தது.“என்னுடைய கணக்கு முடக்கப்பட்ட விவரம்.”அடுத்தது.“என்னிடம் இருந்த மின்னஞ்சல்களின் பிரதிகள்.”அவன் சிறிது நேரம் நின்றான்.“மூலக் கோப்புகளில் சில இல்லை.”மூத்த நிர்வாகி கேட்டார்:“நீங்கள் யாரையாவது குற்றம் சாட்டுகிறீர்களா?”அருண் நேராக அவரைப் பார்த்தான்.“இல்லை.”ஒரு நொடி இடைவெளிக்குப் பிறகு அவன் சொன்னான்:“நான் கேள்வி கேட்கிறேன்.”“யார் அணுகல் அனுமதிகளை மாற்றினார்கள்?”“எதற்காக மாற்றினார்கள்?”“எந்தக் கோப்புகள் எப்போது நீக்கப்பட்டன?”“அந்த மாற்றம் யாருடைய அனுமதியில் நடந்தது?”“அதை அமைப்புப் பதிவுகளில் சரிபார்க்க முடியுமா?”அவன் குரல் இன்னும் உறுதியானது.“நான் யாரையும் குற்றவாளி என்று சொல்லவில்லை.”“ஆனால்…”அவன் மேசையின் மீது கை வைத்தான்.“என்னை குற்றவாளியாக்குவதற்கு முன், என் ஆதாரங்கள் எப்படி காணாமல் போனது என்பதை விசாரிக்க வேண்டும்.”அறையில் மீண்டும் அமைதி நிலவியது.

அவன் சொன்ன வார்த்தைகள் வெளியில் உறுதியானதாக இருந்தாலும், உள்ளுக்குள் அவன் இன்னும் பயந்துகொண்டிருந்தான். இந்தக் கேள்விகளுக்குப் பிறகு தன்னைப் பணியிலிருந்து நீக்கினால்? அவன் கையில் இருந்த யூ.எஸ்.பி.யும் போதுமானதாக இல்லாவிட்டால்? என்ற அச்சம் இருந்தது. ஆனால் பயம் இருந்தபோதும் பேச முடியும் என்பதை அவன் அந்த நொடியில் தன்னிடமே நிரூபித்துக்கொண்டான்.

அப்போது கதவு திறந்தது.தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையைச் சேர்ந்த ஒருவர் உள்ளே வந்தார்.அவருடைய கையில் ஒரு கோப்பு இருந்தது.“மன்னிக்கவும், இடையூறுக்கு.”அவர் மூத்த நிர்வாகியிடம் சில ஆவணங்களைக் கொடுத்தார்.“நேற்று இரவு கோரப்பட்ட அணுகல் பதிவுகள்.”அருண் அவரைப் பார்த்தான்.தகவல் தொழில்நுட்ப அதிகாரி தொடர்ந்தார்:“அருண் புகார் அளித்த பிறகு சில கோப்புகள் திறக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அனுமதி மாற்றங்களும் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன.”அறையில் இருந்தவர்கள் அனைவரும் அமைதியாகினர்.“யார் செய்தார்கள் என்று கண்டுபிடிக்க முடியுமா?”“தனிப்பட்ட பயனர் விவரங்கள் பதிவில் இருக்கின்றன, சார்.”அவர் கோப்பைத் திறந்தார்.

அருண் அந்தப் பெயரைப் பார்க்கவில்லை. அவன் பார்க்கவும் விரும்பவில்லை. ஏனென்றால் அந்த நேரத்தில் அவனுக்குப் புரிந்தது—உண்மை அவனுக்காகப் பேசத் தொடங்கிவிட்டது.அந்த நொடியில் அவன் நெஞ்சில் இருந்த இறுக்கம் முழுவதுமாக விலகவில்லை. உண்மை வெளிவந்தாலும், அதன் விளைவுகள் என்னவாக இருக்கும் என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் குறைந்தபட்சம் இனி அவன் தனியாகப் போராட வேண்டியதில்லை என்ற உணர்வு அவனுக்குள் ஒரு சிறிய நிம்மதியை ஏற்படுத்தியது. தன் பயத்தை மறைக்காமல், அதனுடன் இருந்தபடியே இத்தனை தூரம் வந்துவிட்டான் என்பதே அவனுக்கு ஒரு புதிய வலிமையாக இருந்தது.

விசாரணை பல நாட்கள் நீடித்தது.மின்னஞ்சல்கள் மீட்கப்பட்டன.அமைப்புப் பதிவுகள் ஆய்வு செய்யப்பட்டன.காப்புப் பிரதிகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன.மற்ற ஊழியர்களிடமும் விசாரணை நடத்தப்பட்டது.அப்போது ஒரு உண்மை வெளிவந்தது.அருண் மட்டும் அல்ல.இன்னும் பலருடைய வேலைகள் வேறு பெயர்களில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டிருந்தன. ஒருவர் சொன்னார்:“நான் பல மாதங்களாக இதைச் சொல்ல பயந்தேன்.”மற்றொருவர் சொன்னார்:“எனக்குப் பதவி உயர்வு கிடைக்காது என்பதால் அமைதியாக இருந்தேன்.”அருண் யாரையும் வெற்றி கொண்டதாக நினைக்கவில்லை.அவனுக்குத் தோன்றியது ஒன்றே:இது ஒருவரின் பிரச்சினை இல்லை.ஒரு அமைப்பின் பிரச்சினை.அந்த உணர்வு அவனுக்கு வெற்றியைவிடப் பெரிய பொறுப்பைத் தந்தது. தன் பெயர் மீண்டும் கிடைத்துவிட்டது என்பதற்காக மட்டும் இந்தப் போராட்டம் முடிவடையாது. தன்னைப் போலவே பயந்து அமைதியாக இருந்தவர்களும் பேசத் தொடங்கினால் மட்டுமே மாற்றம் முழுமையாகும் என்று அவன் புரிந்துகொண்டான்.

இறுதியில் நிறுவன நிர்வாகம் சில மாற்றங்களை அறிவித்தது.ஒவ்வொரு திட்டத்திலும் பங்களித்தவர்களின் பெயர் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும்.அறிக்கைகளில் ஆசிரியர் மற்றும் பங்களிப்பாளர் விவரங்கள் கட்டாயமாக்கப்பட்டன.செயல்திறன் மதிப்பீடுகளுடன் ஆதாரப் பதிவுகள் இணைக்கப்பட வேண்டும்.புகார் அளித்த ஊழியரின் அணுகலைத் தடுப்பதற்கு முன் தனிப்பட்ட அனுமதி பெறும் நடைமுறை கொண்டு வரப்பட்டது.அருணுக்கு பதவி உயர்வு கிடைத்தது.ஆனால் அவன் அதைப் பெரிய வெற்றியாக நினைக்கவில்லை.அவனுடைய உண்மையான வெற்றி வேறு.

அன்று அலுவலகத்தில் அவனை அணுகிய ஒரு இளம் ஊழியர் சொன்னான்:“அண்ணா… நான் செய்த வேலையையும் வேற ஒருத்தர் பெயரில் போட முயற்சி பண்ணாங்க.”அருண் அவனைப் பார்த்தான்.“என்ன பண்ண?”“உங்ககிட்ட வந்து சொல்லிட்டேன்.”அருண் சிரித்தான்.“ஆதாரத்தைப் பாதுகாத்துக்க.”அவன் கேட்டான்:“பயமா?”“ஆமாம்.”அருண் தலையசைத்தான்.“எனக்கும் பயந்துதான் இருந்தது.”“அப்புறம் எப்படி பேசினீங்க?”அருண் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தான்.“பயம் போன பிறகு பேசல.”அவன் மெதுவாகச் சொன்னான்:“பயந்துகிட்டே பேசினேன்.”

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு அருண் வேலங்குடிக்குச் சென்றான்.மாலை நேரம்.அதே ஆலமரம்.அதே தெருக்கள்.அதே வயல்வெளி.அவன் வீட்டின் வாசலில் அம்மா விளக்கேற்றிக் கொண்டிருந்தாள்.“வந்துட்டியா?”“ஆமாம்மா.”“வேலை எப்படி?”அருண் சிரித்தான்.“இப்போ நல்லா இருக்கு.”அம்மா அவனைப் பார்த்தாள்.“முன்னாடி நல்லா இல்லையா?”அருண் சற்று நேரம் அமைதியாக இருந்தான்.அவன் சொல்ல வேண்டியவை பல இருந்தன. அலுவலகத்தில் நடந்த அநியாயம், தன் மீது திரும்பிய குற்றச்சாட்டுகள், வேலை போய்விடுமோ என்ற இரவுகள்—எதையும் முழுமையாகச் சொல்லவில்லை. அம்மா கவலைப்படக் கூடாது என்ற பழைய பழக்கம் இன்னும் அவனுள் இருந்தது. ஆனால் இம்முறை அவன் மறைத்தது பயத்தால் அல்ல; அந்தப் போராட்டத்தைத் தானே புரிந்துகொள்ள இன்னும் சிறிது நேரம் தேவைப்பட்டதால்.“முன்னாடி வேலை இருந்தது.”“இப்போ?”“இப்போ என் குரலும் இருக்கு.”அம்மாவுக்கு அவன் சொன்னது முழுவதும் புரியவில்லை.ஆனால் அவன் முகத்தைப் பார்த்ததும் மேலும் கேட்கவில்லை.அன்று இரவு மீண்டும் மின்சாரம் போனது.ஊர் முழுவதும் இருள்.அம்மா வாசலில் ஒரு சிறிய விளக்கை ஏற்றினாள்.அருண் அந்த விளக்கை எடுத்துச் சற்று உயரமான இடத்தில் வைத்தான்.அம்மா கேட்டாள்:“அவ்வளவு உயரத்துல ஏன் வைக்கிற?”அருண் சிரித்தான்.“தூரத்துல இருக்கிறவங்களுக்கும் தெரியணும்ல.”அம்மா சிரித்தாள்.அருண் அந்த விளக்கைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.இருட்டடிப்பு என்பது விளக்கை அணைப்பது மட்டுமல்ல.ஒருவருடைய உழைப்பை மறைப்பதும் இருட்டடிப்புதான்.அவருடைய குரலை ஒதுக்குவதும் இருட்டடிப்புதான்.அவருடைய பெயரை அழிப்பதும் இருட்டடிப்புதான்.ஆனால் இருளுக்கு ஒரு எல்லை உண்டு.ஒரு விளக்கு எரிந்தால், இருட்டடிப்பு தோல்வியடையும்.தொலைவில் இன்னொரு வீட்டு விளக்கு எரிந்தது.பிறகு இன்னொன்று.இருள் இருந்தது.ஆனால் அது இனி முழுமையான இருள் இல்லை.அருண் மெதுவாகச் சொன்னான்:“உண்மையை மறைக்கலாம்; அணைக்க முடியாது.”வாசலில் இருந்த விளக்கு தொடர்ந்து எரிந்தது.